Geen zin meer in toeristje spelen, alle hulp is welkom

Nederlandse Christel Hendriks sluit zich aan bij hulporganisatie

Ze kwam aanvankelijk voor een cursus boeddhisme. Christel Hendriks (26), een fysiotherapeute uit Den Haag, is voor een sabbatical sinds maart in de hoofdstad van Nepal. Na een maand Kathmandu nam ze zaterdag vroeg de bus richting Pokhara, een stad zo'n tweehonderd kilometer naar het westen. Vanaf daar wil ze de beroemde trektocht lopen in het nabijgelegen Annapurna-gebergte.

Tijdens een lunchpauze eten Hendriks en haar medepassagiers op een veldje naast de bus. Dan komt de eerste schok. Ze rennen naar de weg, en als het beven ophoudt maant de chauffeur de passagiers de bus in. 'Als een bezetene' rijdt hij verder richting bestemming. Hoewel het wegdek vlak is 'slingert en hobbelt' de wagen vooruit vanwege de nabevingen. Aan weerszijden van de weg staan de mensen buiten hun huizen of wat daarvan over is. "Ze zagen er verslagen uit", zegt Hendriks via Skype. "Sommigen probeerden te bellen, anderen zaten alleen maar met hun hoofd in hun handen."

In Pokhara is volgens Hendriks de schade te overzien maar omliggende gebieden, vooral het Gorkha-district, zijn des te harder getroffen. Lokale reisbureautjes laten de wandeltochten door Annapurna gewoon doorgaan, maar Hendriks' zin in een toeristenactiviteit is wel verdwenen. Na een rondgang in Pokhara vindt ze de hulporganisatie Federation Nepal. Bij hen sluit ze zich aan. Misschien dat haar achtergrond als fysiotherapeute nog van pas komt.

Maandag ging zij met de hulporganisatie, die zich normaal gesproken inzet voor weeskinderen, langs de drie ziekenhuizen in de stad. Ze worden ingericht voor gewonden uit Gorkha. Het aantal slachtoffers uit die regio loopt naar verluidt in de duizenden, maar vooralsnog zijn pas vijftig ziekenhuisbedden bezet. Alleen helikopters hebben toegang tot het gebied. De slachtoffers uit Gorkha druppelen mondjesmaat binnen.

Hendriks inventariseert met de hulporganisatie wat de gewonden nodig hebben. Het ziekenhuis heeft groot gebrek aan basisvoorzieningen als tandenborstels, handdoeken, zeep en kleding. De communicatie met de bewoners uit Ghorka verloopt moeizaam. Ze spreken een andere 'moedertong', een andere Nepalese taal. Wat wel duidelijk wordt: hele plaatsen zijn van de kaart geveegd. Een vrouw vertelde aan Hendriks dat er in haar dorp van twaalfhonderd huizen nog maar vier overeind staan.

Bereikbaarheid in de getroffen gebieden buiten Kathmandu is één probleem. Het hulpsysteem op gang krijgen is een tweede. De regio's buiten de hoofdstad moeten het vooral hebben van lokale initiatieven die afzonderlijk van elkaar operen. "Er is nauwelijks samenwerking tussen de overheid en de verschillende hulporganisaties", zegt de Nepalees Gaurav Shrestha telefonisch vanuit Nepal. "Een overkoepelend plan ontbreekt."

Shrestha woont in Bungamati Khokana, drie kwartier rijden ten zuiden van Kathmandu. Bijna 90 procent van het dorp ligt plat. De weg naar de stad is gewoon begaanbaar, maar Shrestha heeft nog geen hulp gezien. "Ik heb geluk, ik leef met mijn moeder en vierjarige zoontje in onze auto. Verder leeft bijna iedereen buiten. Er zijn geen tenten, geen dekens, geen wc's, en onvoldoende artsen. De bevingen waren pas het eerste hoofdstuk van de ramp."

Vrienden van Shrestha met een auto proberen in de omgeving hulp te bieden. Met een enkele tent, waterflessen en wat zakken rijst in de achterbak rijden ze de omliggende dorpen af. "Voor de bewoners van Melamchi komt alle hulp te laat. Niemand in het dorp was meer in leven."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden