Gelukkig spreekt Nibali geen woord Engels

null Beeld epa
Beeld epa

Vincenzo Nibali won de Tour de France van 2014. Het mooiste aan die overwinning? Hij spreekt geen woord Engels.

Zelfs als een renner Nederlands spreekt, hoor je hem niet te kunnen verstaan. Buiten adem, na een helletocht over verregende kasseien, vloekt hij enkele impenetrabele lettergrepen in plat Westvlaams of diep Limburgs in een microfoon, alvorens mopperend verder te banjeren naar de douches.

Het is dan vervolgens aan de wielercommentator van dienst om, als een hedendaagse orakeluitlegger, het mysterie te ontcijferen en alles te parafraseren in een paar lopende zinnen. Kennis van de taal waarin de coureur werd geïnterviewd is daarbij minder belangrijk dan kennis van wielerclichés: de orakeluitlegger pikt een paar codewoorden op, en brouwt er dan zelf iets van: het team heeft goed geholpen, ik zat echt stuk maar ik bleef er toch aanhangen, etcetera.

Zo ging dat vroeger, althans. In ieder geval in mijn herinnering, die, ik geef het toe, ietwat tot romantiseren geneigd is. De laatste tijd is het me opgevallen dat alle wielrenners zo welbespraakt zijn geworden. En vooral: dat ze tegenwoordig allemaal netjes Engels spreken.

Ooit was wielrennen een sport die in een stuk of vijf Europese landen op enig niveau beoefend werd. Het was de sport bij uitstek van het Oude Continent. In het peloton werd een mengelmoes van Frans, Italiaans, Vlaams en een beetje Spaans gesproken. Af en toe mocht er een Amerikaan of een Australiër meerijden, maar die moesten zich niets verbeelden.

Frans leren of naar huis
Greg LeMond herinnerde zich ooit in een interview zijn eerste maanden bij een Europese ploeg. Hij begreep maar de helft van wat er aan tafel gezegd werd. Als Amerikaan werd je in het diepe gegooid: als je je niet snel kon redden in het Frans, dan kon je je profcarrière verder wel vergeten.

LeMond had geen moeite met integreren. Hij sprak al snel onberispelijk Frans, met een schattig accentje. En werd zelfs de eerste Amerikaan die de Tour won.

Achteraf kun je dat moment, 1986, aanwijzen als het begin van het einde van de hegemonie van het continentale Europa. Veertien van de 29 Tours vanaf 1986 werden gewonnen door een Engelstalige coureur.

Dzjie sie
En met de samenstelling van het peloton veranderde ook de taal van het peloton. Sterker nog, het peloton zelf ging bunch of pack heten, de maillot jaune werd een yellow jersey en een renner uit eender welk land die het na de koers over zijn positie in het algemeen klassement heeft, die gebruikt tegenwoordig de afkorting 'GC'.

Dzjie sie. Het klinkt nergens naar. Het is nog een kwestie van tijd voor de rest van het wielerjargon ook gesneuveld is. Een chasse patate is dan een potato chase geworden.

Het merkwaardigste is nog wel dat ook de Fransen zelf het allemaal prima lijken te vinden. Als in de politiek iemand durft te suggereren dat het wellicht een idee zou zijn om in de Europese Unie gewoon Engels als voertaal te gebruiken, dan voelt de ganse Franse natie zich tot in het diepst van haar ziel gekwetst.

Maar bij dat monument van Frankrijk, de Tour de France, is het sinds een paar jaar officieel beleid om de interviewtjes na de koers eerst en vooral in het Engels af te nemen. De officiële site: ook al in het Engels.

Zal wel iets met advertentieinkomsten te maken hebben. Maar het leidt onvermijdelijk tot een verlies aan karakter en mysterie.

Nibali
Daarom ben ik zo blij met onze nieuwe Tourwinnaar, Vincenzo Nibali. Die heeft niemand ooit nog op één woord Engels kunnen betrappen. Alle interviewtjes die met hem te vinden zijn, zijn in het Italiaans.

Heel af en toe heeft iemand op YouTube zo'n interviewtje ondertiteld. "Is slaap belangrijk tijdens een grote ronde, Vincenzo?", wil de interviewer bijvoorbeeld weten. Dan lepelt Vincenzo braaf een ingestudeerd verhaaltje op van de matrassenfabrikant die hem sponsort.

Eigenlijk blijkt bij al die in het Engels ondertitelde interviewtjes: een groot charismaticus is het niet, die Nibali.

Dat is niet erg. Zolang je hem maar niet hoeft te verstaan. Een wielrenner moet gewoon spectaculair fietsen, en dan naderhand nog iets onbegrijpelijks mompelen.

In het blog 'De Tour vanaf de bank' doen wielerminnende Trouwredacteuren en -medewerkers die toevallig niet op de sportredactie werken vanaf de bank verslag van de Tour de France. Dit was de laatste aflevering van dit jaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden