Review

Gedenkwaardig concert new wave-icoon Patti Smith

Patti Smith, zo 10/6 in Paradiso (Amsterdam); 23/7: Blondie in Paradiso.

Als in de hoogtijdagen van de punk gonsde het in popkringen al weken rond de komst van Patti Smith. Zou de voormalige heldin van de New Yorkse new wave ondanks haar zestig jaren het oude niveau halen? En bezit ze nog enige relevantie nu ze haar laatste plaat ’Twelve’ heeft gevuld met uitsluitend covers?

Alle verwachtingen werden zondag overtroffen in een afgeladen Paradiso, de zaal waar ze mei 1976 haar Nederlandse debuut maakte. Tussen de proloog, het woedende punkgedicht ’Free money’ en de epiloog, het strijdbare ’Rock & roll nigger’, ontrolde zich een zeldzaam concert. Smith bevestigde haar compromisloze reputatie met verrassende songkeuzes, krachtige oneliners, een indringende stem en hypnotiserende muziek.

Patti Smith (1946) is een femme savante, een muze omringd door kunstenaars, muzikanten en schrijvers. In 1975 baarde ze opzien met haar plaatdebuut ’Horses’. Inmiddels een klassieker waarvoor John Cale de productie deed, Robert Mapplethorpe de coverfoto.

Tussen bands als Television en The Talking Heads werd Patti Smith met Blondie het feminiene boegbeeld van de Amerikaanse new wave. Blondie was frivool en poppy, Smith daarentegen zocht de diepte in een mix van literatuur aan popmuziek. Daarmee zette ze de traditie van de beatgeneration uit de jaren vijftig voort, van auteurs die hun geschreven woord met jazz muziek versmolten. Bob Dylan en Jim Morrison entten in de jaren zestig deze filosofie op folk en rock, Smith nam daarna de fakkel over.

In Paradiso klonk haar onmiskenbare alt voller dan ooit. De band met nog twee originele leden Lenny Kaye (gitaar) en Jay Dee Daugherty (drums) speelde fel en vermetel. Dikwijls toverden ze pure sixties garage rock en psychedelica tevoorschijn met referenties aan The Velvet Underground en The Byrds. Of The Jefferson Airplane wier ’White Rabbit’, een song over speciale pilletjes, de afsluiter werd van een verhaal over een hallucinerende wandeling met Rembrandt door Amsterdam. Ook Anne Frank eerde Smith als inspirator: ’Ze toonde hoe een jong meisje in staat is tot schrijven’. Dat jeugdige elan handhaafde Smith ondanks haar leeftijd met dartele bewegingen en de dwarse kleding uit haar pubertijd. Een opgerolde spijkerbroek gecombineerd met een slordig wit T-shirt waarop een Ban-de-bomteken en het woord ’love’ prijkten.

Na een meesterlijke uitvoering van ’Gloria’ verscheen REM-gitarist Peter Buck op het podium voor een ingetogen ’Smells like teenspirit’ van Nirvana en ’Everybody hurts’ van REM zelf. De voormalige kerk veranderde daarop in een vurige pinkstergemeenschap, die haar bevlogen new wave-oma niet meer wilde loslaten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden