Gemiste kans van Turkse ster Teoman

Gezien: Teoman, za 18/10: Paradiso, Amsterdam.

Nee, hij kwam niet terug. Fans mochten zich troosten met de spullen die bodyguards de voorste rijen toewierpen. Zijn handdoek, een sjaaltje en zelfs de plastic beker waaruit hij had gedronken werden als even zoveel relikwieën weggegrist.

Als onderdeel van het Turkije Now! Festival maakte Teoman, Turkije’s grootste rockster, zaterdag in Paradiso zijn Nederlandse debuut. Nonchalant zingend reeg hij zijn hits aaneen, ondersteund door een plichtmatig spelend trio op drums, bas en gitaar. De massaal toegestroomde Turkse Nederlanders, merendeels meiden van onder de twintig, vierden luid meezingend hun feest der herkenning, de rest keek met verbazing toe.

Daarmee deelt Teoman het lot wat Johnny Hallyday in Frankrijk en Marco Borsato bij ons is beschoren. Stadionvullend beroemd in eigen land, daarbuiten nauwelijks opgemerkt. Zo kan Teoman (1967) in Istanbul niet over straat zonder voortdurend te worden aangetikt voor handtekeningen. Sinds zijn doorbraak in 1996 met ’Ne Ekmek Ne de Su’ (’Geen Brood en Geen Water’) volgden zeven albums en twee keer zoveel hits die iedereen aldaar woordelijk kan meezingen. Als singer/songwriter won hij talloze prijzen, ook als filmacteur gaarde Teoman roem; binnen Turkije en de Turkse gemeenschap elders wel te verstaan.

Wat zijn landgenoot Tarkan in 1997 wel lukte, een doorbraak naar een nieuw publiek met een massaal bezocht concert in de Bossche Brabanthallen, ontbreekt bij Teoman. Dat ligt niet aan zijn liedjes: om het even grossiert hij in aanstekelijke uptempo songs, ’Dunya’ en ’Paramparca’, en rake ballads als ’Ayna’. Zelfs zijn geprangde kopstem wil je hem vergeven, nee het schort aan iedere aandrang een breder publiek te willen veroveren.

In Paradiso nam de ster nauwelijks de moeite met zijn publiek te communiceren, laat staan een zin in het Engels te richten aan de niet-Turkse aanwezigen. En op momenten dat zijn optreden in euforie kon ontaarden trok Teoman zich stilletjes terug, starend naar het publiek. Dat pakten The Clash toch anders aan, de Britse punkband van weleer waarmee hij zich blijkens zijn T-shirt associeert.

’Crossing the bridge’ is de titel van Fatih Akin’s zinderende documentaire over het muziekleven van Istanbul, en indirect het motto van het Turkey Now! Maar zolang Turkije’s belangrijkste singer/songwriter zelf niet over de brug wenst te komen, gaat veel verloren van wat dit festival beoogt. En daarmee in bredere zin ook van Turkije’s vurige wens cultureel aansluiting te zoeken bij Europa.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden