Geen beurs. Een salon.

Voor het station. Een vrouw in een jas met een bontkraag en een hondje aan de lijn opent de kofferbak van haar auto. Ze ruilt de bontkraagjas om voor een lichter leren model. Dit is Maastricht.

Het is een milde winterdag, de zon schijnt, het warmt snel op. Nog een bontjas passeert, lang, tot op de knie. Over de schouder een tas van Yves Saint Laurent.

En nog meer bont, daar buiten het stadscentrum, voor het Mecc, die lelijke congreshallen die zich in het geheel niet om hun uiterlijk bekommeren, ze zijn alleen maar functie.

En innerlijk.

Zelden bezocht ik een beurs waar het contrast tussen uiterlijk en innerlijk zo groot was. Ik volg het bont naar binnen, en mannen op leeftijd in hun maatpakken en brogues, en eenmaal voorbij de garderobe gebeurt het.

Men betreedt een andere wereld,

De overgang is spectaculair.

Een hoge hal met rechts een receptie onder een groot ovaal van hangende witte rozen en links langs de wand eveneens een decoratie van rozen, een kolossale wolk ervan, zwevend, en elke roos in een reageerbuisje met water.

Welkom bij The European Fine Art Foundation, beter bekend als de Tefaf.

En dit is de dag van de genodigden.

Ze zijn na de landing van hun privévliegtuig aangevoerd in hun limousines, aangelokt door de vermaardheid van de kunstbeurs, zijn aanbod, zijn expertise, zijn elegantie.

Dit is ook de wereld van het grote geld, het is overal zichtbaar, behalve bij de werken aan de wanden of de opstellingen van antiek en design. Het is zoals in een voornaam restaurant met een menukaart zonder prijs. Je moet over heel veel geld beschikken om zo discreet te kunnen zijn. Slechts een enkele keer staat een verkoopbedrag vermeld, zoals bij de Jan Weissenbruch, die de Haarlemse Sint Bavo schilderde. Het hangt er te koop voor minder dan twee ton, en ik ben dan al lang genoeg binnen om te denken: dat valt reuze mee.

Je maakt je gang tussen al die kostbaarheden, je leren schoenen kraken zachtjes in het doorzakkend tapijt en als je je ogen sluit dan vult je hoofd zich - ondanks de hoge opkomst - met beschaafd geroezemoes.

Dit is geen beurs, dit is een salon.

En binnen de salon talloze salons.

De paden dragen namen van grote avenues en alleeën. De oude Europese meesters die de salon zijn vermaardheid bezorgden stralen de bezoekers tegemoet, millimeter nauwkeurig uitgelicht, onder veel hogere lichtintensiteit dan in een museum zou zijn toegestaan.

Ik sta voor een Ruysdael zo helder en fris dat het licht vanachter het doek lijkt te komen.

Men verdringt zich voor de kleine jonge Rembrandt, en een galeriemedewerker klapt even de lijst opzij, als was het een deurtje, om de signering te tonen. 's Werelds strengste keurmeesters hebben zich over elk kunstvoorwerp gebogen. Ook dat is Tefaf.

'Are you still happy with your Claude?', vraagt de ene heer aan de andere. 'Is it still hanging above your desk?' 'Oh yes', zegt de aangesprokene.

En ik hoef er geen moment aan te twijfelen dat het om een Monet gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden