Gejuich en gejoel voor uitvoering Purcell - terecht

KLASSIEK

Gabrieli Consort & Players Purcell ****

Purcell rules! Op het Festival Oude Muziek, waar de muziek van de Britse eilanden het hoofdthema is, bleek dat maar weer eens. Paul McCreesh en zijn Gabrieli Consort & Players brachten de twee 'Odes for Saint Cecilia's Day' mee naar Utrecht en combineerde die, heel verrassend, met een a cappella-compositie voor dezelfde heilige van Benjamin Britten. Tussen 'Hail, bright Cecilia' (1692) van Purcell en 'Hymn to Saint-Cecilia!' (1942) van Britten zit precies 250 jaar. Die tweeënhalve eeuw werden door McCreesh en de zijnen met gemak overbrugd. Waarmee weer eens gezegd is dat je eigenlijk geen oude of nieuwe muziek hebt, alleen goede.

Want de welbekende muziek van Purcell blijft ongemeen sterk boeien. Hoe vaak je die ook hoort, altijd klinkt het weer als nieuw. Met al die vloeiende overgangen tussen soli en koor, met die schitterende orkestrale postludiums en die zacht-schurende dissonanten zorgde Purcell in een lekker volle grote zaal van TivoliVredenburg niet alleen bij de uitvoerenden hoorbaar voor euforie, maar ook bij de toehoorders. Gestamp en gejuich viel het Britse ensemble aan het slot ten deel. Geheel terecht.

Na de uitvoering van 'Welcome to all the Pleasures', een kleine en fijne ode uit 1683 waarin opvallende reminiscenties aan 'Dido & Aeneas' hoorbaar waren, richtte Paul McCreesh zich tot het publiek. Met een vlotte, humoristische babbel à la John Cleese dankte hij de leiding van het festival dat ze het waanzinnige idee hadden omarmd om in dit Purcell-concert muziek van Britten op te nemen. Britten hield veel van Purcell vertelde McCreesh en dat kon je volgens hem in zijn muziek terughoren. Niet alleen in de noten, maar ook in vormen als de passacaglia.

Hij had gelijk, en wat mooi werd die passacaglia door de Gabrieli's gezongen. Goed dat dit soort invloeden aanschouwelijk gemaakt kunnen worden door een ensemble dat zich steeds vaker in 'nieuwe' muziek laat gelden.

De uitvoering van 'Hail, bright Cecilia!', een baanbrekende compositie volgens McCreesh, stond op het allerhoogste niveau. Twintig jaar terug maakten dirigent en ensemble er al eens een top-opname van. Na een lange ouverture, zingt de bas in een opvallend mineur de patroonheilige van de muziek triomfantelijk toe, waarna het koor zijn noten overneemt. En zo was het drie kwartier lang een eb en vloed tussen solisten en koor met als hoogtepunt de solo 'Tis Nature's voice' waarin de melisma's op het woord 'charms' het publiek volledig in de ban hielden. Hail, hail!

Morgen in het festival een uitvoering van 'Dido & Aeneas' door L'Arpeggiata van Christina Pluhar. Meer informatie op: www.oudemuziek.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden