Geld vliegt binnen op Bill's birthday

LOS ANGELES - Whoopie Goldberg presenteerde het festijn en ook daarin kon het de vergelijking met de Oscaruitreiking glansrijk doorstaan. De bejaarde crooner Tony Bennett - nee, niet Frank Sinatra, die is te veel Republikein - trad op voor de oudere garde, Carly Simon, Aretha Franklin en Kenny Rogers waren er voor de middenmoot en Jon Bon Jovi liet de lange lokken wapperen voor het 'jonge' volkje.

Op het hoogtepunt werd in New Yorks Radio City Music Hall de taart in de vorm van de Stars and Stripes binnengereden, waarop vijftig rode en blauwe kaarsen. De taart had een diameter van honderd centimeter en was rijk aan eieren, boter, suiker, caramel en fondant. Maar de vijftigjarige, die de kaarsjes mocht uitblazen heeft al een veel te hoog cholesterolgehalte en een stevig overgewicht, zodat de term feestvarken niet misplaatst is. Dat hij een niet te grote punt van de taart zou nemen, daar zorgde zijn echtgenote die het feest al maanden geleden voorbereidde wel voor.

Het moest natuurlijk gevierd worden dat voor het eerst sinds lange tijd een president in functie Abraham zag, maar in de eerste plaats was het festijn een massale 'collecte', want alles staat dit jaar in het teken van de herverkiezing van Clinton. Ook het bereiken van de Big Five-O.

Van West Hollywood tot New York City, van Chicago tot Atlanta, de FOB's, the Friends of Bill, hadden er zondagavond graag minstens vierhonderd gulden voor over om mee te doen aan het feestje. Die vierhonderd piek gold één van de ongeveer tachtig satellietfeestjes. Wie er bij wilde zijn in de Radio City Music Hall, inclusief de receptie die er aan vooraf ging en het er op volgende diner in de Waldorf, moest bereid zijn tussen de 25 000 en 35 000 gulden neer te tellen. Maar zoals het bij de aanschaf van een Rolls Royce geldt, wie er over na moet denken of hij hem kan betalen, kan hem niet kopen.

Na de jaren zestig en zeventig, toen iedere zakenman-miljonair met de behoefte aan invloed op het politiek proces cheques met vijf of zes nulletjes voor de komma kon uitschrijven voor het verkiezingsfonds van de zittende president of zijn uitdager, heeft het Congres de wet zo veranderd dat er nu een limiet is: 1 700 gulden donatie per persoon, een kleine 9 000 gulden per belangengroepering.

Maar niemand heeft lang getreurd, want er zijn nog legio manieren om via een omweg of twee geld te steken in de politieke toekomst van de kandidaat van je keuze. 'Fundraising' heet het, fondsen werven. Je partij belegt een etentje waar een aangeklede garnaal, een Caesars Salad of een stukje kip met beetgare broccoli wordt opgediend en je vraagt tien groene ruggen per couvert. Op zijn minst dan, want Lloyd Bentsen, de senator die in 1988 de 'running mate' was van Michael Dukakis, maakte de stelling waar dat in zijn thuisstaat Texas alles het grootst is door 2,5 ton per ontbijtje te vragen. En ze stonden in de rij om voor een ton aan roerei weg te spoelen met een slok sinaasappelsap van 25 000 gulden.

Het verjaardagsfeest van Clinton werd geacht minstens 18 miljoen gulden op te leveren, eigenlijk een peuleschilletje vergeleken bij wat er uiteindelijk voor de hele verkiezingscampagne nodig is. Want alleen al in Californië, een staat die de Democraten moeten binnenhalen om de herverkiezing van Clinton veilig te stellen, kost de politieke reclame op de televisie vele tientallen miljoenen guldens. De afgelopen anderhalf jaar hebben de Democraten een kleine 300 miljoen gulden voor Clinton en Gore binnengehaald, wat altijd nog zo'n 150 miljoen minder is dan de inhoud van de Republikeinse kas. Binnenkort krijgen beide partijen daar nog ruim honderd miljoen gulden aan overheidsgeld bij. Maar dat is nog lang niet genoeg, want de campagne van 1996 zal ook in dit opzicht opnieuw records gaan breken. En dus moet er tot november worden gefeest.

Eén ding was jammer. Buiten de Hall demonstreerden spelbrekers tegen de net door de president goedgekeurde afbraak van de sociale zekerheid. En er was ook een ongeval. Vlak voor het feestje begon vloog een Hercules C 130 met militair Witte Huispersoneel tegen een berg in Jackson Hole, Wyoming, waar de president met zijn gezin en entourage een vakantie had doorgebracht. Aan boord voertuigen, waarmee Clinton zich door het land beweegt. En negen mensen, die het ongeluk niet overleefden. Maar toen de muziek op het 'satellietfeestje' in Los Angeles de Macarena, de om zich heen grijpende dansrage, begon te spelen gingen de armen naar voren en gekruisd tegen de borst en naar de heupen. En ze zongen het Los Del Rio of de disco-remix van de Bayside Boys na: 'Ohhhh Macarena!' Want van treuren werden die negen niet levend. Life goes on.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden