Geen rouwbanden, wel respect

Op een winterse zaterdagmiddag ligt het sportcomplex van de amateurs van Volendam er verlaten bij. Op het parkeerterrein verraden alleen wat auto's en een enkele fiets dat er toch mensen aanwezig zijn.

In de ruime kantine boven de kleedkamers bevindt zich een dertigtal bezoekers. Enkelen zijn aan het klaverjassen. Op de twee beschikbare tafels spelen vier jongeren tafeltennis. Aan een lange tafel zit een groep die duidelijk wat sportieve activiteiten achter de rug heeft. Af en toe pakt iemand een flesje bier.

Aan de bar voert een drietal een gesprek. Op een plateau aan de wand zorgt een tv-toestel voor beelden van het schaatsen in Heerenveen. En de geluidsinstallatie zorgt voor een muzikaal behangetje. Kortom, zowel buiten als binnen valt vrijwel alles samen met het beeld van een doorsnee voetbalclub op een wedstrijdloze zaterdag.

Maar dat is de schijnwerkelijkheid van de passant zonder oog voor detail. De vele papieren aan één van de wanden lijken van afstand dan wel op een groot mededelingenbord, maar bij nadere beschouwing betreft het een indrukwekkende verzameling van brieven. Rond de rouwkaarten van de drie omgekomen jeugdleden zijn de brieven geplakt, waarin de voetbalwereld laat weten zich vooral machteloos te voelen na de ramp die de Volendamse samenleving in de Nieuwjaarsnacht heeft getroffen.

Nee, dit is niet de doorsnee voetbalclub op een wedstrijdloze zaterdag. Dit is de RKAV Volendam, waarvan de leden de draad van hun leven weer proberen op te pakken.

De selectie van 'de zaterdag-1' heeft zo juist in de sporthal het niet doorgaan van de wedstrijd tegen Katwijk met een partijtje gecompenseerd. Peter de Waal heeft de indruk dat het plezier stil aan terugkomt. Dat de spelers zich daar ook minder schuldig onder gaan voelen.

In januari was hij meer maatschappelijk werker dan voetbaltrainer. Ruim een week is hij zijn ploeg nu serieus aan het voorbereiden op het wedstrijdprogramma dat resteert. De discussie om het voorbeeld van de handballers te volgen en de bond te verzoeken het elftal met behoud van het hoofdklasserschap uit de competitie te nemen, is ook gevoerd, zij het voor even. Het resultaat was dat de spelers het gevecht met zichzelf zijn aangegaan en daar als winnaar uit tevoorschijn willen komen.

In een neerslachtige bui geeft iemand nog wel eens aan dat hij geen zin heeft om te trainen, en dat hij zich afvraagt waarom hij dat allemaal nog zou doen. Met een verwijzing naar Johan Wortel (vorige week ontslagen uit het ziekenhuis) en Johan Koning (nog steeds op de afdeling intensive care van een Luiks ziekenhuis) weet Peter de Waal die speler dan wel te prikkelen om door te gaan. Meestal kan hij volstaan met de opmerking: 'Ik weet zeker dat Johan Wortel nu graag tien kilometer zou hardlopen.' Dat werkt.

En ze prikken terug. Donderdagavond bij de derde oefenwedstrijd binnen een week vroegen ze zich schertsend af of hun trainer eigenlijk wel goed bij zijn hoofd was. En zaterdagavond was er het dineetje met de groep, waar ook Johan Wortel, al was het maar voor een uur, bij aanwezig was. Hij kreeg de toezegging dat rugnummer elf dit seizoen door niemand anders zal worden gedragen. Voorvallen die er op wijzen dat het met de sfeer de goede kant op gaat.

Maar het zal nooit meer zijn als vroeger. Het is voortaan het elftal van Volendam na de ramp. Ook tegenstanders moeten leren daar mee om te gaan.

Hoe doe je dat? Steeds weer herdenken en rouwbanden? Het bestuur moet zich nog nader op die situatie beraden. Paul van Boven kreeg vorige week twee keer vanuit Katwijk de vraag of er speciale wensen waren rond het duel dat zaterdag uiteindelijk niet doorging. Die waren er niet.

De coördinator van de zaterdagafdeling ziet zelf liever af van uiterlijk vertoon, van rouwkleding of financiële steun. Hij adviseert de clubs vooral aandacht te schenken aan mogelijk wangedrag van supporters nu via het internet de mensonwaardige producten van anonieme moppentappers circuleren.

Zijn reactie daarop bevat een overduidelijke waarschuwing. Bij de eerste de beste gemene toespeling, ook al is het vanaf de tribune, zal het elftal het veld verlaten. Want Volendam vraagt alleen maar om respect, niets meer, niets minder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden