Gé en Arie lezen Trouw

Er is geen aanleiding om nu te spreken van een wonderbaarlijke wederopstanding, maar Van Kooten en De Bie lijken me bezig aan hun beste seizoen van de afgelopen drie, vier jaar. In 'Deksel van de desk', zondagavond VPRO, wordt het evenwicht weer gevonden in de oude mix van satire en amuserend cabaret.

Het deksel van de put is een vorm. Maar, en dat lijkt met de grootste verandering van dit seizoen, tegelijk is er iets aan de combinatie Van Kooten en De Bie toegevoegd. Tot nu toe waren ze altijd samen met de matteklopper voor of tegen een toestand, waarbij De Bie de puritein was en Van Kooten de jonge hond. Samen brachten ze elkaar onder stoom in sketches en samenspraken.

Dit seizoen is daar verandering in gekomen. Van Kooten, zo blijkt steeds nadrukkelijker, is paars geworden, terwijl De Bie een puriteinse sombermans is geworden, die dikwijls woorden tekort schieten. Terwijl Van Kooten nippend aan zijn rode wijn doordraaft over de nieuwste verworvenheden ('Ja, als ik had kunnen kiezen, had ik een homohuwelijk genomen, buiten kijf') zie je De Bie opnieuw met een wanhopige blik in de put zakken en het deksel dicht trekken.

Een deel van dat oude samen is er vanaf, waardoor het programma bijteriger is geworden. Zeker door de aanhoudende optredens van de gebroeders Temmes, die er een driehoek van maken. Gé en Arie staan in de snel veranderende maatschappij onhandig om zich heen te kijken. Hun angst voor de boze buitenwereld wordt alleen maar groter, omdat vrijwel elke week met behulp van de paarse politiek een aanslag wordt gedaan op de draagkracht van 'hun soort mensen'. Gé en Arie Temmes lezen Trouw, zag ik zondagavond, ik had het kunnen weten.

De gebroeders Temmes vertonen de tragikomische kant van het wekelijks optreden van Van Kooten en De Bie. Ooit begonnen ze op hun volkstuin en ik kan ze me nog herinneren op het strand van Benidorm als ouderwetse maar zelfstandige, zelfbewuste, overwinterende bejaarde heren. Nu, jaren later, liggen ze permanent in de stress en van hun zelfbewustheid is niets meer over gebleven. Beide karakters van het duo voldoen volstrekt aan de satirische vorm voor de tijd waarin ze leven. Dat is misschien wel de meest herkenbare tragiek. Ze zien hun laatste live voetbalwedstrijd op de televisie en dan blijft het ook nog 0-0.

Ook al tot genoegen keerden Koosje en Jet Veenendaal terug, de dames Van Kooten en De Bie. Het jonge honderige tegen een tobberig soort van degelijkheid. Koosje bleek in haar jeugd door werkelijk elke man danig bepoteld te zijn en had daar werkelijk de heerlijkste herinneringen aan over gehouden ('Leuk, dat dat allemaal weer boven komt'), terwijl Jet natuurlijk meteen de ramp in volle omvang overzag en de hulptroepen al ging waarschuwen.

Even ouderwets Van Kooten en De Bie is mr. Pief Toepoel, advocaat, die in de balpenmoord aanleiding zag een reeks befaamde zaken (de kurketrekkermoord, de klerenhangermoord) te heropenen. Wat ik er voor fascinerend aan hem vind, is die naam. Door de combinatie van de kleding en dat over-zelfbewuste van de advocaat voor dubieuze zaken, klinkt Pief Toepoel ineens als een volstrekt normale naam, die men ook wel op winkelruiten aantreft, terwijl ik nog nooit gehoord heb van iemand die Pief van voren heette en Toepoel van achteren.

Nee, tevreden met 'Deksel van de desk', vooral vanwege de samenspraakjes als ze uit de put komen.

Zaterdagavond bij de Avro nog maar eens een 'Glamourland' meegepikt van Gert Jan Dröge. Wegens uitgekeken zijn op de Nederlandse jetset, reist hij nu de hele wereld af. Deze keer was hij te Hong Kong om van daar met precies hetzelfde materiaal terug te komen als van een doorsnee party te Loosdrecht. Omdat het commentaar niet veranderd is onder de geografische sprongen en Dröge nog steeds voortdurend wandelend en quasi heimelijk consumerend wordt opgevoerd, leek het aan de andere kant van de aardbol op een nieuwe herhaling van zichzelf.

En zondagavond bij de VPRO gekeken naar filmisch en journalistiek prachtig gevangen menselijk onbegrip en onvermogen in 'Afscheid van de Schipperkade'. Een te mooi gelegen huizenrij in Almere moet gesloopt worden voor een economisch veel beter renderend winkelcentrum. Regisseur John Appel liet in prachtige beelden zien hoe logisch het is dat mensen nooit kunnen begrijpen waarom hun huizen, van amper veertien jaar, gesloopt moeten worden voor de vooruitgang.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden