Recensie

Gardiner en Richardot geven het genie Berlioz een geniale opzwieper

John Eliot Gardiner, op z'n 75ste nog immer energiek.Beeld ANP

KLASSIEK
NTR ZaterdagMatinee
Berlioz
★★★★★

Als er één componist is - naast Bach natuurlijk - voor wie John Eliot Gardiner zich als geen ander heeft ingezet dan is het wel Hector Berlioz. Als denderende opmaat voor het Berlioz-jaar in 2019 kwamen Gardiner en zijn Orchestre Révolutionnaire et Romantique (ORR) in de NTR ZaterdagMatinee nog maar eens laten horen hoe verknocht ze zijn aan de componist.

In een fantastisch opgebouwd én uitgevoerd programma, waaraan je minimaal zes sterren zou willen geven, bewees de inmiddels 75-jarige Gardiner dat hij zijn musici nog immer uitermate energiek, zelfs roekeloos door de haarspeldbochten van een Berlioz-partituur kan loodsen. Het was als toehoorder heerlijk naar adem happen als hij zijn strijkers in de soms superieure ketelmuziek virtuoos door de notenbalken joeg en ze vervaarlijk in die bochten liet hangen.

Vocale ontdekking

En Gardiner had weer eens een vocale ontdekking gedaan in de persoon van Lucile Richardot. We kennen deze mezzosopraan vooral van intieme barokmuziek van Charpentier en Purcell. Dat zij in staat bleek om de sterfscènes van Berlioz' bigger than life-koninginnen Cleopatra en Dido zo huiveringwekkend gestalte te geven was een grote verrassing. Vooral in 'La mort de Cléopâtre' maakten Richardot en Gardiner overduidelijk waarom Berlioz met deze cantate uit 1829 alwéér naast de Prix de Rome greep. De jury kon gewoon geen chocola maken van deze revolutionaire muziek.

Richardot heeft een stem die in de hoogte slank en in de laagte ruig klinkt. Soms leek het alsof ze meer aan het declameren dan aan het zingen was, maar het resultaat was geweldig. Stemschoonheid opofferen aan expressie durft ook lang niet iedereen, maar Gardiner wakkerde dat bij haar waarschijnlijk alleen maar aan. Gardiner eist de ultieme perfectie van zijn fantastische ORR-musici, en die leveren dat zonder met hun ogen te knipperen. Maar het is een perfectie die niet resulteert in academische of klinische schoonheid, maar eentje die aangewend wordt om pure opwinding, zo niet verbijstering te genereren. Richardot paste perfect in dit plaatje. Naast Gardiner en zijn keurtroepen bestaat er geen enkele combinatie die zo diep en overweldigend in het genie Berlioz kan doordringen.

Een middag met zoveel unieke momenten was dit, dat de onverwoestbare 'Symphonie fantastique' na de pauze op papier haast geen verrassingen meer bood. Vergissing. Het werd een kolkende mega-ervaring waarover Berlioz zelf niet minder dan verrukt zou zijn geweest.

Lees meer muziekrecensies op trouw.nl/muziekrecensies.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden