Geen tijdmarathon maar strijdmarathon

Atletenbudget in Utrecht gebruikt voor stimuleringsprogramma wegatletiek

Dat was even wennen: een perspresentatie voorafgaande aan een marathon zonder Afrikanen achter de tafel, maar alleen met Nederlanders. Niettemin, bezweert organisator Louran van Keulen, is de marathon Utrecht een 'wereldevenement' geworden. Met gepaste trots: "Er zijn elfduizend inschrijvingen en lopers van 29 nationaliteiten." Wat niet wegneemt dat de Afrikaanse naties niet vertegenwoordigd zijn. Van Keulen, nu zuinigjes: "Er hebben zich geen Kenianen gemeld."

Het wegblijven van Afrikanen, die iedere marathon naar hun hand zetten, is een opluchting, maar brengt de organisatie van de Utrechtse loopwedstrijd op Tweede Paasdag ook in een spagaat. Niet omdat de winnaar nu niet op voorhand vaststaat - dat is alleen maar positief -, wel omdat het beleid om de Afrikaanse prijspikkers te weren veel heisa heeft opgeroepen onder de Dom. Zelfs de kreet 'discriminatie' is gevallen. Van Keulen wast nochtans de handen in onschuld: "Wij doen het anders. We hebben het atletenbudget, waarvan anders negentig procent naar buitenlanders gaat, geïnvesteerd in een stimuleringsprogramma voor de Nederlandse wegatletiek."

Van het geld hebben twintig Nederlandse atleten die geacht worden de marathon binnen twee uur en dertig minuten uur te kunnen lopen, de kans gekregen zich aan te sluiten bij een groep die een speciale voorbereiding op de Utrechtse marathon mocht meemaken.

Tot die voorbereiding behoorden een hoogtestage in Zuid-Afrika en een 'meet-and-greet' met voormalige looptoppers als Gerard Nijboer, Marti ten Kate en Kamiel Maase. Het heeft, zeggen de drie op de marathon debuterende atleten achter de tafel, inspirerend gewerkt.

Nogmaals Van Keulen: "We sluiten geen deelnemers uit, we betalen alleen geen startgeld aan buitenlandse lopers. Het geld gaat naar Nederlandse atleten, zij zijn de helden en moeten de toekomst trekken."

Kernpunt is dat niet een snelle tijd doel voor de wedstrijd is, maar strijd tussen de Nederlanders. Dat vereist een andere houding bij de atleten. Waar loop je eigenlijk voor, werd hun gevraagd. Met als keuzemogelijkheid: eerste worden in 2.25 of tweede in 2.15.

Daar hoefden ze geen van drieën over na te denken. Die eerste plaats trekt het meest. Michel Butter: "Ik heb hier maandenlang naar toegewerkt; ik heb weken van tweehonderd kilometer gemaakt. Dan wil ik wel winnen ook. De tijd is ondergeschikt. Het wordt een typische strijdmarathon. Dat is bijzonder: geen strak schema, geen hazen, geen meefietsers, maar samen op weg en op het eind vechten om de ereplaatsen."

"We hebben al overlegd", verklapt Gert-Jan Wassink. "Je hebt elkaar nodig. Iedereen wil winnen, maar niemand kan het alleen. Het zou dom zijn als iemand na een kilometer weggaat of constant aan kop loopt. We weten van elkaar heus wel op welk tempo er straks gelopen gaat worden."

Butter: "De marathon begint pas na dertig kilometer. Tot zover blijft iedereen in de groep. Pas daarna begint het echte gevecht. Dat zou, nu het om de snelste gaat en niet om de tijd, wel eens een heel spannende strijd kunnen worden, een echte Dutch battle."

Onderdeel van het stimuleringsprogramma was ook dat de atleten een paar weken terug een deel van het parcours alvast hebben proefgelopen. "Dat gaf een aardig idee van wat we verwachten kunnen", glimlacht Orphan van Faassen. "Nee, een indicatie van de winnaar gaf het niet. Dat zal maandag pas blijken."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden