recensie

Gaspedalen, gangsters en heel veel muziek

Baby (Ansel Elgort), Bats (Jamie Foxx), Darling (Eiza Gonzalez) and Buddy (Jon Hamm) in 'Baby Driver'. Beeld rv

Baby driver

Regie: Edgar Wright

Met: Ansel Elgort, Kevin Spacey, Lily James.

'Baby Driver' van regisseur Edgar Wright is een film met een enorme vaart en een heleboel achtervolgingen, die zowel prettig ouderwets als eigentijds voelt. Inclusief de nodige humor.

Cowboys, femmes fatales en autoachtervolgingen: ze horen bij films als, zeg, water bij Nederland. En regisseur Edgar Wright houdt van films. Zijn debuut 'A Fistful of Fingers' was een parodie op de spaghettiwestern, 'Shaun of the Dead' een parodie op de zombiefilm. In 'Hot Fuzz' nam hij de onschuld van idyllische Engelse plattelandsdorpjes op de hak en in 'Scott Pilgrim vs. the World' mixte hij de stijl van de videogame met die van highschool-films over ontluikende liefde.

Dat hij met een film vol achtervolgingen zou komen, was slechts een kwestie van tijd. 22 jaar om precies te zijn, zo lang liep hij al rond met het idee. Behalve komisch en vermakelijk zijn Wrights films dus ook altijd films over films. Films die zijn liefde voor het medium laten zien, wat de spanning en de snelheid van het verhaal trouwens nooit een moment in de weg zit.

'Baby Driver' is een film met een enorme vaart en een heleboel achtervolgingen, die zowel prettig ouderwets als eigentijds voelt. Hoofdpersoon is Baby (Ansel Elgort), die zich als chauffeur (jargon: 'get-away driver') laat inhuren bij bankovervallen. Hij is nog jong maar hij rijdt als een professional. Om een schuld af te betalen, doet hij klussen voor Doc (Kevin Spacey), een man die overvallen beraamt en behalve Baby elke keer een nieuw team inhuurt. Soms zijn dat evengoed professionals, soms zijn het gevaarlijke idioten.

Muziek

Wright is duidelijk een liefhebber van de autoachtervolgingen uit de jaren zeventig, toen films nog niet werden volgestopt met visuele effecten. Vandaar ook de analoge - en niet digitale - recorder, waarmee Baby gesprekken om zich heen opneemt en muziek van maakt, waar hij vervolgens onafgebroken naar luistert. Want dat hadden we nog niet gezegd: muziek is net zo essentieel voor Wrights film als het is voor de films van Tarantino. Bij een traumatische gebeurtenis jaren geleden liep Baby een gehoorbeschadiging op en die tinnitus is alleen te overstemmen met muziek. Een aardige verbeelding van het idee dat mensen muziek nodig hebben in hun leven.

De muziek bepaalt de stijl van de film: bij achtervolgingen hoor je als kijker nauwelijks de sirenes en piepende autobanden, maar surf je als het ware door het verkeer op de muziek waar Baby op zijn hoofdtelefoon naar luistert, zoals 'Bellbottoms' van The Jon Spencer Blues Explosion. Het lijkt alsof de muziek de film heeft gecreëerd, wat ongetwijfeld een van Wrights motieven was om 'Baby Driver' te maken: een experiment waarin de muziek voorrang krijgt op het beeld. Ook al acteert Kevin Spacey hier zo gracieus als een zak aardappelen, het drukt de pret van de rest van de film niet. Er zit veel humor in de dialogen en als het gaspedaal naar beneden gaat, worden wij in onze stoelen gedrukt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden