Geldschieters nog niet in de rij voor Van Moorsel

VALKENBURG - Haar sportieve toekomst, reikend tot de Olympische Spelen van Sydney, heeft Leontien van Moorsel al met grote zorgvuldigheid uitgestippeld. De vraag is alleen wie het allemaal gaat betalen. De gouden tijdritmedaille op het WK wielrennen, zaterdag gevolgd door zilver in de wegwedstrijd, heeft van haar sponsor slechts een lauwe zakelijke reactie opgeleverd.

Voor een bedrijf met puur nationale belangen is de met veel allure aan het firmament teruggekeerde ster wellicht geen aantrekkelijk sponsorobject. “Als ze met het oog op de Spelen volgend seizoen tien keer naar Sydney moet vliegen, moet dat kunnen”, zegt haar levensgezel en ploegleider Michael Zijlaard. “Voor een sponsor is Leontien een schot voor open doel, maar voor haar is 1999 een tussenjaar. Dat kan tot fricties leiden.”

Over twee weken stapt het echtpaar Zijlaard in het vliegtuig voor een verre vakantie. Voor die tijd wil het weten waar het aan toe is. Volgens Michael liggen er wel een paar aanbiedingen. Zijn voorkeur en die van zijn partner gaan uit naar een commerciële formatie. Kosten: vier ton.

De KNWU heeft, mede dankzij NOC-NSF, een half miljoen uitgetrokken om Van Moorsel's Road to Sydney te asfalteren. Onder bepaalde voorwaarden is dat bod voor Nederlands beste - en gezien het koersverloop van zaterdag ook ongeveer enige - wielrenster bespreekbaar. Als een commerciële ploeg niet haalbaar blijkt en terugkeer naar de nationale selectie onvermijdelijk is, wil ze de wielrenunie voorstellen Michael Zijlaard als assistent-bondscoach aan te stellen. Die zou haar dan op haar sterk op Nederlandse wedstrijden geörienteerde programma kunnen begeleiden. “Dan kan Jean-Paul van Poppel gewoon het internationale werk blijven doen.” Van Moorsel, die eind augustus op de WK achtervolging in Bordeaux ook al zilver won, kan in Sydney op drie disciplines worden ingezet: de baan, de tijdrit en de wegwedstrijd. Afhankelijk van het programma wil ze in ieder geval de twee eerste onderdelen rijden.

In haar eerste internationale 'peiljaar' na haar rentree in het peloton, had ze veel baat bij een trainingskamp in Zuid-Limburg, hard trainen achter de brommer en het deelnemen aan voornamelijk eendagskoersen. “Als je heel veel internationale wedstrijden rijdt, ben je aan het eind van het seizoen doodop. Je hebt voor het opkrikken van je niveau wel buitenlandse koersen nodig, maar je hoeft niet van de ene naar de andere te vliegen. Dan word je al moe van het reizen.” De Tour de France feminin om deze achterhaalde naam voor het gemak te hanteren, de Ronde van Aude en andere twaalfdaagse koersen kan Van Moorsel in haar voorbereiding missen als kiespijn; ook al omdat daarin relatief veel geklommen wordt. “In de jaren dat ik de Tour won en eind augustus het WK moest rijden, was ik compleet leeg. Ik droom niet meer van de Tour feminin, het is eerder een nachtmerrie.”

De concurrentie zal, naarmate de Olympische Spelen dichterbij komen, alleen maar toenemen. Aan de andere kant 'onthulde' Van Moorsel de afgelopen week royaal voor te liggen op schema. Na woensdag kwam ze van niets op vijftien binnen op de wereldhitparade, dit weekeinde steeg ze met stip naar drie; achter de nieuwe wereldkampioene Diana Ziliute en de Duitse Hanka Kupfernagel. Het goud in de chronorace van woensdag was geen daverende verrassing, de tweede plaats in de wegwedstrijd des te meer.

Niet wetend in hoeverre ze op tijd hersteld zou zijn van haar inspanningen in de tijdrit, nam ze zich zaterdag voor in dienst van Elsbeth Vink te rijden. Voor Vink was het echter acht graden te koud, en toen de door de zere benen toch al kansloos geworden Nederlandse in de voorlaatste ronde ook nog viel, had Van Moorsel geen keus meer: van meesterknecht was ze ineens kopvrouw. Ze nam daarmee een zware last op haar schouders. Chantal Beltmann, Yvonne Brunen en Mirjam Melchers leken slechts om administratieve redenen te zijn aangemeld, waardoor Van Moorsel in het begin al veel kopwerk moest doen. “De rest van de ploeg kon het niet. Als ik niets doe, en er rijdt een groep van tien man weg, dan heb ik niets. Nu heb ik in ieder geval nog zilver.”

Met de kampioene, Diana Ziliute, kon iedereen vrede hebben. De 22-jarige Litouwse, die al drie jaar in Italië woont, had in de finale als enige steun van een landgenote. Om in de kopgroep te geraken, had Ziliute geheel alleen een gat dicht gereden. De nieuwe draagster van de regenboogtrui won dit seizoen ook het klassement om de wereldbeker. Zonder discussie is ze de beste renster van het vrouwenpeloton. Met een straatlengte won ze voor Van Moorsel de eindsprint.

Aan de andere kant was het een wondertje dat de Rotterdamse zich nog in het medaillespel mengde. Ze draaide op de Cauberg een veel te groot verzet rond en leek daar de witte vlag te moeten strijken. Wetend dat vrouwenkoersen geen marathonsessies zijn, heeft Van Moorsel een mechanisme ontwikkeld om pijn te verbijten. “Ik heb mezelf de laatste tijd keer op keer verbaasd. Ik zag erg tegen de wedstrijd van zaterdag op, maar dacht meteen: Ach, 't is maar drie uur. Zogauw het startschot heeft geklonken, zit er zoveel venijn in mijn donder, dat ik niet te houden ben.” En verder was Jeannie Longo, toen die op de Bemelerberg een keer demarreerde, een dankbare inspiratiebron: “Ik val nog liever dood dan dat ik haar laat gaan.”

Over Longo, die door de tuchtcommissie van de UCI ter verantwoording wordt geroepen over haar uitlatingen betreffende het vermeende dopinggebruik van de Nederlandse prima donna van het cyclisme, wil Van Moorsel niet meer kwijt dan dat ze een slecht verliezer is. “Twee jaar geleden was ze in de Ronde van Trentino poeslief tegen me. Maar dat kwam omdat ik twintig minuten achter het peloton aanhing.” Longo sloot haar indrukwekkende loopbaan overigens af als negende. Voor Van Moorsel waren er de afgelopen week wel andere dingen om zich druk over te maken. “Kort voor het WK kreeg mijn zus een miskraam. Ik heb haar gezegd dat zij voor mij de grootste kampioene was. Waarop ze mij toevertrouwde: zorg jij maar dat je wereldkampioene wordt, dan ben ik over mijn tegenslag heen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden