Geen kliekjes maar restanten

Restaurants doen niet aan kliekjesdag. Alles wordt weggesmeten. Dat kan anders.

Bij ons thuis was het de favoriete dag van de week: kliekjesdag. Van al het heerlijks, dat mijn ouders die week op tafel hadden gezet, kwam weer een portie langs. Ook in eigen huis handhaaf ik die traditie; bij mij is het op dinsdag.

Restaurants kennen geen kliekjesdag. Restaurants gooien weg wat ze niet meer kunnen gebruiken. Vroeger ging het afval naar de varkens, maar dat mag niet meer: verboden na het uitbreken van de varkenspest in 1986.

Gelukkig zijn er meer mensen als ik, die het jammer vinden van al die verspilling. Vaak zijn dat mensen uit alternatieve circuit, wie het lot van de wereld na aan het hart ligt. Soms zijn het kunstenaars. Heel soms verenigen wereldverbeteraars en kunstenaars zich, en ontstaat er een picknicktafelpiramide.

Een wat? Jawel, een piramide van picknicktafels. Negen tafels breed, negen tafels hoog rijst het ding op van de Wageningse berg, bij elkaar gehouden door kabels en zware schroeven. Het is gemaakt door Martijn Engelbregt, kunstenaar, en wordt bekookt door Miguel Brugman. Want op vijf zondagen deze zomer is de piramide een restaurant. Het restaurant heet dan Rest., en kookt met restjes voor euro9,99 per couvert. Dat wil zeggen, met restanten, niet met kliekjes. Kliekjes zijn gekookt, restanten nog rauw. De organisatie van Rest. haalt restanten op bij restaurants, groenteboeren, kantines, noem maar op. Ook particulieren kunnen meedoen, vooral groentetuinbezitters. Met de opgehaalde restanten maakt Miguel Brugman, kok en kunstenaar, iedere keer een andere maaltijd, want dat is het leuke van restjes: je weet nooit wat je krijgt.

Op zo’n zondag met eten zit ik er. De zon schijnt, hongerige mensen lachen, even verderop staat een wagen waaruit normalerwijze braadworsten komen, op braderieën en zo. Hier verschijnen zwarte dozen voor, met deksel, fraaie Japanse lunchdozen, ook wel bento-boxen genoemd. Martijn Engelbregt neemt bij de picknicktafelpiramide het woord. Hij bedankt, behalve alle vrijwilligers, ook alle goede gevers van het overschot. Zijn lijst is lang en telt veel alternatieve instellingen: bioboeren, vegetarische restaurants, maar ook een aantal reguliere. Dan begint het uitdelen van de dozen. Wij blijven drie tafels hoog; dan kan het kleinste Thijssentje er tenminste rustig afvallen.

De zwarte dozen zijn van plastic en toch heel mooi, ingedeeld in vier compartimenten. Een vakje rechtsboven bevat granen, gort meen ik, met aubergine en bleekselderij. De notige smaak van de granen haalt de altijd wat weeë aubergine prachtig op, bleekselderij kraakt tussen de kiezen. Goed idee, ik moet ook weer eens granen eten, en dan niet als brood.

De gebakken blokjes in het volgende vakje laten zich moeilijker thuisbrengen. De ronde zwarte zijn champignons, maar de mosterdkleurige? Het smaakt pittig en is stevig tussen de tanden. ’Veganistische braadworst’, zegt kok Miguel Brugman. Dat had ik niet gedacht, zo smakelijk en zelfs zonder melkproducten bereid.

Het bloempje van komkommerkruid, blauw als een flard zomerhemel, frist ook de smaak nog op. Zoiets vind je nou nooit bij de Appie Happie. In de salade zitten viooltjes, rucola, frisee- en ijsbergsla, gesterkt door een avocadodressing. Alleen de broodpudding gaat niet schoon op, maar dat ligt aan mij: ik hou niet van broodpudding, het is me te week.

Wat een weelde. Misschien moet ik zelf eens een ophaaldienstje organiseren, bij restaurants in de buurt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden