Gelukkig, Damien Rice is terug

POP

Damien Rice ****

Die grote lichtspot slaat de schaduw van de eenzame zanger tot hoog boven het zaalbalkon. Een man met gitaar. Verder niets. Behalve natuurlijk een berg bloedmooie liedjes en een rotsvaste stem. Waarmee Damien Rice zich met bezeten verbetenheid een weg baant door de avond, wat in een uitverkocht Carré een prachtconcert oplevert.

Zo'n acht jaar terug leek het gedaan met Damien Rice. De Ierse zanger, type getroubleerde artiest, bleek moeilijk om te kunnen gaan met zijn plotselinge succes. De breekbare haardvuurliedjes van zijn succesvolle debuut 'O' waren uitgegroeid tot een soundtrack van menig op de klippen gelopen kalverliefde, en op diezelfde weg ging Rice in 2006 verder met tweede plaat '9'.

Waarover hij later zei de helft van het songmateriaal te hebben weggegooid als de platenmaatschappij hem niet zo had gepusht. Damien Rice was er wel klaar mee. Met de interviews, de platenbonzen, met de muziek. Tot overmaat van ramp sneuvelde zijn relatie met Lisa Hannigan, die prachtige tweede stem op zijn beste nummers. Op sporadische optredens na verdween Damien Rice van de radar, om even flink aan soulsearching te doen, onder andere op IJsland. Daar, in Reykjavik, moet hij de liefde voor de muziek hebben teruggevonden.

Want Damien Rice is helemaal terug. Niet alleen verschijnt deze week zijn prachtplaat 'My Favourite Faded Fantasy', die hij op IJsland met producer Rick Rubin en een aantal bevriende muzikanten in elkaar zette, maar ook laat hij maandagavond een uitverkocht Carré overdonderd achter.

Goed, het podium is nog altijd niet zijn natuurlijke habitat. Het inzetten van nummers gaat niet altijd even soepel, en hij richt geen enkel woord richting publiek - behalve voor de toegift, bij de introductie van de twee dames uit het voorprogramma. Tussen de nummers laat hij nauwelijks stilte voor applaus. Niet erg: vanavond gaat het om hem en zijn muziek, die hij met een perfecte dosis venijn of juist ingetogen hartzeer de zaal inslingert.

Rice is een man van contrasten: zacht en breekbaar beginnen, en dan eindigen met een hartverscheurende climax. Daar heeft hij geen strijkers of achtergrondzang voor nodig, louter zijn akoestische gitaar met effectenbak. Tot het allerlaatst: wanneer het dertigkoppige DeKoor uit Utrecht langzaam uit het duisternis oplicht en de avond een troostrijke lading meegeeft.

Weinig mannen-met-gitaar klinken zo karakteristiek, zo oorspronkelijk. Het is maar goed dat Damien Rice terug is.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden