Geinfecteerd met het Route 66-virus

'If you ever plan to motor west, travel my way, take the highway that's the best. Get your kicks on Route 66'. De evergreen op het antwoordapparaat van Hans Stuijfbergen laat geen twijfel bestaan over de voorliefde van de 31jarige Noordhollander.

RUUT VERHOEVEN

Net als zijn vriend Harry van Lunteren (36) is Stuijfbergen sinds een paar jaar helemaal verknocht aan wat het langste monument van de Verenigde Staten moet worden: Highway Route 66, de oude, 2448 mijl lange verbinding tussen Chicago en Los Angeles. Geenthousiasmeerd door een radio-uitzending van de VPRO over de legendarische weg, besloten beiden hun eerste reis te maken op de Mainstreet of America.

"Een prachtige ervaring" , vertelt Stuijfbergen. "Rijden door zo'n wijds landschap met de angst midden in de woestijn zonder water of benzine komen te staan. Wat ons vooral aantrok was de sfeer van verval. De talloze autowrakken langs de kant van de weg." Genfecteerd met het 'Route 66'-virus en met stapels boeken, t-shirts en petten in hun bagage keerden ze terug naar Nederland. Het idee voor een fanclub was geboren, ook al duurde het nog tot april 1991 voordat The Dutch Route 66 Association daadwerkelijk werd opgericht.

Route 66 werd gesticht in 1926 en bleef lange tijd de enige, allseason verbinding tussen de Midwest en de Westkust. In 1937 was de hele weg geasfalteerd. Tot die tijd was het behelpen en moesten reizigers zich een weg banen over zandstroken en woestijngedeelten waar planken waren neergelegd. De route doorkruiste maar liefst acht staten en voerde afwisselend door glooiend landschap en uitgestrekte prairies.

In de jaren dertig vormde de weg de vluchtroute voor grote aantallen boeren uit Oaklahoma, Arkansas en Alabama, die hun akkers als gevolg van de Dust Bowl, een periode van grote droogte en diverse zandstormen, hadden zien wegkwijnen. Stuk voor stuk kozen ze voor een nieuw bestaan in het warme, vruchtbare Californie. Sommigen wisten er een nieuw, leefbaar bestaan op te bouwen. Anderen raakten nog dieper in de put. De Amerikaanse schrijver John Steinbeck beschreef in zijn boek van 1939 The grapes of wrath, deze massale trek van de Oakies naar het 'vrije' westen. Hij verleende Route 66 de titels Mother road en Road of flight.

Ook na de tweede wereldoorlog bleef Route 66 lange tijd erg in trek. Daar zorgde het opkomend toerisme wel voor. American owned restaurants, art deco-motels met hun typisch Amerikaanse neonreclames en tankstations schoten dan ook als paddestoelen uit de grond. De highway tussen Chicago en Los Angeles inspireerde de componist Bobby Troupe in 1946 tot een lied dat later door de beroemde Nat King Cole en vooral de Rolling Stones enorme bekendheid kreeg: Get your kicks on Route 66.

Begin jaren zestig vormde de oude snelweg zelfs het decor van een tvserie. Toen echter was het begin van het einde van de 'moederweg' al ingeluid door president Eisenhower. Die had in Europa ontdekt dat efficiente vierbaanswegen de vooruitgang alleen maar konden bespoedigen. Reden om in de Verenigde Staten zogenaamde Interstates aan te leggen.

Stukje bij beetje moest de trage, gevaarlijke, grotendeels tweebaansweg door talloze stadjes en dorpjes het veld ruimen voor de modernere, snellere en veiligere Interstate. De gevolgen bleven niet uit. Het bedrijfsleven in de omgeving van Route 66 legde het loodje. De mensen trokken weg en lieten spookstadjes achter. In 1984 werd het laatste gedeelte van de highway voor doorgaand verkeer gesloten.

Toch verdween Route 66 niet van de kaart. Bijna negentig procent van de oorspronkelijke weg ligt er nog. Vrijwel direct na de sluiting begon de 'renaissance'. "Veel Amerikanen beseften gelukkig dat Route 66 belangrijk is voor de historie van de Verenigde Staten" , zegt Hans Stuijfbergen. "De oprichting van acht Amerikaanse fanclubs, annex middenstandsorganisaties heeft ertoe bijgedragen dat er belangstelling bleef bestaan voor de weg. Bovendien raakten Europeanen en Japanners geinteresseerd. Route 66 herbergt eigenlijk alles wat Amerika te bieden heeft. Het is een soort dwarsdoorsnede van het land."

Tijdens een bezoek aan een van de vele musea langs de route van Route 66 ontdekten Stuijfbergen en Van Lunteren in de gastenboeken dat ze niet de enige Nederlandse 'gekken' waren, die zich op Amerika's bekendste weg hadden begeven. Dat gegeven resulteerde april vorig jaar tot de oprichting van een Nederlandse Route 66 Association. Van Lunteren werd voorzitter, Stuijfbergen secretaris/penningmeester. Het eerste boekjaar werd afgesloten met een tekort van duizend gulden. De schatbewaarder verwacht voor het tweede jaar betere resultaten, "al blijft deze hobby ons geld kosten" .

Elke twee maanden geeft de fanclub een nieuwsblad uit voor de tweehonderd leden; hoofdzakelijk Nederlanders, maar ook Belgen, Duitsers, Engelsen, enkele Amerikanen en zelfs een Pool. In het blad staan allerlei wetenswaardigheden over Route 66. Stuijfbergen en Van Lunteren verzorgen een deel van de inhoud, de lay-out en de verzending. Daarnaast kunnen leden bij hen terecht voor informatie, boeken, een route-beschrijving en een bijlage met diverse attracties rondom de bekendste highway.

Twee tot drie keer per jaar kunnen leden elkaar ontmoeten tijdens aparte meetings. Komend weekeinde is de eerstvolgende in Venhuizen. Daar kunnen de liefhebbers van Route 66 hun ervaringen uitwisselen en kijken naar zelfgemaakte video-opnamen. "We proberen ook nog de verfilming van Grapes of wrath in huis te krijgen" , verklapt Stuijfbergen, "maar of dat nog lukt weet ik niet. Het Nederlands Filmmuseum had die film namelijk niet in zijn archief zitten. Iemand probeert hem nu in Amerika te bestellen."

Ook aan liefhebbers die de originele Route 66 zelf een keertje willen rijden, hebben Stuijfbergen en Van Lunteren gedacht. Daartoe hebben ze in samenwerking met een reisbureau een speciale reis ontwikkeld, die dit jaar - het 66ste levensjaar van de weg - voor het eerst in het programma is opgenomen. Volgend jaar heeft de Dutch Route 66 Association een spectaculaire reis gepland. In samenwerking met CAAR, een internationale organisatie voor liefhebbers van oude auto's, wil de club zo'n 150 oldtimers de Route 66 laten rijden.

Behalve met zijn leden onderhoudt het bestuur van de Dutch Route 66 Association ook nauw contact met de zusterorganisaties in de Verenigde Staten. Gezamenlijk houden zij in de gaten wat er met de weg gebeurt. Zo mocht de gouverneur van Kansas, Joan Finney, onlangs al een brief uit Hoorn ontvangen, nadat de Nederlandse fanclub vernomen had dat de gouverneur de Brush Creek bridge wilde laten slopen. In het antwoord op deze brief liet de gouverneur weten dat de klacht serieus genomen wordt.

Hoewel Stuijfbergen en Van Lunteren met de oprichting van hun Dutch Route 66 Association de belangstelling voor de Mother road aangewakkerd hebben, waken ze toch voor al te groot enthousiasme. "Massatoerisme zou een slechte zaak zijn" , vindt Stuijfbergen. "Het klinkt misschien wat tegenstrijdig, maar we willen voorkomen dat Route 66 het zoveelste Amerikaanse pretpark wordt. Ik moet er niet aan denken dat de route straks volgestouwd gaat worden met McDonalds-restaurants en dergelijke."

Het Amerikaanse Congres lijkt de liefhebbers van Route 66 hierin bij te staan. De komende twee jaar wordt onderzocht of de weg in aanmerking komt voor het predikaat National park. In dat geval krijgen de Verenigde Staten het langste monument uit hun historie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden