’Gelukkig geen gevangenis’, stamelt Redouans vader

Twee maanden lang ging verslaggever Rob Pietersen op pad met hulpverleenster Fatimazohra Hadjar. Met haar onderzocht hij de achtergronden van probleemgezinnen in Amsterdam Slotervaart.

Rob Pietersen

De vader schudt het hoofd, zijn ogen vochtig. Hij mompelt, daar op het bankje voor de rechtszaal waar de kinderrechter nog met een andere zaak bezig is. „We hebben zo ons best gedaan”, zegt hij. „En nu zitten we hier...” Tijdens de zitting zal hij nog een paar keer mismoedig het hoofd schudden als hij kijkt naar zoon Redouan die onderuitgezakt voor hem zit. Als hij luistert naar diens onwaarachtige verhaal over een portemonnee die niet gerold is, maar gevonden. Redouan verdwaalt in zijn labyrint van leugens, zijn waarheid rammelt zo hard: het kan gewoon niet waar zijn. En zo denken officier van justitie en kinderrechter er ook over.

Een dag eerder vertelde Redouans zus Saida het echte verhaal. Over hoe boos de familie op de jongste zoon is en hoeveel pijn hij veroorzaakt. Maar de verwijten van de 27-jarige administratief medewerkster gelden niet alleen haar broertje, die volgens haar niet alleen zakkenroller is. Niet alleen dader, ook slachtoffer.

Precies een week voordat zijn proeftijd van twee jaar voor een eerder vergrijp (medeplichtig aan diefstal van laptops) afliep, beging Redouan een nieuwe misstap. Zijn vertrouwenspersoon Fatimazohra Hadjar van stichting KAP (Kinderen in Achterstandsposities) was er al een bang voor. „En nu is de bom gebarsten”, zegt zij. „Redouan raakte steeds meer gefrustreerd, er is de afgelopen maanden van alles beloofd. Hij had het gevoel dat er een spelletje met hem is gespeeld.”

Na het akkefietje van twee jaar geleden, raadde de reclassering Redouan een traject aan waarin hem sociale vaardigheden zouden worden bijgebracht. Dat zou een paar maanden duren. „Hij heeft alle tests goed gedaan, hij gedroeg zich voorbeeldig, hem is beloofd dat hij het vak van automonteur kon leren”, zegt Hadjar. Maar tot doorstroming naar een vervolgopleiding kwam het nooit. „Redouan is daar gewoon gedumpt”, vult zus Saida aan.

Zijn geduld werd op de proef gesteld, hij kreeg een andere begeleidster en kwam in een groep terecht met oudere jongens die hem tartten. Maanden verstreken, er veranderde niets in de, in zijn ogen, uitzichtloze situatie. En toen begon hijzelf langzaam te veranderen, zegt Hadjar die het teruglas in de rapportages die ze toegezonden kreeg. De jongen die eerst aan alle kanten had meegewerkt, werd ongemotiveerd. En liet dat duidelijk blijken.

„Ik snap zijn irritatie wel”, zegt Saida. „Hij zat al twee jaar te wachten, er is iets geknapt. Er is hem van alles toegezegd, maar er is niet voor hem gevochten.” De familie trok aan de bel, Hadjar waarschuwde de betrokken instanties: het mocht niet baten.

„We zagen dat het niet goed met hem ging, maar dit... Dit zagen we niet aankomen. Misschien is hij onverschillig geworden, kreeg hij het idee dat-ie niks meer had te verliezen. Hij is nog zo jong, dit zijn kostbare jaren. Hij had al een strafblad, er zit al een stempel op hem. Als hij nu maar niet zijn ambitie kwijtraakt, als zijn motivatie maar niet wordt afgebroken. Dan zijn we nog verder van huis.”

Een dag later hoort de vader een nieuwe voorwaardelijke straf eisen tegen zijn zoon, de oude straf wordt omgezet in een taakstraf. „Gelukkig geen gevangenis”, stamelt de man, die vier kinderen de goede kant op zag gaan. Redouan is het zorgenkindje dat zijn ex-vrouw hartklachten bezorgt. „Het is een goeie jongen. Hij krijgt een nieuwe kans”, zucht vader.

De gegevens van Redouan en Saida zijn geanonimiseerd om redenen van privacy.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden