Geel met een lange staart

Laatst waren we in Amersfoort. Daar is de op Emmen na dichtstbij Groningen zijnde dierentuin. Sommige mensen zijn tegen dierentuinen. Zij zien dieren liever in het wild. Ik ook, maar ik ben niet tegen dierentuinen. We betaalden een fortuin om erin te mogen en stonden voor dik glas. Achter het glas ijsbeerde een tijger. Haar baby luierde in een bundel herfstzon. Bezoekers keken ernaar en slaakten kreetjes. Ik niet, ik zag iets anders. Ik zag een geel vogeltje met een lange staart.

We waren vrienden tegengekomen in die dierentuin: Hugo met zijn gezin. Hugo leerde ik op mijn vijftiende kennen in de Algemeen Christelijke Jeugdbond voor Natuurstudie. Na twee excursies verhuisde hij, maar we hielden contact en hij was één van de lieden die mijn interesse in vogels aanwakkerde. Het was hoogst onverwacht hem daar tegen te komen, maar onverwachte dingen gebeuren soms. Hij liep mee naar de tijgers. Daar zag ik dat gele vogeltje met lange staart. Ik zei: „Moet je kijken, een grote gele kwik.” „Warempel”, antwoordde Hugo toesnellend. Er was ook een witte tijger, maar wij hadden meer aandacht voor die grote gele kwikstaart. De vogel fladderde steeds even tegen het raam. Hij zocht daarvoor een stoffige hoek uit, dus ik denk niet dat hij spiegelgevechten leverde. Ik denk dat hij insecten oppikte.

Grote gele kwikstaarten broeden langs bergbeken. Bergbeken kabbelen in Limburg, Twente, de Achterhoek en op de Veluwe. Daar broeden dus grote gele kwikken. Niet veel: een paar honderd. Ook in de winter verdedigen de vogels soms territoria. Maar de vogel in de dierentuin was nog op herfsttrek. Op trek belanden ze tot in binnensteden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden