Geluk

Je geluk maak je zelf, dacht ik, terwijl ik vergenoegzaam mijn stoel in de ligstand zette. Ik zat in de bus op weg naar huis en had het goed voor elkaar: zelfveroverde plek aan het raam, vrije stoel voor mijn tas, beenruimte, mijn gezicht fier in de airco...

Toen stopte de bus. De deur ging open en na wat gestommel zag ik een nogal zwaarlijvige man binnenklossen. Bezweet voorhoofd, rood gezicht, te klein T-shirt, plekken onder de oksels: je kent ze wel. Gealarmeerd keek ik hoe hij zich met een zoekende blik door het gangpad werkte. Hij zou toch niet hier... O nee toch, God laat het niet toe, smeekte ik van binnen. Ook ik ben in noodsituaties opeens in de Heer.

Wat kon ik doen? Net doen alsof ik sliep? Daar waren mijn ouders vroeger ook nooit ingetrapt. Ik moest een houding aannemen die zei: 'Waag het niet hier te komen zitten!' Genoeg mensen hebben die houding immers van nature. Wanhopig probeerde ik breed te gaan zitten, legde mijn hand op mijn tas en begon overdreven uit het raam te staren. Vooral chagrijnig en asociaal kijken, zei ik tegen mezelf.

,,Is deze plaats bezet?'' De man wees op de stoel naast me. Blijkbaar maakte mijn imponeerhouding niet genoeg indruk. Met de moed der wanhoop deed ik nog of ik het niet gehoord had en bleef intensief naar buiten turen, de duisternis in. Ik ging nog breder en angstaanjagender zitten.

,,Pardon. Is deze plaats bezet?'' De man vroeg het nu wat luider. Mensen keken en ik kon er niet meer omheen. ,,Euh... nee hoor'', stamelde ik. ,,Gaat u zitten.'' Want ook je ongeluk maak je in zekere zin zelf.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden