Geen taxi, maar drie kilometer lopen – welkom in Holland

Daar sta je dan, op de mooiste zaterdag van het jaar, op station Zaltbommel. In de fuik.

slingerland en Monic Slingerland

Het was een impulsieve daad geweest om op de trein te springen. Het familiebezoek aan Poederoijen is altijd per auto, maar nu een keer met het openbaar vervoer. Daar ben ik een fan van. Reizen per trein lijkt langer te duren, en dat doet het soms ook, maar het levert toch tijd op. In de trein kun je lezen, schrijven, dommelen, allemaal bezigheden die achter het stuur niet lukken.

Het kost een kwartier om te merken dat de fietsenstalling gesloten is, dat de fietsverhuur niet meer in gebruik is ondanks de aankondiging op het mededelingenbord bij het station en dat er in het geheel geen bussen gaan naar Poederoijen, gelegen nabij slot Loevestein, aan de afgedamde Maas, in een stuk van Nederland dat lang doodlopend is geweest. Gelukkig staat er wel een nummer van de taxi op datzelfde mededelingenbord. Er komt zowaar meteen een echt mens aan de telefoon en geen keuzemenu, maar die echte meneer vertelt dat er deze dag geen enkele taxi meer te krijgen is. Echt niet. Had dan eerder gezegd dat je met de trein kwam, moppert de pater familias, die ik nog eens bel. Ophalen kan nu niet, de familie zit op dit moment zonder auto. Ik vertel over mijn impulsieve daad, die ons dichter bij elkaar heeft gebracht, maar nog wel met vijftien kilometer afstand.

Dan pas merk ik de twee mannen op die naast me staan en die gewacht hebben tot ik klaar ben met bellen. Een van de twee heeft een briefje in de hand en daar staat Waardenburg op. Ze komen uit Frankrijk en ze moeten naar Waardenburg. Dat wil zeggen, ze komen eigenlijk uit Irak en ze hebben vrienden in Waardenburg. Vrienden zonder auto.

Tja.

Waardenburg – stond dat niet op de dienstregeling van de bussen? Samen met hen kijk ik nog eens goed. Het goede nieuws, vertel ik hen, is dat er inderdaad een bus naar Waardenburg gaat. Helaas moeten ze daar nog anderhalf uur op wachten. Voor de zekerheid kijk ik nog eens goed. Nee zeg, het is toch niet waar? Welkom in Nederland, er rijden op zaterdag en zondag in het geheel geen bussen.

Zelf hadden ze ook al gezien dat er geen fietsen meer te huur zijn. Of ik iets weet van een belbus of een regiotaxi? Hun vrienden in Waardenburg hadden het daar over gehad. Op de dienstregeling van de bus staat inderdaad een nummer. Ik bel het voor ze. Ergernis en gruwel, als ik via een keuzemenu uiteindelijk in een fuik zwem waarin grenzeloos om geduld en wachten gevraagd wordt. Antwoordapparaat zeker, suggereert de Irakees, die de uitdrukking op mijn gezicht ziet. Ik knik. Welkom in Nederland, het beschaafde land waarin op zaterdagmiddag geen enkele vorm van openbaar vervoer beschikbaar is. Ik maak de heren duidelijk dat ik hetzelfde probleem heb. Ik ben een mevrouw met een nette jas, maar wel zonder auto. Het verschil is dat hun bestemming op loopafstand ligt – ik schat een kilometer of vier, en de mijne op een kleine dagmars. Op de plattegrond laat ik ze zien hoe ze naar Waardenburg kunnen lopen: onder het viaduct door en dan langs de snelweg over de brug, de Waal over. Voilà Waardenburg. Een peuleschil, vergeleken met de afstand naar Poederoijen.

Als ik snel loop, ben ik er voor donker.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden