Geen O maar een 0

De afgelopen dagen heb ik hier bericht over een bezoek aan New York, maar het had een haar gescheeld of we hadden de stad nimmer bereikt. We hadden in al onze wijsheid besloten te vliegen vanaf het vliegveld van Düsseldorf, met een maatschappij die Air Berlin heet, na Lufthansa de grootste Duitse vliegorganisatie. De vlucht stond geboekt om 13.05 uur, en we waren vroeg uit onze woonplaats vertrokken, voortvarend doorrijdend over de snelweg via Arnhem de Duitse grens over, tot ergens bij een Oberhausener Kreuz drie vrachtwagens op elkaar inreden.

Dat zei althans de Nederlandse vrachtwagenchauffeur die naast ons in de file stond, want zelf waren we er bij stijgende nervositeit niet in geslaagd een Duitse radiozender te vinden die ons iets naders kon verklaren. De tijd tikte weg, overwegingen om de vluchtstrook te benutten werden weggewoven als te riskant.

Intussen begonnen zich ambulances en sleepdiensten tussen de file door te wurmen, zodat we bijna tegen de vangrail aangeparkeerd stonden. We zaten muurvast. Bel Air Berlin, zei mijn vrouw, met al enige radeloosheid in haar stem. Ik deed wat ze zei, zonder te weten waartoe zoiets zou moeten dienen, maar misschien was er nog een latere vlucht? Die was er niet, zei een vriendelijke medewerker van de helpdesk in Berlijn, en verder kon hij ons alleen maar sterkte wensen.

En zie, ineens begon het aan de horizon langzaam te rijden en toen we Düsseldorf bereikten was er, zelfs na wat gezoek naar de parkeerplaats, nog ruim anderhalf uur over voor de vertrektijd.

Aan de incheckbalie gaven we onze online ingediende Esta-formulieren af, waarmee je van de Amerikaanse autoriteiten je reistoestemming verkrijgt. De medewerkster gaf ons prompt twee van de vier retour: die bleken te zijn afgewezen.

Op dit punt gekomen wil ik iedereen een bijzonderheid toeroepen bij de Nederlandse paspoortnummers. Die kennen geen O maar alleen maar een 0. Dus geen letter O zoals we abusievelijk hadden ingevuld, maar een nul.

We werden verwezen naar een computer in de hal, de enige wijd en zijd, waarachter echter al een ander paar zijn Estaformulieren zat aan te vragen. Zo'n aanvraag intikken is een heel werkje (want die Amerikanen zijn qua bureaucratie een Derde Wereldland) en toen we eindelijk van de computer gebruik konden maken, begonnen we alles in drievoud in te tikken, telkens scrollend naar The Netherlands, met een muis die eigenlijk niet wilde scrollen. Bij het intikken van de creditcardgegevens, vloog het scherm op zwart. We hadden niet gezien dat er geld in de machine gegooid moest worden.

Ik grabbelde wat munten bijeen, maar toen we opnieuw bij de aanvraag kwamen, bleek die 'in behandeling' te staan. Hij zat vast. En de tijd tikte weer weg. Wat er daarna allemaal gebeurde in onze hoofden kan ik hier niet beschrijven, maar het bewoog zich tussen blinde paniek en redeloze drift. Ik was, een en al kokend brein, niet meer in staat mijn eigen achternaam foutloos te tikken - hij bevatte een o.

Beschaamd bespaar ik u de goede afloop.

Er was hulp van buiten voor nodig.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden