Geen wereldrevolutie, maar rappen in Canada

Wat in de jaren zestig de protestgeneratie heette, heet nu Occupy. Een wereld van verschil. De flower power-jeugd bezette universiteiten, ventte haar ideeën uit in de kunst en dwong een plaats af in de politiek. Voor Occupy hoeft de gevestigde orde niet bang te zijn. De lieverds bouwen slechts tentjes en willen 'het gesprek aangaan.'

Twee documentaires legden dat onderscheid haarfijn bloot. In 'Alleen in de wereld' (NCRV) drie iconen van de jaren zestig: Nouchka van Brakel, Simon Vinkenoog en Cor Vaandrager. Bij 'We zijn er klaar voor' (BOS) de naamloze voorhoede van de Nederlandse Occupy-beweging. De tweede docu verbleekte qua diepgang bij de eerste, waarin Denise Janzée, dochter van Willeke van Ammelrooy, kinderen van de drie exponenten interviewde over de schaduwzijden van een 'jaren- zestig-opvoeding'. Die zijn: eenzame jeugd, ouders geobsedeerd door drugs en/of seks en de eigen 'psychedelische ontwikkeling'.

Sandrien van Brakel: "Ik lag in m'n eentje met astma in bed. Ma keek niet naar mij om, die was filmen." Marcus Muzea, stiefzoon van Vaandrager: "Cor was een egoïstische klootzak die veel mensen in zijn omgeving kapotmaakte." Uiteindelijk deed Vaandrager dat ook met zichzelf. "Heel de badkamer lag onder het bloed", vertelde Muzea. "Mijn broertje Leendert en ik hebben met een dweil alles schoongepoetst." Leendert maakte later eveneens een einde aan zijn leven. "Hij heeft het in ons gezin niet gered." En Alexander Vinkenoog: "Simon predikte de liefde, maar wist niet wat dat was. Hij had beter geen kinderen kunnen nemen."

Contrastrijk bracht Janzée in beeld hoe betrokken het drietal is bij de opvoeding van het eigen kroost. Mee naar voetbal, coachen bij huiswerk, lekker koken. Maar beschadigd blijven ze. Van Brakel: "Met intimiteit heb ik grote moeite." Muzea: "Woede kan ik tonen, verdriet niet."

Bij Occupy lijkt de behoefte om uit de band te springen afwezig. Wel willen zij, zoals flower power, de ganse wereld veranderen, al ontbreekt een duidelijke politieke agenda. De Boeddhistische Omroep liet vrij saaie jongeren aan het woord met vage kreten als: "Het geloof in geld is sterk, maar het kan anders." Erg aanstekelijk werkte hun 'revolutionaire vuur' niet op de jonge filmstudenten. Eén van hen zei: "Ik wil eigenlijk gewoon afstuderen, een baan zoeken en mijn rekeningen betalen."

Wereldomspannende utopieën hebben plaatsgemaakt voor praktisch idealisme, iets waar de ter ziele gegane omroep LLink in grossierde. RTL 5 volgt nu in dat spoor. De zender stuurde vier rappers naar Canada om een protest-song op te nemen tegen de verwoestende olie-industrie aldaar. Het is gesponsord door Greenpeace en dat druipt er van af, maar het doel is lekker 'klein' en 'overzichtelijk'. Dat is het idealisme van de 21ste eeuw: geen 'wereldrevolutie', gedrenkt in een levensstijl van seks, drugs en rock & roll, maar een concreet project voor korte tijd. En daarna weer iets 'leuks'. Al moet je bij 'Rappers in de sneeuw' eerst door een lawine van schuttingtaal, en duffe voorbereidingen voordat je bij de olie uitkomt. Het programma is niet om aan te zien, maar oké, 't is voor een nobel doel, en dat maakt een hoop goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden