Weblog

Geen stroom, wel gezelligheid

De stad Charikar heeft weinig tot geen stroom. Maar dat mag de pret niet drukken. Want zoals de meester zegt: "Elk nadeel heb zijn voordeel."

In Charikar is er geen sprake van lichtvervuiling. De sterren boven de stad schitteren. Ze zijn hier zo talloos dat men de indruk krijgt dat wellicht een ondeugend kind met zijn glitterstift nog talloze sterren op het hemeldak heeft geschilderd. God weet hoeveel vallende sterren ik waarnam toen ik met mijn neef Farhad op het dak zat te kletsen met de dekens om ons heen.

Her en der branden langs de hoofdweg een aantal eenzame lantaarnpalen. Voor de rest is het pikdonker, zwart. Mijn klein zaklampje is mijn onafscheidelijke vriend hier. De weinige huizen die voorzien zijn van elektriciteit, zijn de huizen van de Gouverneur van Parwan en de burgemeester van de stad. In het huis van de gewone man brandt er een olie - of een gaslampje.

“Ondanks de elektriciteit in hun huizen zijn de bazen van de provincie en de stad de weg kwijt. Maar wij onderdanen weten onze weg prima te vinden met onze olielampen,” zei de verhalenverteller die op uitnodiging van mijn oom die avond langs was gekomen met zijn knapzak vol verhalen.

Laatst vroeg mijn oom mij verbaasd wat ik tot diep in de nacht aan het doen was. Ik zei: “Schrijven voor mijn Weblog.” “Weblog, wat is dat?” “Ik schrijf wat ik dagelijks hier meemaak,” antwoordde ik. Hij glimlachte wijselijk en zei: “Verhalen dus. Morgenavond trakteer ik je op verhalen. Schrijf ze dan allemaal op voor jouw ding, hoe zeg je dat alweer?”

Zodoende klopte de volgende avond de verhalenverteller aan de deur. Hij was een lange magere man met grijze baard en had een witte hoofddeksel op. Hij bewoog zich traag en praatte gearticuleerd. Hij was volgens de Charikarse traditie uitgenodigd om mee te eten, want iemand alleen voor de thee uitnodigen is onbeleefd. Wij aten en praatten wat. Toen ik begon over gebrek aan stroom en de insufficiëntie van de gouverneur, maande hij mij tot stilte:

“Toen de koning nog koning was en de onderdanen hem als de schaduw van God op aarde beschouwden, werd er een gouverneur naar onze provincie gestuurd. Hij nam zijn zetel in onze stad en begon te regeren. Gauw bleek dat hij een dorst als een woestijn had naar geld. Zonder geld te hebben gezien, zette hij zijn goedkeurende handtekening nergens op. Hij zoog de mensen leeg. Hij was zo hebzuchtig dat men hem zelfs voor het bouwen van de grote moskee van de stad moest betalen. Dat deed de kom van hun geduld overlopen en de inwoners van Charikar gingen massaal naar het stadhuis om zijn aftreden te eisen. De gouverneur verwelkomde hen en nodigde hen om te zitten. Hij maakte een handgebaar. Meteen daarna kwamen de bedienden met zeven grote koffers de zaal binnen. Hij richtte zich tot zijn publiek en zei: “Ik ben met deze zeven koffers naar jullie provincie gekomen. Ooit waren ze allemaal leeg. Nu zijn er vijf vol, dankzij jullie. Ik moet de twee resterende nog vullen en dan hebben jullie rust! Maar onthoud dat als ik word vervangen, de nieuwe gouverneur ook zeker met lege koffers zal komen. En God mag weten hoeveel lege koffers hij met zich zal meenemen.”

Ik zag de vuist van mijn neef omhoog gaan: “Uitbuiters, hoe lang nog‿ .” Mijn oom keek hem ernstig aan: “Zullen we het vanavond niet over politiek hebben? Vertel ons een mooi liefdesverhaal.” De verhalenverteller schraapte zijn keel, keek ons een voor een aan en nam ons mee op de vleugels van zijn woorden naar eeuwen geleden.

Het was een liefdesverhaal vol drama en tragedie. Een jonge stenenhouwer, die een onmogelijke opgave voltooide door een kanaal in de berg te graven, werd voorgelogen dat zijn geliefde, de prinses dood is. Hij pleegde ter plekke zelfmoord met zijn eigen bijl. Toen de prinses dat hoorde, ging ze dood door verdriet. Het verhaal staat in Afghanistan bekend als ‘Farhad en Sherin’. In het licht van de olielamp zag ik de tranen druppelen uit de ogen van mijn tante en nichten. Wij mannen mogen niet huilen, dus mijn neef Farhad ging snel naar buiten, Belal de andere neef klaagde dat hij de laatste tijd last heeft van tranende ogen. Het lukte mij wel om snel een traantje weg te pinken. Mijn oom zat met een glimlachje de dames te aanschouwen.

Geen stroom, geen zorgen. Want de verhalenvertellers van Charikar zorgen voor verlichting in de lange winterse nachten. Ik dacht: wat weerhoudt mij om een keer in de week gezellig bij kaarslicht aan mijn kinderen verhalen te vertellen?

Stroom misschien?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden