Geen crisis op de Winterfair

De zomer is van Libelle, de winter van Margriet. Zo hebben de grote vrouwenbladen de seizoenen verdeeld. Ze bereiken ieder meer dan een miljoen lezers. De een doet de Zomerweek, de ander de Winterfair. Commerciële beurzen, maar ook een beetje de grootste woonkamers van Nederland. Een woonkamer voor tienduizenden vrouwen.

De Margriet Winterfair is vandaag nog gaande, in vier hallen van het Jaarbeurscomplex in Utrecht. De fair is gemodelleerd naar een Duitse Weihnachtsmarkt, stallen in de vorm van houten huisjes, sfeervol verlicht. Sowieso is de hele inrichting van de beurs bedoeld om 'sfeer' te scheppen, bakken vol zijn ervan uitgestort in die hallen met hun utilitaire skelet. En met grote werking. De wanden en plafonds zijn verduisterd, de verlichting op dimmerstand, je zult je hier geborgen weten.

Niet alleen het licht is warm, en de tonen gedempt, het geurt er ook uitnodigend, naar koffie en caramel en appeltaart, en als je door de lange winkelstraten schuifelt, zie je overal taferelen van welbehagen, van zeep en chocola en zachte stoffen, van workshoppende vrouwen om grote, volle knutseltafels waar duurzaam nijverheid wordt beoefend.

Ik zag het op televisie, hoorde het op de radio: dat dit uitdrukking zou kunnen zijn van de crisis, dat ze van melkpakken een portemonnee maakten, tassen van oud tapijt, sieraden van resten textiel, als waren tijden van grote schaarste aangebroken en de Nederlandse vrouw, brede heup aan brede heup, zich schrap zette om de klap op te vangen.

Ik zag het niet daar in die hallen, ik zag vooral behoefte aan gemeenschap en beslotenheid, aan samen zijn bij lamplicht en haard, breiend en punnikend, Occupy.nl, maar dan achter de gordijnen, ver weg van financiële instellingen en politiek.

Een grote middenstroom zag ik, gestaag voorbijdrijvend, met bijpassende en gepolijste BN'ers op schotsen ertussen, Marjan Berk, Anita Witzier, Arie Boomsma, Antje Monteiro, Yvonne Kroonenberg, Jeroen van der Boom.

Niet helemaal zeker was ik van de verschijning in deze woonkamer van Sylvia Witteman, de gevierde columniste van de Volkskrant. En zijzelf was er ook niet erg zeker van, getuige haar optreden in de Villa Margriet, waar ze zich liet ondervragen. De mise-en-scène was een carré van kuipstoelen en zitbanken, waarop zich vrouwen met hun shoppertassen hadden neergelaten, het roezemoesde enorm van de passanten. En daar zat ze dan, de armen stijf gespannen voor de borst gekruist, en door haar Witz verlaten. Of haar kinderen na hun verblijf in Amerika al weer gewend waren. Ze antwoordde naar eer en geweten, haar stem klonk metalig in de microfoon die haar werd voorgehouden.

Uit het carré kwam geen waarneembare reactie, daar keek men aan tegen een vrouw met stijf gekruiste armen en haar dat voor haar gezicht viel. Je zag haar van haar schots vallen. Op Twitter schreef ze later: 'Dit nooit meer'. Dat lazen haar 33.986 volgers. Maar die waren niet in deze hallen. Die stroomden elders.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden