Geld en vrouwen

Komt het tot een oorlog tussen België en Luxemburg? Moet Nederland zich, bij alle sores van het voorzitterschap van de Europese Unie, ook nog eens bezighouden met bemiddeling tussen de twee Benelux-partners?

THEO KOELE

Duistere figuren als de Zaïrese ex-president Mobutu, de Libische leider Kadafi en de Irakese dicator Saddam Hussein houden er geheime bankrekeningen op na in Luxemburg, meldden Belgische kranten onlangs. Het trio, maar zij niet alleen, gebruiken het rijk ontwikkelde bankwezen in het Groot Hertogdom om zwart geld en inkomsten uit criminele aciviteiten wit te wassen. Eerder al pakte de Belgische pers uit met verhalen over dubieuze activiteiten van de KB-Lux, een zusterbedrijf van de Belgische Kredietbank.

De Belgische minister van binnenlandse zaken, Johan Vande Lanotte, deed er nog een schepje bovenop. Hij betichtte in het dagblad De Morgen de Luxemburgers ervan een financieel slaatje te slaan uit vrouwenhandel. De socialist: “Het is geen toeval dat Luxemburg in Den Haag (tijdens een recente EU-bijeenkomst over vrouwenhandel) stelde dat het niets weet over vrouwenhandel. Die handel is economisch te belangrijk voor hen.”

De aantijgigingen vanuit België zijn de Luxemburgers in het verkeerde keelgat geschoten. Tijdens een bijeenkomst in het Belgische parlement ging de Luxemburger Jacques Santer zijn boekje als voorzitter van de Europese Commissie te buiten door er bits op te wijzen dat de Belgische frank lang niet zo'n sterke munt zou zijn zonder de monetaire samenwerking met Luxemburg. Santers' opvolger als premier van Luxemburg, Claude Juncker, waste zijn handen in onschuld. “Mir hu kee schlecht Gewessen,” zei hij in de landstaal.

Ook de Luxemburgse pers liet de beschuldigingen niet onbesproken. Naar aanleiding van de KB-Lux-affaire, waarin Belgische rechters tevergeefs rammelen aan het in Luxemburg heilige bankgeheim, schreef het blad Luxemburger Wort: “De Belgische pers vindt het abnormaal dat hun rechters bij ons niet vrij zijn een onderzoek te kunnen doen? Wie denken ze wel dat wij zijn, Congo?” Een venijnige verwijzing naar de tijd dat de Belgen in het voormalige Congo, het latere Zaïre, de dienst uitmaakten.

Feit is, dat Belgen boter op het hoofd hebben. Wie per trein van Brussel naar Luxemburg reist, ziet daar soms een man of vrouw met een koffertje angstvallig tegen het lichaam geklemd, zenuwachtig op het horloge kijkend. Nog even, en het zwarte geld kan geparkeerd worden op een Luxemburgse bank. Menig Belgisch burger en prominent beschikt er over een bankrekening. Volgens de Belgische pers behoort daarbij ex-vice-premier Guy Mathot, een Waalse socialist wiens naam in vrijwel elk schandaal opduikt. Maar ook christen-democraten van naam, zelfs een of meer ex-premiers, zouden geld in Luxemburg hebben, om de ooit door henzelf opgelegde belastingwetgeving te omzeilen.

Van een oorlog tussen de twee buurlanden zal het wel niet komen. Politici mogen elkaar dan met verwijten om de oren slaan, de burgers lijken als twee druppels water op elkaar. Net als in een Belgische provinciestad gaan in Luxemburg, met zijn vele Europese instellingen officieel een der hoofdsteden van de EU, vroeg in de avond de luiken dicht. De burgers vermaken zich - al kan ik daar natuurlijk slechts naar gissen - voor de tv (Hei elei kukelei) of tellen hun geld (ze behoren tot de rijksten ter wereld).

Slechts dankzij de grote Portugese gemeenschap is er nog een beetje leven in de brouwerij. Maar ik heb ook meegemaakt, dat het enige sprekende wezen in de donkere stad een auto was. “Kom niet dichterbij,” sprak het ding in het Engels. Het zou de lijfspreuk van de Luxemburger kunnen zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden