'Geef ons een kans ergens bij te horen'

Reportage | Bewoners Vluchtgarage hopen op meer mededogen

AMSTERDAM - Ver weg van de politieke opwinding rond Haagse ruilhandel, in de mistroostige ambiance van een oude garage in Amsterdam Bijlmer, spreekt de Ethiopische vluchteling Alula uiterst kalm. "Voor die mensen, in hun politieke spelletje, was ik bijna illegaal en dus crimineel. Zij deden raar, niet ik. Zij zijn veranderd, niet ik. Ik was en blijf Alula, de vluchteling die hoopt op een menswaardig bestaan."

Er is een cameraploeg, er melden zich wat journalisten. Het is een welkome afleiding voor de pakweg honderd uitgeprocedeerde asielzoekers die al ruim drie maanden in een verpauperde garage in Amsterdam-Zuidoost wonen. Een beetje afleiding is leuk, maar van de opwinding begrijpen ze niet al te veel.

VluchtelingenWerk Nederland reageerde gisteren verheugd op het nieuws dat illegaal verblijf in Nederland niet strafbaar wordt gesteld. Illegalen hoeven daardoor in Nederland in de toekomst niet bang te zijn dat ze een boete krijgen of in de cel belanden. "Nederland was hard op weg het minst humane mensenrechtenland van Europa te worden", zei directeur Dorine Manson.

Organisaties en kerkmensen die de vluchtelingen bijstaan in de Vluchtgarage en Vluchthaven in Amsterdam-Zuid, waar ook een groep van zo'n honderd uitgeprocedeerde asielzoekers verblijft, halen opgelucht adem.

"Ik heb pas het idee weer vrij adem te kunnen halen als ik word erkend als vluchteling. Ik ben niet voor mijn lol weggevlucht uit Mauretanië. We kwamen hier voor een toekomst. Niet voor nóg meer discriminatie", zegt El Mouthena.

De 25-jarige El Mouthena is twee jaar in Nederland, zat kort in een asielzoekerscentrum, verloor zijn procedures en kwam op straat terecht. Hij maakte deel uit van de eerste groep uitgeprocedeerde asielzoekers die met tentenkampen aandacht vroegen voor hun uitzichtloze situatie. Ze verbleven daarna in een kerk, een flat en een kantoorpand en splitsten zich daarna op naar de Vluchthaven en de Vluchtgarage.

"Hopelijk is dit een eerste stap richting wat meer menselijkheid", aldus El Mouthena. "Kijk naar deze garage. We zijn de mensen van Amsterdam dankbaar voor hun steun, maar dit is geen plek voor mensen met psychische problemen. In Mauretanië stond ik op de dodenlijst. Soms denk ik wel eens: daar telde ik in ieder geval mee."

"Ik zag het nieuws op tv", zegt Nadji, een 40-jarige Algerijn die al veertien jaar hier is en de taal goed spreekt. "Ik weet dat veel van onze helpers hier heel blij mee zijn. Dus voor hen ben ik ook blij. Maar voor mij verandert er niets. Of ik nu, als ik opgepakt word door de politie, de gevangenis of vreemdelingendetentie inga, het voelt hetzelfde. Ik heb al vier keer in zo'n detentiecentrum gezeten. Een cel is een cel. En in beide gevallen word je behandeld als een crimineel. Als ik ergens politie zie, loop ik een straatje om. Al veertien jaar. Toch blijf ik hopen op een verblijfsvergunning. Ik zou zo graag toestemming krijgen te gaan werken."

Deze discussie over strafbaar stellen van illegaliteit was te idioot om waar te zijn, zegt El Mouthena. "Voor mensen die op de vlucht zijn, alles en iedereen hebben moeten achterlaten, was dit een belediging. Laten we het snel vergeten. Geef ons nu onze basisrechten, een onderdak, eten en een kans ergens bij te horen."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden