Column

Geluk ligt in dingen die nét buiten ons bereik liggen

null Beeld Trouw
Beeld Trouw

Sinds ik een boek geschreven heb dat een beetje verkoopt, verschijnen er in mijn twitter-tijdlijn aanbiedingen van 'luxury estates in the US'. Dat is ongetwijfeld toeval, maar daar is ons fantasievolle brein niet tevreden mee.

Onwillekeurig krijg ik de neiging het vastgoedbedrijf te mailen dat die boekenverkoop nu ook weer niet zó lucratief is. De meest bescheiden optrekjes doen al snel zo'n 15 miljoen.

Toch kan ik het zelden laten even door te klikken. Ik vergaap me aan de woonkamers die zich uitstrekken tot aan de verre horizon. Aan de terrassen en zwembaden met vrij uitzicht op Los Angeles, de Stille Oceaan of rustieke berglandschappen. Aan privé-gymzalen, snookertafels ter grootte van een voetbalveld en soms zelfs een heus inpandig hamburgerrestaurant: allemaal zaken waarvan ik bij voorbaat weet dat ik er nooit ofte nimmer gebruik van zou maken, maar het blijft leuk om te zien.

Waarom eigenlijk? De meeste van die 'estates' zijn zo groot dat je je er alleen in zeer ruim gezelschap een beetje behaaglijk kunt voelen. Maar een hofhouding heb ik niet, feesten geef ik maar af en toe - en de rest van de tijd dwaal je dan door die enorme zalen, hallen, keukens en gangen als een late reïncarnatie van citizen Charles Foster Kane. In geen film werd de leegte van dit soort Xanadu's zo indringend verbeeld als in het meesterwerk van Orson Welles. En toch blijkt ook mijn filosofische gemoed, dat veel beter zou moeten weten, vatbaar voor de charme van onmetelijke rijkdom.

Geen gekke dingen

Helaas schiet mijn fantasie, wanneer ik daarin wegdroom, al snel tekort. Wat zou ik met al dat geld moeten doen - even afgezien van de simpele oplossing, de liefdadigheid? Eén ding kan ik verzinnen: eindelijk verlost zijn van de toeristenklasse op lange vliegreizen. En een paar keer naar een sterrenrestaurant misschien.

Daarmee is het wel op. Mooiere en avontuurlijkere vakantiereizen dan tot nu toe kan ik me niet voorstellen. Aan de boeken, cd's en dvd's die op stapels liggen te wachten, kom ik nu al niet toe. Mijn auto is nog maar twee jaar oud. Nou, vooruit dan: een nieuwe badkamer, omdat mijn vrouw daar laatst over begon.

Winnaars van de Postcodeloterij en wat je verder aan kansspelen nog hebt, blijken het evenmin vaak verder te schoppen. Ze doen geen gekke dingen. Een paar kleinigheden die het leven aangenamer maken, hoogstens één wereldreis, en daarna gaat hun leven gewoon weer door in hun oude vinexwijk. Niks geen 'luxury estate', laat staan Trump-achtige wansmaak. De gebruikelijke wansmaak is hun meestal mooi genoeg.

Geluk

Misschien kijken we alleen maar naar extreme luxe om stiekem blij te zijn dat wíj er niet in hoeven te wonen. Een korte dagdroom waarin alles rozig is, volstaat om ons te verzoenen met het besef dat wij ons in al die rozigheid doodmiserabel zouden voelen. Geluk ligt in dingen die nét buiten ons bereik liggen, en die ons bij verrassing dan toch af en toe toevallen. Kleine snoepjes-van-de-week, zo bescheiden dat het bestaan er plaats genoeg voor heeft.

Dat klinkt als een tegeltjeswijsheid, maar levenswaarheden zijn nu eenmaal meestal banaal. In luxepaleizen passen ze niet: daar wordt hun formaat meteen over het hoofd gezien. Het best gedijen ze als afvalproduct van de dagdroom, die vooral geen werkelijkheid mag worden. Nou ja, een enkele keer businessclass dan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden