Gek werden uitgevers van mijn aanhoudende telefoontjes

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

De laatste tijd lees ik tussen de boeken over kabinetsformaties door veel over wat je in je vorige brief 'semipsychologisch geratel' noemt. Bij toeval kwam ik in 'Mindfulness en schematherapie' van de psychologen Michiel van Vreeswijk en Jenny Broersen een definitie tegen van wat de auteurs omschrijven als het koesteren van meedogenloze normen: 'De persoon gelooft dat hij het nooit goed genoeg kan doen en dat hij harder zijn best moet doen. Hij is kritisch tegenover zichzelf en anderen en is perfectionistisch, rigide en overdreven efficiënt'. Niet verstandig want 'dit gaat ten koste van plezier, ontspanning en sociale contacten'. Heb je af en toe niet de indruk dat je kampt met de mengeling van onzekerheid en perfectionisme waar Van Vreeswijk en Broersen op doelen? Je hebt net een prachtig boek over moslims en joden in Nederland gepubliceerd en vervolgens schrijf je in Trouw dat je bang was: 'Had ik het niet te snel geschreven, waardoor het een waardeloos boek was geworden? Zou ik er wel één verkopen? Waarom lag 'ik' bij sommige winkels op de derde verdieping in plaats van naast de kassa? Zou het wel lukken om in de grotere televisieshows te komen? Wat als recensenten het genadeloos zouden neersabelen? En zou er wel íemand op mijn boekpresentatie verschijnen?'


Zou die angst ermee te maken kunnen hebben dat je te perfectionistisch bent, dat je vindt dat je het nooit goed genoeg kunt doen? Kortom: dat je meedogenloze normen aan jezelf oplegt?


Het lijkt me eerlijk gezegd normaal dat het verschijnen van een boek waarin je je hele ziel en zaligheid gelegd hebt voor spanning zorgt: zal je geesteskind wel iemand opvallen? Dat gevoel zullen alle schrijvers en publicisten herkennen. Maar het is toch zonde als het plezier dat je aan het schrijverschap kunt beleven daardoor wordt overschaduwd?


Eerlijk gezegd ben ik geen haar beter dan jij. Bij elk boek waaraan ik meewerkte heb ik me ook altijd bezorgd afgevraagd: is het wel goed genoeg? Wie zal het lezen en wat zullen ze ervan vinden? Gek werden uitgevers van mijn aanhoudende telefoontjes: is de distributie al op gang gekomen, waarom liggen er nog geen exemplaren bij de Ako?


Helemaal onzeker werd ik van de biografie van toenmalig VVD-leider Frits Bolkestein die Vrij Nederland-collega Leonard Ornstein en ik in de jaren negentig schreven. Maandenlang interviewden we jeugdvrienden van hem en liberale politici als Ed Nijpels en Hans Wiegel. Het manuscript werd dikker en dikker. Tijdens de kerstdagen zou onze hoofdpersoon de tekst op fouten controleren. Hij verscheen in de deuropening van zijn appartement aan de Amstel en zei streng: "Ik kan zien dat jullie veel werk hebben verricht, Max, maar veel werk is nog iets anders dan goed werk". Ik voelde de grond onder me wegzinken. Maar laatst heb ik het boek nog eens herlezen en het is echt een heel leuke biografie. Ik zou er dus maar een beetje relaxed onder blijven als ik jou was. Je hebt alle reden om ongecompliceerd trots te zijn op jezelf.


Liefs, papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden