Generaal Aoun pept verkiezingen op

Morgen is de derde ronde van de Libanese parlementsverkiezingen. Dit keer mag Oost-Libanon naar de stembus. Maar de Libanezen weten al: het volk mag stemmen, de politici doen het kiezen.

Het enthousiasme van een aantal weken geleden heeft plaatsgemaakt voor apathie. Kwamen in het voorjaar nog een miljoen Libanezen bijeen op een plein om de Syriërs het land uit te krijgen, voor de parlementsverkiezingen doet men geen moeite. Waarom stemmen de Libanezen niet?

,,Omdat ik teleurgesteld ben'', zegt Alia. De 23-jarige rechtenstudente gaat niet stemmen. ,,Wat maakt het uit, het is toch allang beslist wie er gekozen wordt.'' Ongelijk heeft ze niet. Libanon is een sterk verzuilde maatschappij en politieke partijen vertegenwoordigen, net als de voetbalclubs, de scholen, en de woonwijken, een groep. Een politieke partij heeft geen programma, maar komt slechts op voor de rechten van haar 'religieuze' achterban.

Ali is architect, en een sjiitische moslim uit Zuid-Libanon. Hij liep in elke anti-Syrische demonstratie mee. ,,Het was een fantastische beweging. Voor het eerst dat ik mij echt een Libanees voelde.'' Ali wil een seculiere maatschappij, waarin kerk/moskee en staat gescheiden zijn.

Hij moest zijn stem uitbrengen in het zuiden, maar dat viel tegen. Onafhankelijke kandidaten waren kansloos, omdat Amal en Hezbollah -beide pro-Syrisch- het op een akkoordje hadden gegooid. ,,Dan weet je de uitslag al.''

De uitslag van de eerste twee rondes was al bekend voordat er ook maar iemand had gestemd. In Beiroet won de oppositie met Saad Hariri, de zoon van vermoorde Rafik Hariri. In het zuiden wonnen de Hezbollah en Amal. ,,We zijn terug bij af. Zonder Syriërs, maar de oude garde zit er nog.''

Toch komt er morgen iets van leven in de brouwerij. Generaal Aoun doet mee. De christelijke ex-generaal, die in 1991 voor de Syriërs moest vluchten nadat hij ze zwaar gebombardeerd had, is weer terug. En met een missie. Hij wil een bezem door de Libanese politieke halen. Aoun staat bekend om zijn standpunt tegen de verzuilde maatschappij, en is ongekend anti-Syrisch. Hij zou het dus goed moeten kunnen vinden met de oppositie, ware het niet dat hij zich als een olifant door de porseleinkast beweegt sinds zijn terugkeer.

Aoun vindt alle politieke leiders een stelletje corrupte boeven die jarenlang, onder Syrisch toezicht, hun zakken hebben zitten vullen. Die beschuldiging valt niet goed bij de oppositie, die hem nu buiten de deur houdt. Hij staat morgen recht tegenover Djoemblat, de Druzenleider, die zich sinds de moord op Hariri als dé oppositieleider opwerpt.

Aoun kan zijn temperament moeilijk bedwingen en zegt dan ook regelmatig domme dingen. Zo beledigde hij deze week nog de vermoorde Hariri. De enige die samen met Aoun gezien willen worden, zijn de -jawel- pro-Syrische partijen, en dit enkel om de anti-Syrische Druzenleider Djoemblat een hak te zetten.

Toch voelen vooral veel jongeren dat Aoun de enige is die zegt waar het op staat. Zij denken dat als Aoun morgen niet wint, Libanon nog langer op echte democratie zal moeten wachten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden