Column

Gelukkig beschouwen we dieren steeds meer als personen

null Beeld Trouw
Beeld Trouw

Bello had de laatste maanden last van een slechte adem. Onze Yorkshire terriër van nog geen vijf kilo bleek op zijn dertiende levensjaar over een slecht gebit te beschikken. Bij de dierenarts werd hij gisteren onder narcose gebracht en moest hij bij het ontwaken heel wat (ontstoken) kiezen missen. De rekening bedroeg driehonderd euro.

Als ik aan mijn kindertijd terugdenk, kan ik met precisie de weg overzien die we hebben afgelegd als het om onze relatie met dieren gaat. Dieren waren er toen om gegeten te worden of om over onze bezittingen te waken. Een hond hield je buiten aan een ketting en ’s nachts in zijn hok. Wie in die tijd driehonderd euro had uitgegeven om de kiezen van zijn hond te laten trekken, was voor gek verklaard. Gelukkig wordt tegenwoordig het (gezelschaps)dier minder als een inferieure soort beschouwd en steeds meer als een persoon. Helaas gaat dit voor miljoenen dieren uit de bio-industrie niet op.

Ik ben in de loop der jaren steeds gevoeliger geworden voor harde acties die tot doel hebben het welzijn van dieren te verbeteren. Soms worden deze acties uitgevoerd door groeperingen waarmee ik weinig verwantschap voel. Maar soms mogen de vijanden van je vijanden een beetje je vrienden zijn. En als camera’s door wie ook stiekem in slachthuizen worden opgesteld om de erbarmelijke omstandigheden aldaar aan de kaak te stellen, is dat winst.

Beul

Maar ik vrees de dag dat ik als hondenbezitter door het universele dierenactivisme als een uitbuitende beul zal worden gezien. Als de onderdrukker die bevelen uitvaardigt waarop het dier gedwee moet gehoorzamen. Maar dit terzijde. In Frankrijk bijvoorbeeld zijn acties van veganisten steeds talrijker een ook gewelddadiger. Eigenaars van slachthuizen worden in enkele gevallen met de dood bedreigd en soms, zoals vorige maand in Haut-Valromey, gaat een slachthuis in vlammen op.

Nu zijn vooral slagerswinkels (en af en toe ook viswinkels!) het doelwit. Tientallen zijn al door me­sjogge extremisten aangevallen en hun etalages werden aan diggelen geslagen of met verf besmeurd.

Maar niet alleen dierenvlees wekt de toorn van dierenactivisten. Wie had ooit gedacht dat ook melk op een dag taboe zou worden verklaard? Door bijvoorbeeld Peta (People for the Ethical Treatment of Animals), met drie miljoen leden de grootste dierenrechtenorganisatie ter wereld. Peta, die ook een veganistisch starterspakket in de aanbieding heeft ‘vol met fantastische ideeën om vlees en zuivelproducten te dumpen’ is al een tijdje bezig om ons aan soja- of kokosmelk te krijgen. Want koeien worden gedwongen zwanger gemaakt om ons aan de witte motor te helpen.

Maar nu heeft Peta het ook op de kleur van melk voorzien. Die witte melk zou symbool staan voor white supremacy, witte overheersing. Sommige neonazi’s zouden zelfs hun puntmutsen voor dat glas volle melk als teken van onderlinge broederschap hebben ingeruild. ‘Melk drinken is racisme’ schreef De Telegraaf. En mijn glas rode wijn bij het eten is het bewijs van mijn cryptocommunisme.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden