Review

Geen Turk zoals wij ons die voorstellen

Op Nicci French kun je rekenen als je een gezellig va- cantieboek wilt. Originaliteit kun je het echtpaar niet verwijten, ze putten altijd uit de basisrecepten van het thrillerwezen, maar ze koken een smakelijk potje. In 'De verborgen glimlach' gaat het over stalking.

Miranda heeft een korte verhouding met Brendan Block, maar al gauw geeft hij haar een onbehaaglijk gevoel en zij hem de bons. Opgeruimd staat knapjes, denkt ze, maar zo gemakkelijk gaat het niet. Want twee weken later hoort ze dat hij de nieuwe vriend is van haar zuster, en steeds sterker wordt de angstaanjagende gedachte dat het allemaal om haar te doen is en dat hij zich als een wurm in de appel van haar leven vreet. En ze kan er weinig tegen doen: hij beweert dat hij degene is die de verhouding uitgemaakt heeft, elke keer als Miranda de boel recht wil zetten wordt ze terechtgewezen.

Dan pleegt haar labiele broertje zelfmoord. Maar is het zelfmoord? En de liefde van Brendan voor zus Kerry duurt ook niet lang, op de bruiloft laat hij haar zitten en hij trouwt uiteindelijk met Miranda's beste vriendin, die kort daarna sterft na een ongelukkige val in de badkamer. Erg logisch is het niet dat die jongen, die ons wordt voorgesteld als nogal een griezel, dat allemaal voor elkaar krijgt, maar spannend is het wel en zo vlot geschreven dat je je geheel mee laat slepen. En er zit een verrassende kronkel in de staart.

Barbara Nadel brengt ons naar een plaats waar we niet zo vaak komen in het spoor van de misdaad: naar Istanbul. Dat is een exotische, betoverende stad met vele geheimen en verrassingen en allerlei mensensoorten. Want door de eeuwen heen is er een stroom vreemdelingen naartoe gereisd en blijven hangen. In 'Belshazzar's Dochter' komen we behalve met Turken van allerlei garnituur voornamelijk in aanraking met joden en Russen, afstammelingen van emigranten na de revolutie van 1917. In de armoedige joodse wijk wordt een man op afschuwelijke wijze vermoord en achter hem, op de muur, is met zijn bloed een hakenkruis geschilderd. Dat kunnen de instanties niet gebruiken, zo'n racistische moord, en inspecteur Cetin Ikmen en zijn knappe assistent Suleyman worden flink onder druk gezet om zo vlug mogelijk met een oplossing te komen. Die Ikmen is geen typische Turk zoals wij die ons voorstellen: hij zuipt als een ketter, gaat nooit naar de moskee, zit onder de plak bij zijn vrouw, die almaar meer kinderen wil en er nu al negen heeft. Het is heel leuk om over hem en over die vreemde mensen te lezen, maar de plot zit niet zo goed in elkaar als in haar vorige boeken. De intrige is te wijdlopig en ook gedateerd. Want dat verhaal van die oude Russin, die meent een tsarendochter te zijn is na de toepassing van het DNA toch voorgoed ontraadseld, dacht ik zo. Barbara Nadel's boek is in 1999 verschenen en gesitueerd in 1991, dus wat het DNA betreft balanceert het op de rand van twee werelden. Dan kun je niet doen alsof het niet bestaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden