Genade voor de guerrillakok van Breda

Rahal Lamlih mag van gemeente toch weer gratis voedsel uitdelen aan daklozen

Hij is de held van Breda: 'guerrillakok' Rahal Lamlih (61). Het is een titel waar hij zelf niets van moet hebben. Wat Lamlih wel wil, is simpel: koken voor daklozen. Maar de gemeente heft het vingertje, dus moest hij er mee stoppen. "Ik snap er niets van. Ik wil mensen helpen."

Rahals kleine keukentje in zijn huis aan de Tielrodestraat ruikt naar verse champignonsoep. Behendig zet hij de grote pan in een boodschappentas, plastic kommen en lepels ernaast. "Schandalig toch, dat dit niet zou mogen? Snap jij dat?"

Junk of straatprostituee, het maakt niet uit: wie honger maar geen geld heeft, krijgt van Lamlih te eten. Al zeven jaar, zes dagen per week, sinds hij met rugklachten in de WAO zit. Tot drie weken terug, toen de politie ineens voor zijn neus stond op zijn vaste uitdeelpunt aan de Slingerweg. "Zonder uitleg moest ik mijn spullen pakken. Dat heb ik toen gedaan. Ruzie wil ik niet."

De reden hoort hij later. Hij zorgt voor overlast, vindt Cees Meeuwis, de Bredase wethouder van sociale zaken (VVD). Met zijn eten trekt hij ook onguur volk. Omwonenden klagen. Bovendien vindt Meeuwis dat daklozen moeten betalen voor hun eten. Net als bij de officiële opvangcentra: daar kost een maaltijd een paar euro. Gratis voedsel zou zwervers lui maken. Rahal: "Deze mensen hebben niks. Die kun je toch niet voor hun eten laten betalen?"

Drie weken lang zat Rahal rusteloos thuis. Tot vandaag. Na een gesprek met de wethouder, mag de guerrillakok voorlopig zijn gang weer gaan. Maar dan wel op een andere, minder overlastgevoelige locatie. De komende twee weken mag hij zijn voedsel uitdelen op de parkeerplaats voor de daklozenopvang. Daarna moet hij verhuizen naar een permanente locatie. Een binnenlocatie, met tafels en stoelen. Die ruimte moet hij wel nog vinden.

Hij parkeert de tas met soep in de Volkswagenbus voor zijn huis, tussen een paar torens bananendozen. "Daar zit eten in van de Makro en de C1000 uit de buurt. Ik haal elke dag op wat ze overhouden en maak pakketjes voor mensen zonder de juiste papieren, mensen die niet bij de Voedselbank terechtkunnen."

Als hij is aangekomen op het uitdeelpunt, komen de daklozen op hem af als duiven op broodkorstjes. "Je mag pakken hoor!" Rahal zwaait uitnodigend met zijn armen en deelt dampende soep uit. Een magere vrouw vult haar tas met kaas en kwark. Haar naam? "Die doet er niet toe. Maar ik ben zo dankbaar dat hij hier weer is, ik heb al weken te weinig vitamientjes gehad."

Ook politici zijn bij het uitdeelpunt te vinden. "Als Rahal stopt, gaan deze mensen niet opeens werken voor hun eten. Dan halen ze het uit de prullenbak bij McDonald's, dat geeft meer overlast", zegt Patrick van Lunteren, fractievoorzitter van de lokale SP. "Dat het stoppen van zo'n man iets oplost, is een kapitalistische denkfout van politici." Van die politici trekt Rahal zich weinig aan. "Ik wil maar één ding: delen. Zolang ik dat kan, ga ik door."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden