'Geen structuur, chaos en rommel'

interview Gelouterde coach Chris de Korte begrijpt niets van nieuwe koers judobond

RIO DE JANEIRO - Dertien jaar geleden werd Chris de Korte in Sydney door zijn vrouw gebeld. Zojuist had de judocoach met Mark Huizinga een olympisch kampioen afgeleverd, een levenswerk was voltooid. Dat meende althans mevrouw De Korte: 'Nu stop je', luidde haar mededeling.

Als 75-jarige staat De Korte nog altijd midden in het judoleven. Hij is gevraagd door de Iranese bond, maar bedankte. "Dan had mijn vrouw een hoofddoekje moeten dragen, en ze is al zoveel geplaagd met een man die veel weg is." Daarom is de keuze op België gevallen, waar hij twee dagen in de week zijn kennis gaat overdragen op coaches.

Gezien de chronologie lijkt dat een ontsnapping, of uiting van protest. Toen het nieuws naar buiten kwam was De Korte net door Ben Sonnemans, technisch directeur van de judobond, in een kort telefoongesprek te verstaan gegeven dat hij na de WK in Rio de Janeiro geen internationals meer mag coachen. "Het een heeft niets met het ander te maken", aldus De Korte. "Ik was vorig jaar al door België gevraagd."

Vijftig jaar lang heeft De Korte op en naast de mat gestaan. Om perfectionist te worden verbleef hij een jaar in Japan, 'levend op vier vierkante meter', en keerde er vaak voor maanden terug. Hij bouwde de Japanse mentaliteit en techniek om naar Europese model, hetgeen een lucratieve formule bleek: zijn pupillen wonnen circa tachtig medailles op Olympische Spelen, Europese en wereldkampioenschappen.

"In Japan gaat men er vanuit dat je iets moet. Ik heb altijd geprobeerd het judo zo interessant te maken dat je dat moet willen blijven doen. Het moet omdat je het leuk vindt. Mark Huizinga was een Japans geschoolde judoka op Europese wijze."

Met Huizinga vierde De Korte zijn grootste triomf. Met Edith Bosch, Nederlands beste judovrouw ooit, werd in London de laatste olympische prijs gewonnen. Als het aan Sonnemans ligt.

Tijden veranderen, omstandigheden soms niet of nauwelijks. In 2000 werd De Korte voor al zijn inspanningen door NOC-NSF op passend Nederlandse wijze geëerd: hij kreeg een pen. "De vakman moet worden erkend, ik voel me aangeschoten wild", zei hij destijds tegen Trouw. Nu hij onder de huidige omstandigheden met die uitspraak wordt geconfronteerd, luidt de conclusie: "Dat is nog steeds zo."

"Alles is aan verandering onderhevig in het zogenaamde leven", zegt hij over de op handen zijnde structuurwijziging waarbij de regionale steunpunten voor topjudoka's worden opgeheven. Zij worden in één centrum samengebracht onder verantwoording van de bondscoaches. Al is Sonnemans nog altijd niet officieel met die structuur naar buiten gekomen.

"De vraag is in hoeverre veranderingen zin of geen zin hebben. Of het er de tijd voor is of niet. Als je wilt wijzigen, moet je weten waar je heen wilt. Dat laatste hoor ik niet, en voor zover ik weet hoort niemand dat. Het was een half jaar voor de Spelen al onrustig. We zijn een jaar verder, en het is rommel en chaos. Er is nog niets structureel neergezet, er is alleen gezorgd dat iedereen onzeker is en daardoor zijn werk niet goed kan doen.

"Ik heb ideeën aangedragen maar die zijn vooralsnog niet opgevolgd. Wij moeten de vier steunpunten handhaven en vlak voor grote toernooien tijdelijk centraliseren. Zoals Marjolein van Unen (bondscoach, red.) dat altijd bij de vrouwen heeft nagestreefd. Bij de mannen is dat wat achtergebleven.

"In Japan heb je sterke universiteiten. Daar komen ze voor toernooien bij elkaar om het niveau omhoog te halen. Daarna gaan ze gelijk weer terug. Ik heb in Frankrijk gezien hoe het met alle topjudoka's op één plek niet goed ging. Ze gingen zich vervelen. Mensen hebben gezelligheid en afleiding nodig, dat vind je niet op Papendal. Dat is een mooi centrum, maar niet om permanent te zitten.

"Huizinga en ik hebben op televisie uitgelegd dat je niet straffeloos bij Budokan de top van de piramide kan weghalen, dat beïnvloedt de lagen daaronder. Bovendien hebben wij een goede structuur die zou verdwijnen als de topjudoka's weggaan.

"De judobond heeft nog nooit een sponsor gehad. Wij hebben in Rotterdam Topsport een goede sponsor, wij hebben het Gouden Gilde met mensen uit de zakenwereld die ons steunen en we hebben een businessplan van drie ton gemaakt. Er wordt een nieuwe campus gebouwd in Hoogvliet. Dan hebben we op de plaats waar de meeste olympische medailles zijn gewonnen, acht, alle faciliteiten. Met centraliseren dreigt dat allemaal te verdwijnen."

Bovendien wordt De Korte zijn passie ontnomen. "Mijn drive komt niet alleen bij mij vandaan, ook bij de mensen die ik begeleid. Ik werk met jonge mensen, dat houdt me bij de tijd. Zolang de judoka's het willen en ik vind het leuk, waarom zou ik het dan niet doen?"

Tijdens de WK begeleidt De Korte oud-wereldkampioen Marhinde Verkerk en het opkomende talent Anicka van Emden. Hoe moet het als die volwassen sporters straks tegen de stroom in zeggen dat ze niet bij De Korte weggaan?

"Als zij dat willen, dat wordt het een moeilijk verhaal. Maar ik wacht rustig af. Ja, dat is een diplomatiek antwoord. Nu lijkt het net of ik het judo zit te ondermijnen. Dat is juist niet mijn bedoeling. Het judo in Nederland moet groeien. Wat dat betreft heb ik geleerd van het verleden. Toen werden er alleen negatieve dingen gezegd en ging het judo alleen maar naar beneden."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden