Geboren uit vriendschap

Een gesprek met The Last Shadow Puppets is als een onuitgenodigd bezoek aan de verjaardag van een verre neef die je al jaren niet hebt gesproken.

Het is niet dat ze er geen zin in hebben. Tenminste, zo komt in ieder geval één helft van The Last Shadow Puppets niet over. Miles Kane is aimabel, hij geeft vriendelijk antwoord, soms is er zelfs een spoortje enthousiasme in zijn stem te herkennen. Tenminste, zolang hij niet is afgeleid door kompaan Alex Turner. De zanger van The Arctic Monkeys hangt onderuit gezakt in de leren fauteuil, verzonken in zijn blauwe winterjas, terwijl een roze zonnebril losjes aan zijn boord bungelt. Soms staart hij naar het plafond, soms bladert hij door het modetijdschrift dat onder een glazen tafeltje ligt, soms schiet hij in hardnekkige stoorzendmodus. En héél soms reageert hij op de interviewer. Kort maar, hoor, voordat hij zijn eigen gedachten weer kwijtraakt.

Het is half drie 's middags, ze hebben er al een stuk of vijf interviews opzitten. Op het glazen tafeltje in de hotelsuite rust een geopende fles Moët & Chandon in klaargezette wijnkoeler. Miles Kane is nog zo galant om met een wijds armgebaar en zijn vettige Merseyside-accent een glaasje aan te bieden - 'champaaagnee?' Maar helaas. De fles is al leeg.

Dus, jongens, weer samen, na acht jaar...

Turner onderbreekt direct en herhaalt in diepe bariton zingend 'together again'. Dan valt Kane hem bij, en de twee beginnen aan een stemmige versie van The Carpenters. "Whyyy do birds, suddenly appear? Everytime, you are near?"

Jullie houden echt van elkaar, niet?

"Zoals een stier van een matador", mispelt Turner. Kane giechelt alleen maar.

Ja, together again. Na acht jaar. Hoewel ze natuurlijk nooit écht uitelkaar zijn geweest, de twee dertigjarige Britten zijn al boezemmaten sinds ze elkaar leerden kennen, toen Miles Kane met zijn toenmalige bandje The Rascals door The Arctic Monkeys op sleeptouw werd genomen. Maar voor het eerst in acht jaar zitten Turner en Kane weer naast elkaar als The Last Shadow Puppets, in een luxe hotel in de Amsterdamse grachtengordel, om met de pers te praten over de langverwachte tweede plaat: 'Everything You've Come To Expect'.

Nu was The Arctic Monkeys anno 2008 een heel grote band, maar die eerste samenwerking, 'The Age of Understatement', werd een onverwachte klassieker. Vol puntige retro-gitaarliedjes, naar eigen zeggen vooral geïnspireerd door britpop 'avant les Beatles', met een flinke dosis Ennio Morricone in de door Owen Pallett gecomponeerde strijkpartijen. Het was een toegankelijke popplaat, eentje waar het nieuwe met het oude werd verenigd, ontsproten aan oprechte vriendschap, met een ongedwongen, onbevangen creativiteit. En met gewoon een verzameling mieters goeie liedjes. Muziekbladen repten over een nieuwe Paul McCartney die zijn John Lennon had gevonden.

Veel mensen dachten dat het eenmalig was.

Kane: "Ach, het was heel erg plezierig destijds. Maar mensen bleven ons er maar om vragen. Een vervolg bleef altijd in ons achterhoofd. We hadden het er wel eens over, samen, laat in de nacht."

Turner: "Het was een gelimiteerd aanbod, at the time. We waren toentertijd niet van plan er nog eentje te maken. Maar hier zijn we. Het was alsof... we schuilden in een portiek, om de regenbui uit te zitten, totdat, plots, de hemel zich ontsloot, en wij eruit konden komen."

Echt?

"Ja."

Acht jaar later is in ieder geval Alex Turner een heel grote meneer. The Arctic Monkeys bleven album na album miljoenen platen verkopen. De in Sheffield geboren rockster woont inmiddels in Los Angeles, zijn vriendin is fotomodel van beroep.

De toen nog onbekende Miles Kane stapte een jaar na dat succes uit zijn bandje The Rascals en bracht onder zijn eigen naam twee niet onverdienstelijke platen uit - waarvoor Turner trouwens een aantal nummers schreef. Kane verhuisde vorige zomer zijn vriend maar achterna, richting Los Angeles.

Ze wilden weer samen een plaat maken vanwege de 'creatieve vrijheid', die ze ervaren wanneer ze samenwerken, zegt Turner.

Creatieve vrijheid die je mist bij The Arctic Monkeys?

Turner: "Wel, ja, nee, nou, ik heb altijd creatieve vrijheid. Maar het feit dat we dit met zijn tweeën doen maakt het heel anders in je hoofd en dan ben je bereid andere conclusies te trekken voordat je überhaupt de gitaar uit de koffer hebt geplukt. Uhm. Ik heb nu Miles erbij. Niet bij de Monkeys. We hebben alles samen geschreven. We hebben ideeën door de kamer gestrooid. Ze rond laten stuiteren. (gniffelend) Het eruit gewipt en het rond laten slingeren."

Hebben jullie het leuk gehad?

Ze schieten allebei in een schaterlach waarvan het moeilijk te zeggen is of hij oprecht is of dat ze het er om doen.

Ja, dit album is net als die vorige geboren uit een vriendschap waar ook acht jaar geleden al veel over is geschreven. De twee zijn niet meer elkaars fysieke evenbeelden zoals acht jaar terug: Turner heeft zijn vettige haren naar achteren gekamd, zijn spitse gezicht is bleek, ingevallen. Kane is kortgeschoren en grijnst breeduit onder zware wenkbrauwen. Onder zijn bruinleren designerjack hangt veel duur uitziend goud sierwerk. Maar nog steeds voelen de twee elkaar haarfijn aan. Ze maken elkaars zinnen af, hoewel soms onverstaanbaar. Zittend tegenover de twee is het niet moeilijk je voor te stellen dat hun bijzondere chemie zich uitstrekt tot het muzikale - zolang ze er tenminste de focus voor vinden.

Nu hebben ze aan één inside joke genoeg om letterlijk dubbel te liggen. Of dat komt door die lege fles Moët & Chandon. Dat kan natuurlijk ook. Maar dan is Miles Kane plots eventjes serieus.

"Het succes van die vorige plaat was beyond our wildest dreams. Het was echt een experiment toen we eraan begonnen. Het was bemoedigend dat mensen bleven vragen naar dit project. Blijkbaar hebben veel mensen plezier gehad van die plaat. Toen waren we krap twintig jaar oud, onbevangen, en vreemd genoeg werkte dat heel goed. Dus dit keer moesten we ons best doen dat uitgangspunt weer te krijgen. We hebben het er de afgelopen jaren vaak over gehad, maar we hadden dit keer niet meer de luxe om zo naïef te zijn. Dus was het eigenlijk gewoon wachten tot we de juiste nummers hadden voor dit album.

"Na 2012, toen Alex in Los Angeles werkte aan 'AM' (de laatste Arctic Monkeys-plaat, red.) is hij daar blijven hangen. Ik ben hem vorige zomer achterna verhuisd. Alex had een achtsporenrecorder, soms zaten we in zijn huis daar nummers op te nemen. Eentje daarvan is 'Aviation', de opener van de plaat, en eigenlijk triggerde dat liedje het idee om weer actief te gaan schrijven voor de Last Shadow Puppets."

Dit album klinkt anders, en toch hetzelfde - met name door die walsende strijkpartijen van Owen Pallett. Afgezien van 'Bad Habits' ontbreekt puntige Britrock, de rustige ballades zitten zelfs vol soul.

"We hebben de afgelopen acht jaar veel nieuwe muziek leren kennen. Op het eerste album waren de invloeden duidelijker te onderscheiden - hier putten we uit meer inspiratiebronnen, stijlen, sferen en gemoedstoestanden. Je hoort Isaac Hayes, je hoort soul, je hoort de jaren zeventig."

"We hebben de plaat vorig jaar in oktober binnen drie weken opgenomen te Los Angeles. We hadden de nummers goed voorbereid, het ging vrij rap. Owen Pallett was bij de sessies aanwezig, hij schreef de strijkpartijen terwijl wij de nummers inspeelden. Een week later zijn de strijkers ingespeeld."

Die strijkers gaan mee op tour, die uitgebreider wordt dan de vorige keer. Nederland doen ze twee keer aan - komende week Paradiso, aan het eind van de zomer staan ze op Lowlands.

Eventjes ontglipt de focus weer, direct maakt Turner een vreemde handbeweging en beginnen de twee te kakelen over Wrestlemania, een film waar ze aan zouden werken. Martin Sheen zou de hoofdrol krijgen, maar inmiddels is het een boek geworden waar een worstelaar die ze Ratcatcher willen noemen in voorkomt. Ofzoiets. En dan schateren ze het weer vrolijk uit.

The Last Shadow Puppets spelen komende donderdag in Paradiso, en staan in augustus op Lowlands.

The Last Shadow Puppets Everything You've Come To Expect (Domino / V2).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden