Geen zin om op bruiloft van vrienden te koken en af te wassen
Beste Beatrijs, Vrienden van ons gaan trouwen en hebben ons uitgenodigd voor de bruiloft op een van de waddeneilanden. Dat lijkt ons leuk. Onlangs kregen we een uitgebreide brief met informatie. De bruiloftsgasten kunnen overnachten op de slaapzaal van een kampeerboerderij.
Dit kost tien euro per persoon exclusief linnenpakket. Verder wordt er hulp van de gasten gevraagd voor het bereiden van de maaltijd, het serveren van drank en hapjes tijdens het feest en voor het ontbijt de volgende ochtend. Ook hebben ze handen nodig bij de afwas en het opruimen. We krijgen een beetje het idee te zijn uitgenodigd voor een jeugdkamp in plaats van een bruiloft. Het bruidspaar is niet armlastig. Hij en zij hebben allebei een goede baan en hadden ons inziens best iets meer geld ertegenaan kunnen gooien. Ze laten ons tenslotte van Zuid-Nederland naar een waddeneiland komen. We voelen er eigenlijk weinig voor om onszelf een heel weekend lang te laten inroosteren als keukenhulp. Wat moeten we doen? We willen niet dat we met de nek worden aangekeken als we onze hulp niet aanbieden.
Handen uit de mouwen
Beste Handen uit de mouwen,
Dit lijkt inderdaad meer op een vakantiekamp met corvee dan op een bruiloft. Zo te zien is er in dit weekend niets waarop u onthaald wordt, behalve dan op de kale kosten van eten en drinken. Voor de rest moeten gasten hun overnachting bekostigen en volgens een dienstrooster hun eigen eten klaarmaken en daarna afwassen en opruimen. Deze moeite komt bovenop de reiskosten, de kosten van een cadeau en eventuele inspanningen voor creatieve bijdragen. De verhouding tussen geven (door de gasten) en incasseren (door het bruidspaar) lijkt hier een beetje uit het oog verloren. Oftewel: deze bruiloft heeft een uitgesproken ongastvrije en beknibbelende opzet.
Wat te doen?
Ik vrees dat u slechts twee keuzes heeft. De ene is dat u erheen gaat en u onderwerpt aan het corvee-regime. U kunt moeilijk weigeren deel te nemen aan huishoudelijke taken als dat van iedereen wordt verwacht en als iedereen zich willig laat inroosteren. Het alternatief is om beleefd af te zeggen voor het festijn, het bruidspaar uw welgemeende felicitaties te sturen en lekker thuis te blijven.
Beste Beatrijs,
Bij de receptie na een begrafenis of crematie kiezen nabestaanden er soms voor om zich niet in een rijtje op te stellen om condoléances te ontvangen maar om zich informeel onder de bezoekers te begeven. Ik weet niet goed hoe ik mij hierbij moet gedragen. Soms is een nabestaande zo druk in gesprek met een of meer anderen dat het onbeleefd voelt om daarin in te breken. Om dan alle nabestaanden te kunnen condoleren moet je je even zo veel keer in zo'n gesprek proberen te mengen. Enerzijds voelt het voor mij ongemakkelijk om mezelf op te dringen, anderzijds vind ik het ook onbeleefd om te vertrekken zonder alle nabestaanden te hebben gecondoleerd. Wat is hierin de juiste handelwijze?
Condoleren zonder rij,
Beste Condoleren zonder rij,
Dit is nu precies de reden waarom een formele condoléancerij van nabestaanden de beste manier is om het condoleren na een begrafenis/crematie vorm te geven. Dan komt tenminste iedereen aan de beurt en hoeven de gasten niet onderling te concurreren om de aandacht. Als de nabestaanden geen rij willen en zich liever op de bonnefooi onder de aanwezigen begeven, creëren ze chaos, onoverzichtelijkheid en onzekerheid onder de bezoekers die voortdurend op het vinkentouw moeten zitten om hun kans te grijpen. Het is dus heel onhandig om geen rij te willen, zeker als er veel bezoekers zijn.
Bij ontstentenis van een ordelijke condoleancerij, zit er niets anders op dan u assertief op te stellen. Als u de bijeenkomst wilt verlaten en u hebt de nabestaanden nog niet gecondoleerd, dan breekt u in in het gesprek dat die persoon aan het voeren is. U zegt: "Neem me niet kwalijk als ik stoor, maar ik wil je graag nog even condoleren, voor ik weg ga." U geeft een hand of een kus, en vertrekt onmiddellijk zonder op uw beurt een gesprek aan te gaan. Hetzelfde met de andere nabestaanden. Als er te veel nabestaanden zijn om aan te schieten, beperkt u zich tot de een of twee belangrijkste en u laat de rest zitten. Vergeet in ieder geval niet het condoléanceregister te tekenen.
Beste Beatrijs,
Wij zijn twee zussen van in de dertig en onze ouders zijn sinds tien jaar gescheiden. Daarna zijn er nieuwe partners gekomen. Prima, ouders hebben recht op een nieuw leven met daarbij nieuwe levensgezellen. Mijn zus en ik hebben nooit echt een warme band met deze nieuwe partners opgebouwd. Nu zijn er inmiddels kleinkinderen gekomen. En onze moeder promoot haar vriend heel nadrukkelijk als 'opa' aan onze kinderen. Wij ervaren hem echter helemaal niet als opa. Hij is niet onze vader, dus we vinden dat onze kinderen hem ook geen 'opa' moeten noemen. Kunnen we de aanspreekvorm 'oom' introduceren?
Oom in plaats van opa
Beste Oom in plaats van opa,
Het heeft iets verwrongens om de nieuwe partner van uw moeder als 'oom' te betitelen. Een oom zou een broer van een van u beiden zijn. En dat is hij niet. Hij is de nieuwe man van uw moeder. De kinderen 'oom' laten zeggen suggereert verwarrende familieverhoudingen en niet-bestaande intimiteit. Hoe moeten uw kinderen hem dan aanspreken? Als ze hem vaker zien dan een keer per jaar, kunnen ze hem moeilijk 'meneer' noemen. U en uw zus kunnen hem bij zijn voornaam aanspreken, maar voor uw kinderen is dat te familiair. Introduceer de aanspreekvorm 'opa Voornaam'. Dat klinkt respectvol en op zo'n manier wordt hij subtiel onderscheiden van de echte opa (de ex van oma), die uw kinderen natuurlijk ook kennen. Maak u geen zorgen dat de kinderen denken dat opa Voornaam hun echte opa is. Kinderen krijgen de familieverhoudingen vanzelf onder de knie. Het zal hun niet ontgaan dat ze te maken hebben met twee oorspronkelijke opa's en oma's en dat opa Voornaam, respectievelijk oma Voornaam (de nieuwe vrouw van uw vader) allebei zij-instromers zijn.
U kunt uw vraag indienen via beste@beatrijs.com
