Geen stervende die het verzint: herinneringsdoos

Zou er ooit een stervende uit zichzelf op het idee komen om als laatste daad op aarde Anita Witzier te bellen met het verzoek een zogenoemde herinneringsdoos te mogen samenstellen? Om haar vervolgens aan de rand van het sterfbed te moeten dulden met vragen als: "Deze knuffel, hè, was dat niet een vriendje in goede en slechte tijden? Een troostvriendje? Kon je erbij uithuilen? Op wat voor momenten? Had je het nodig?" Als een mitrailleurvuur gaat het door. Met als slotsalvo: "Het werkt hè, zo'n knuffel?" "Ja", zegt nierkankerpatiënt Eric met zijn laatste krachten, "stop hem maar in de doos".

Eric is een van de zeven terminale zieken die samen met Witzier (KRO) een herinneringsdoos vult voor zijn nabestaanden. 'Liefde voor later' heet het programma, en het verloopt volgens het stramien waarin KRO, NCRV en EO bij uitstek excelleren: presentatrice dept als zelfbenoemde Pleegzuster Bloedwijn de tranen die ze eerst zelf met een reeks temende vragen heeft opgewekt. Het is heel moeilijk om in de oprechtheid van dit soort programma's te geloven. Vooral omdat er zo ontzettend veel van zijn. Peilloos verdriet levert torenhoge kijkcijfers op. "Goed wakker geworden", twittert Marc Dik, producent van 'Liefde voor later', "950.000 kijkers."

Het is gluur-tv, en het wordt steeds erger. 'Liefde voor later' belast nu zelfs kroost van stervende ouders. En ook dat is weer niet voor niets. Erger leed dan dat van een jong kind dat halfwees wordt, is immers niet denkbaar. Zoals bij borstkankerpatiënte Diana, die haar kinderen meeneemt wanneer ze zich, vanwege de aanschaf van een pruik, kaal laat scheren. Huilend zit ze voor de spiegel. De lokken verdwijnen in de herinneringsdoos. Samen met Diana's favoriete recepten en oude kledingstukken. "Nu ze zo zwak is, voelt Diana nog meer de urgentie om spullen te verzamelen voor de doos", vertelt Witzier in een voice-over.

Zou het werkelijk? Je hebt aan de vooravond van je dood toch wel wat anders aan je hoofd dan het uitmesten van keukenlades en afstruinen van rommelzolders omdat de KRO zonodig een doos met je wil vullen? En je zou zelf toch nóóit op de gedachte komen om bij je overlijden je huis open te stellen voor een heen en weer sjouwend camerateam? Natuurlijk niet. Zo'n plan rijpt, in al z'n gekunsteldheid, alleen in de hoofden van Skyhigh TV (de producent) en de KRO.

Het gekke is dat niemand in Hilversum zich meer de ethische vraag stelt of je (kinder)leed zo genadeloos mag registreren. Men is eraan gewend geraakt. 'Knevel & Van den Brink' noemden 'Liefde voor later' zelfs indrukwekkend. De kritische vragen kwamen dit keer van de tafelgasten. "Het lijkt me heel moeilijk om er kinderen bij te betrekken", dacht Monique Samuel. En Marlène de Wouters vroeg Witzier hoe ze meehuilen wilde voorkomen. "Wel", antwoordde Witzier, "ik laat me helemaal niet leiden door wat wel of niet mag. De ene keer staan we te huilen en tien minuten later verschrikkelijk te lachen."

In de laatste aflevering van 'Liefde voor later' ging Witzier op bezoek bij Joyce. Haar man Eric was alweer enkele maanden gestorven. "Waar is de doos?", wilde Witzier weten. "In de garage", zei Joyce. "De kinderen hebben er nog niet in gekeken."

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden