Gek op Hazes

Tien jaar na zijn plotselinge overlijden lijkt volkszanger André Hazes populairder dan ooit: een boek, een speelfilm, de musical en meezingconcerten. Hazes is niet dood, hij lééft.

Op straat wordt acteur Martijn Fischer, die André Hazes speelt in de musical 'Hij gelooft in mij' én in de film 'Bloed, zweet en tranen' die volgend voorjaar uitkomt, regelmatig aangesproken. "Laatst stond er in de wasstraat ineens een heel grote man met lang haar achter me. Ik schrok me kapot. Hij zei: "Ik heb net een heel moeilijke periode achter de rug en jouw muziek heeft mij erdoorheen gesleept." Fantastisch dat dat zo is, maar daar heb ik natuurlijk heel weinig bijdrage aan geleverd. Behalve dat ik die man kennelijk het gevoel heb gegeven dat Hazes er nog een klein beetje is. Dat is wel bijzonder. Maar als mensen naar me roepen: 'Hé, Hazes!', dan zeg ik meteen: 'Nou, ik ben Martijn Fischer en ik spéél Hazes.' Maar mensen willen gewoon voelen dat hij er nog is. En ze maken het, met dat ik op hem lijk, in hun hoofd graag completer dan het echt is."

undefined

Een schreeuw

Volkszanger André Hazes was 53 jaar toen hij op 23 september 2004 overleed na twee hartinfarcten en een hartstilstand. Nederland rouwde massaal, zo'n vijf miljoen mensen keken op tv naar de afscheidsceremonie voor de zanger in een bomvolle Amsterdam Arena. Jong en oud, advocaat en bouwvakker, iedereen kan zijn liedjes meezingen, of mensen dat nou willen toegeven of niet. 'Eenzame kerst', 'Een beetje verliefd', 'De vlieger', 'Geef mij je angst', 'Wij houden van oranje', 'Zij gelooft in mij' - de rij hits die hij schreef is eindeloos.

Even bekend als zijn liedjes was zijn drankgebruik en zijn, op zijn zachtst gezegd, rommelige privéleven. Twee mislukte huwelijken, de twee kinderen uit die huwelijken die hij niet meer zag. Een turbulente relatie met Rachel van Galen, zijn laatste vrouw. En op het laatst van zijn leven gehoorproblemen. Hij stak het allemaal niet onder stoelen of banken. Sterker nog: vaak schreef hij er een liedje over dat vervolgens een hit werd.

Martijn Fischer (46): "Hazes kon zijn gevoel helemaal kwijt in zijn liedjes. Het is een soort schreeuw uit zijn hart geweest. Er zat geen hogere gedachte achter, als het rijmde en het klopte was het goed. Hij bezingt op een heel persoonlijke manier iets universeels. En hij benoemt de dingen zoals ze zijn. Daarin is hij schaamteloos. Het is Nederlandstalige soul."

undefined

Gekooid beest

Nu de zoveelste biografie met het echte verhaal van Hazes is verschenen en alle details breed uitgemeten worden in de roddelpers, rijst de vraag waar Hazes die postume populariteit aan te danken heeft. Fischer heeft wel een idee: "Ik geloof dat je voortleeft in wat je hebt voortgebracht. Hazes heeft veel teweeggebracht. In positieve zin, maar ook, zoals alle mensen, in negatieve zin. Dat werkt troostend: ik maak er misschien een zootje van, maar mijn held ook."

Fischer speelt al bijna twee jaar de rol van Hazes in de musical 'Hij gelooft in mij', waarin het rauwe levensverhaal van de zanger wordt verteld door de ogen van Rachel, die hem als kind al leerde kennen. Heeft Fischer nu het gevoel dat hij de zanger beter kent? "Ik heb hem nooit ontmoet. Dus het is allemaal overlevering waar ik me op baseer. Ik heb goed gekeken naar wat hij deed en hoe hij de dingen aanpakte. Ik heb zijn bewegingsidioom gekopieerd. Hij is net een gekooid beest dat met drank zijn gemoed bluste. Hij had altijd zijn adem hoog, op het benauwde af. Alles wat hem overkwam, maakte indruk op hem. Als je dat laat zien, ben je al een eind. Verder heb ik geprobeerd om zijn accent te benaderen en ik zing zo goed mogelijk."

Dan zegt hij ineens: "Je hoort het wel hè? Ik praat met veel lof over de man. Ik ben gek op hem. Maar ik wil hem niet zijn, hoor. Dat denken mensen wel eens. Omdat het je zoveel succes brengt. Dat is echt niet aan de hand als je toneelspeler bent. Ik wil die rol goed spelen."

Op dit moment zit Fischer middenin de opnamen van de film 'Bloed, zweet en tranen' van regisseur Diederick Koopal. Een film waarin drie periodes in het leven van Hazes centraal staan: de jaren zestig met Hazes als jongetje, de jaren tachtig, toen hij als zingende barkeeper bekend werd met zijn liedjes en de laatste jaren van zijn leven.

In die vroege jaren is Hazes ongelooflijk gekleineerd door zijn vader. Iets wat hem zijn verder leven parten heeft gespeeld. Vader Hazes wilde bijvoorbeeld liever dat een van zijn andere zoons ging zingen - degene die volgens hem écht kon zingen - en liet dat luid en duidelijk weten.

"Als je dan later merkt dat je geliefd bent bij een grote groep mensen en je hebt tegelijkertijd zo'n faalangst, dan zit daar een enorm spanningsveld." Voor een acteur een prachtig gegeven, beaamt Fischer, iemand die bloedonzeker is én een enorme geldingsdrang heeft. "Heel interessant. Hij fladdert alle kanten op: van het middelpunt van de wereld zijn tot het miserabelste hoopje stof wat je kunt bedenken. Hij had veel succes maar hij was ook heel bang voor grote concerten. Dan moest hij echt naar een hotel in Noordwijk omdat hij thuis niet meer te harden was. Dit is echt de laatste keer, zei hij dan. Maar was zo'n concert achter de rug, dan was dat natuurlijk een enorme triomf voor hem. Het is heel verslavend om je zo geliefd te voelen, dat alle mensen je liedjes kennen. Dat ís ook groots en meeslepend."

undefined

Shakespeare

Op 4 januari stopt 'Hij gelooft in mij', en in het voorjaar komt de film uit. Valt hij daarna in een zwart gat? "Ik denk het niet, maar ik heb dan wel vier jaar van mijn leven aan Hazes gewijd. Het heeft me ontzettend veel gebracht en ook een paar dingen gekost. Zoals mijn huwelijk ja. Maar dat was al tamelijk aflopend. Kijk, het is een snelkookpan waarin je terecht- komt, dus dat het niet goed zat tussen mij en mijn ex kwam sneller aan het licht. We waren al een tijd aan het knokken. Maar we zien elkaar nog veel, we hebben kinderen samen, dus dat maakt ons nog altijd partners in een bepaald opzicht."

"Ik ben zelf niet vanuit een slechte jeugd of zoiets gaan toneelspelen. Het is wel lekker om gezien te worden. Als ik heel eerlijk ben: door nu een hoofdrol te spelen, gaan mensen toch op een andere manier naar je kijken en dat is echt prettig. Het maakt dat je je serieus genomen voelt. Dat is toch wel het minste dat je van je leven mag verwachten? Ik had vooraf niet het idee dat ik daar gevoelig voor zou zijn. Ik vond wat ik deed - veel jeugdtheater, bij- en gastrollen - helemaal leuk. Maar het is mooi dat je voelt dat je ook een hele voorstelling kunt trekken. Dat je voor de koning staat te zingen, of voor een volle Ziggo Dome. Ik merkte dat ik dat ook durfde en kon."

De timing is volgens hem precies goed. Hij is er op dit moment nog niet aan toe om Hazes los te laten, hij leeft nog even met hem. Maar als begin volgend jaar de musical stopt, wil hij eerst een paar weken naar Amerika en dan ziet hij wel weer verder.

"Het is al zo'n groot avontuur geweest. Daar moet ik vast even van bijkomen en daarna hoop ik weer een Shakespeare bij de horens te vatten."

undefined

'Ik moet nog steeds letten op het accen

"Het gaat geleidelijk. Ik trek die kleren aan en ik ga er staan. Met name schoenen helpen mij altijd enorm om een personage te pakken te krijgen. Hazes had die onrust, hij stapte veel. Ik kan hem niet spelen zonder mijn pak. Nu is de transformatie iets minder, omdat ik voor de film mijn haar geverfd heb. Anders droeg ik een pruik. Als je die op mijn blonde haar zet, zie je echt een andere verschijning. Na de kleren volgen de sieraden en de oorbel. Ik had al een gaatje, van mijn zus gekregen op mijn achtste verjaardag. Dat was toen in, punk.

Wat het eerst komt, is de onrust van Hazes. Dat benauwde, de hoge adem die hij had. Die neem ik vast aan. Dan hoor ik de aankondiging. Er is daarna een muzikaal intro. Na twee jaar spelen is dat een soort Pavlov: ik word wakker op het toneel als Hazes. En ik begin een liedje te zingen. Ik moet nog altijd letten op het accent. Hazes sprak geen stereotiep Amsterdams en ik ben een Utrechter.

De voorstelling is iedere dag een puzzel die je met zijn allen gaat maken. Soms is het goed om de stukjes even van je af te gooien, zodat je ze weer op een spannende manier recht kunt leggen. Je mag het elkaar nooit makkelijk maken, dan is er geen reet meer aan. En het moet in het nú ontstaan, iedere keer weer."

t'

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden