Geluk is ... een badje met bruine bonen en vla

Menno Buch krijgt stapels post, faxen en veel telefoongesprekken naar aanleiding van zijn programma. De vrouwen die schrijven bieden zich vooral aan voor 'de kalender'. Ze willen graag hun blote lichaam op tv laten zien. Naar schatting is ongeveer 70 procent van de reacties afkomstig van mannen, die hun seksuele fantasieën in praktijk willen brengen voor de camera. “Ik krijg honderden brieven van mannen die het met twee vrouwen willen doen. Moeten ze doen, ga maar naar de seksclubs. Zoiets normaals komt bij ons niet aan de orde. Ik wil dingen laten zien waarvan ik zelf ook zeg: hoe verzin je het?”

Hij vertelt over de man die afgelopen maandag in de uitzending was. “Hij dwaalt rond in ziekenhuizen, gaat kijken bij de afdelingen waar ze veel apparatuur hebben. Daar wordt hij zo opgewonden van dat hij naar de wc rent om zich af te trekken. Met zo'n fantasie kunnen we wat. Ik heb de man meegenomen naar een club met een nursing room. Er is geen fantasie zo extreem, of in de praktijk blijkt dat veel meer mensen hem hebben. Hij heeft een klysma gekregen, hij is ingepakt in folie en de verpleegster is met instrumenten over zijn lichaam gegaan. Ik vroeg achteraf aan die mevrouw waarom mensen dat willen. Volgens haar is het zoiets als doktertje spelen, zoals kinderen doen, alleen zijn sommigen daarin blijven hangen.”

Er zijn nu twaalf programma's uitgezonden. Het publiek is sinds de eerste uitzending verdubbeld, het reclameblok goed gevuld en Buch heeft zijn weddenschappen gewonnen. Wekelijks kijken een miljoen mensen naar zijn programma, maandagavond om half elf. Waarom mensen precies kijken is niet onderzocht. Buch denkt dat een deel kijkt uit nieuwsgierigheid, omdat er de volgende dag op het werk over wordt gesproken.

Een jaar geleden werd hij bij Veronica uitgenodigd om te komen praten over een seksprogramma. Buch wist meteen wat het moest worden: “Een programma over wat er leeft onder de mensen, wat de gemiddelde consument niet weet.” Aanvankelijk was de redactie bevreesd dat na drie uitzendingen het bestand aanmeldingen uitgeput zou zijn. “Ik zei: wacht maar eens af wat het allemaal gaat losmaken.”

Rik van Lunsen is hoofd van de afdeling seksuologie van het Academisch Medisch Centrum in Amsterdam en bestuurslid van de vakvereniging van seksuologen. De vraag aan hem is of we er rekening mee moeten houden dat heel Nederland in het openbaar zijn seksuele gedrag zal gaan tonen. Zoals in afgelopen jaren ook iedereen openlijk voor de camera is komen vertellen over allerlei emotionele problemen.

Het gaat waarschijnlijk om een zeer kleine selectie van de Nederlandse bevolking, zegt Van Lunsen. “Ik weet dat de meeste mensen niet de behoefte hebben om hun seksueel gedrag op televisie te tonen. De mensen die dat wel hebben, hebben de neiging tot exhibitionisme. En exhibitionisme is een vorm van seksueel gedrag die relatief weinig voorkomt. Minder dan 1 op de 1000 mensen heeft die neiging.”

Van Lunsen is niet verbaasd over het feit dat mensen zichzelf aanmelden om hun seksuele gedrag voor de camera te tonen. “Er worden ook allerlei homevideo's gemaakt en daar is dit maar één schakel tussen. Er is kans dat het programma zelf de vraag kweekt. Dat zie je ook bij programma's waarin mensen emotionele ontboezemingen doen. Ik noem dat het emotioneel exhibitionisme. Ook daarvan zeggen de programmamakers: de mensen hebben er behoefte aan, kijk maar naar de kijkcijfers. Maar dat zegt mij niets. Hoe restrictiever een gemeenschap, hoe meer mensen in verwarring zijn. Neem Amerika. Dat is een hele behoudende cultuur. Maar in de Amerikaanse praatprogramma's worden de onderwerpen steeds wilder.”

Liesbeth Bras werkt als hulpverlener bij de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming. “Je kunt waarschijnlijk wel spreken van een tendens om openlijk bezig te zijn met seks. Ik geloof niet dat we daar erg blij mee zijn. Niet dat we het tegen willen houden hoor, maar als hulpverlener zie je de andere kant, omdat de mensen hun eigen seksleven gaan afzetten tegen de extreme situaties die ze op televisie zien. Ze worden heel kritisch en zeggen: in mijn seksleven is het een en ander niet optimaal, wat kunnen we daar aan doen?”

Menno Buch (hij schrijft zijn achternaam zonder puntjes) is een broer van Boudewijn Büch. “Hij is de enige broer met wie ik contact heb. Ik kom uit een gezin waar ik al vroeg als een mislukking werd beschouwd. Dat zeiden ze ook tegen me. Ik heb al eens eerder gezegd: als ik morgen directeur word van de ING-bank, zegt mijn familie: het is met de ING ook niet meer wat het geweest is. Maar op Boudewijn ben ik trots. Die maakt mooie programma's, waar je ook nog iets van leert.”

Buch is een van de grote exploitanten van de 06-sekslijnen. “Per dag wordt er 1 miljoen minuten gebeld. Laten we zeggen dat ik een aardig stuk van die koek pak.”

Hij weet inmiddels wel wat er onder de gordel leeft, maar dat mensen zich zonder gêne op de televisie laten bevredigen verbaast hem wel. “Dat zou tien jaar geleden nog niet denkbaar zijn geweest. Ik kan het ook niet verklaren, behalve dat mensen door allerlei praat- en All you need is love-programma's gewend zijn geraakt hun hart voor de camera uit te storten. Iemand die bij voorbeeld opgewonden wordt van oude dames durft dat nu voor de televisie te zeggen. Ik wil dat laten zien. Verder wil ik geen enkele boodschap brengen. Ik ga voor het succes en dat meet ik af aan het aantal kijkers. Ik verkoop seks en that's it. Ik ga me niet anders voordoen dan het is en ik schaam me nergens voor. Dat vond ik zo hypocriet van onze sponsor, Christine LeDuc. Die zei na drie uitzendingen: we vinden dit te ver gaan. We doen niet meer mee. Ze zien zichzelf als de Bonneterie van de erotiekhandel, maar ze verkopen in hun winkels vibrators die zó groot zijn dat het niet meer lekker is voor een vrouw. Ze zijn trots op hun zogenaamde mooie seksfilms, maar ze verkopen het meest de films waarin het gewoon van bam-bam-bam gaat, hoor.”

vervolg op pagina 2

vervolg van pagina 1

Buch weet niet veel over de achtergrond van zijn publiek. “Van alles en nog wat. We hebben een archeoloog gehad, een vrachtwagenchauffeur, een werkloze stadswacht, een ingenieur.” Hij heeft wel gemerkt dat opvallend veel inzenders uit Veenendaal komen. Ook Edenaren willen graag voor de camera met hun fantasie. Spijkenisse staat op de derde plaats.

Als een wens in aanmerking komt voor het programma, onderzoekt de redactie eerst of het serieus is. Er komt een gesprek en nog een gesprek, er worden afspraken gemaakt. Geslachtsdelen mogen zoveel mogelijk buiten beeld blijven, maar het gezicht wordt niet verborgen. Geen balkjes voor de ogen, geen zak over de kop. “We waarschuwen de mensen: hou er rekening mee dat je op straat wordt herkend, dat je de dag na de uitzending weer naar de slager moet, naar je werk gaat. Daar zitten de mensen dus helemaal niet mee. 'Het gaat om mijn privéleven, daar schaam ik me niet voor', zeggen ze. De mensen die uiteindelijk op de televisie komen, willen dat zelf van harte. Zonder uitzondering zijn ze achteraf erg dankbaar.”

Dankbaar dat ze voor gek hebben gestaan?

“Dankbaar dat hun wens in vervulling is gegaan. 'Menno, je hebt ons huwelijk gered', dat soort bedankbrieven krijg ik. Die trampling-man, die een dame met naaldhakken over zijn rug liet lopen, woont bij zijn ouders thuis. Zijn zolderetage staat helemaal vol met pornovideo's. Hij had trampling-films bekeken en dat sprak hem erg aan. We hebben hem meegenomen naar een club in Rotterdam. Tijdens de opname heb ik me omgedraaid toen hij in zijn gezicht werd geslagen. Ik kan niet tegen geweld. Dat legde ik hem later voor. Hij keek me aan en zei: 'Maar Menno, pijn is fijn.' Nou, dan denk ik: je wens is in vervulling gegaan en meer kan ik er ook niet mee. Als iemand dat zelf wil, okay dan.”

“Zegt Buch dat zijn slachtoffers dankbaar zijn?”, vraagt seksuoloog Van Lunsen. “Dat zal best. Op het moment dat ze hun wens indienen lijkt het spannend. Dat zie je ook bij seksueel misbruik vaak. De meeste slachtoffers raken pas achteraf verstrikt in hun eigen gevoelens. Het lijkt in eerste instantie of ze het fijn vinden, of ze verliefd zijn. Het verbaast me niet dat veel brieven komen uit dorpen als Veenendaal. In dat soort restrictieve gemeenschappen komt ook seksueel misbruik relatief vaak voor. Het taboe op seks is dermate groot, dat het verwarring wekt. Mensen in verwarring zijn eerder slachtoffer van misbruik, door hulpverleners, door leerkrachten. Ook ten opzichte van programmamakers hebben deze mensen een positie van machtsongelijkheid. Het wordt op tv gebracht onder het mom van openheid. Maar ik zou de slachtoffers van het programma van meneer Buch wel eens zien voor een follow-up onderzoek.”

Als Veronica wil (de onderhandelingen zijn nog bezig) maakt Buch zo dertien nieuwe afleveringen. Er zijn nog genoeg televisiegenieke seksuele wensen. De formule van het programma is gaandeweg bijgesteld: het is sneller geworden, spannender, vindt Buch. Hij presenteert het programma live vanachter een klassieke schrijftafel, samen met Mylène Kroon, die in een leunstoel de post behandelt. Hoort die spreekuur-aankleding ook bij de formule? “Daar heb ik geen inbreng in gehad, ze hebben gewoon wat oude spulletjes bij het NOB vandaan gehaald, geloof ik.”

Er is wel lang nagedacht over de formule van het programma, zegt Buch. “We willen geen platte tv maken, een camera erop en filmen maar. Ik wil het graag enige journalistieke waarde geven. Laten zien waarom iemand zoiets wil. Ik kan daarbij niet helemaal tot het bot gaan, dat is meer voor de verstandhebbers, misschien kunnen die uitleggen waarom iemand in een kinderbadje met bruine bonen wil zitten. De trampling-man zei: 'Ik wil het uit de taboesfeer halen.' Toen ik zei: je hebt geen sociale functie, bleek dat het hem toch ook ging om de selfkick.”

“Vooral het feit dat het op televisie komt maakt het extra spannend voor ze. De vrouwen die gefilmd willen worden voor de kalender zijn trots op hun lichaam. Ze hebben iets overwonnen en willen dat laten zien. Wij zeggen: we laten alles zien wat volwassen mensen zonder enige vorm van dwang, uit eigen vrije wil, met elkaar willen doen. We willen geen bloed, geen dood weefsel, geen uitwerpselen, dat vind ik gewoon vies. Seks met dieren willen we niet, want we geloven niet dat dieren dat prettig vinden.”

“Door deze grenzen te trekken laten we veel liggen, want er is een grote markt voor. Er zijn bijvoorbeeld veel heren die kicken op zwangere vrouwen, wist je dat? Daar beginnen we niet aan, omdat we niet weten of de baby het wel wil. En sommige dingen gaan mij echt te ver. Als ik een brief zou krijgen van iemand die iets met een kind wil zit ik binnen drie minuten op het politiebureau. Maar gelukkig is dat nog niet gebeurd, ik denk dat ze dat toch niet durven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden