Review

Geest zegeviert in superieur pianospel van Aldo Ciccolini

Aldo Ciccolini in serie Meesterpianisten van het Concertgebouw, Amsterdam 4/11.

Pianospelen is voor Aldo Ciccolini hoofdzakelijk een mentale bezigheid, aldus de 82-jarige pianist zaterdag in een interview in deze krant. Gedurende zijn recital zondag in het Concertgebouw was dat hoorbaar en zichtbaar. Het leek alsof alles wat tussen Ciccolini’s klankvoorstelling en de gehoorde klank inzit (van de armen van de pianist tot en met de pianosnaren), van secundair belang is. Ciccolini oogt broos, als hij moeizaam het podium bestijgt en ietwat gekromd achter de vleugel plaatsneemt, maar zodra hij gaat spelen, horen we een bevlogen musicus, die niet of nauwelijks door de materie wordt beperkt. De geest zegeviert in zijn spel.

Als enige in de meesterserie gaf Ciccolini aandacht aan het gedenkjaar van Edvard Grieg, die dit jaar een eeuw geleden is overleden. Bloedmooi, ragfijn en poëtisch was Ciccolini’s vertolking van diens zes verrukkelijke ’Lyrische Stücke’. Dat de pianist met zijn uiterst gecultiveerde pianospel behalve in de laatromantische miniatuurtjes van Grieg tevens met grootschalige en ruigere stukken uit de voeten kan, toonde hij in de ’Appassionata’-sonate van Beethoven. Hierin was zijn toon een slagje verzorgder, wellicht ook ’Franser’ dan die bij andere Beethoven-specialisten doorgaans is. Dit liet niet onverlet dat Ciccolini dynamisch voldoende wist uit te pakken. En het belangrijkste was dat hij de muziek op organische wijze liet doorstromen, bouwend aan overzichtelijke en welgeproportioneerde structuren. Aldus kreeg deze Beethoven een buitengewone grandeur, met een opvallend langzame finale waarin Ciccolini Beethovens aanwijzing Allegro ma non troppo (Snel, maar niet tè), serieus nam.

De ’Schilderijententoonstelling’ van Moessorgski is welhaast doodgespeeld, vooral door jonge pianisten die ermee willen epateren in muzikaal dik aangezette vertolkingen. Deze manier van spelen staat ver van Ciccolini: ’Ik speel gewoonweg wat Moessorgski heeft opgeschreven en dat is interessant genoeg.’

Het resultaat was zondag een kleurrijke, maar tegelijk vrij sobere uitvoering. Ondanks de vele fraaie momenten wilde wat mij betreft de vonk niet meer zo vaak overschieten als vóór de pauze. Liever had ik Ciccolini gehoord in Ravel of Debussy, waarin hij nagenoeg onovertroffen is.

Maar direct in de eerste toegift waren die vonken er weer. Ik kan me tenminste geen live-uitvoering van Chopins Nocturne opus 9 nr. 1 herinneren die zo elegant, fraai van toon en met zo’n uitgebalanceerd rubato tot klinken kwam. Dit was historisch pianospel van superieure klasse!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden