Gaite Jansen mag helaas geen meeslepend fijn kreng zijn

Hoe duur was de suiker?

Regie: Jean van de Velde Met Gaite Jansen, Yannick van de Velde, Herman Boot.

***

Honderd vijftig jaar na de afschaffing is de slavernij een hype in de bioscoop. Gisteravond opende het Nederlands Film Festival met de verfilming van 'Hoe duur was de suiker?', de populaire roman van schrijfster Cynthia McLeod. Na 'Tula, the revolt' is dit de tweede Nederlandse film over de slavernij dit jaar en zijn de verwachtingen extra hooggespannen omdat die eerdere film niet best was. Aan regisseur Jean van de Velde de taak om recht te doen aan een moeilijke periode in de geschiedenis - onverwerkt bovendien, zoals twee jaar terug bleek toen bij de NTR-serie 'De Slavernij' de emoties hoog opliepen. Toen lag ook schrijfster Cynthia McLeod even onder vuur omdat ze op tv zei dat slavernij een gruwelijk systeem was, maar dat als het er niet was geweest, Surinamers nu in de schoenen van zielige Afrikanen hadden gestaan.

Van 'Hoe duur was de suiker?' hoef je dus geen radicaal antikoloniaal standpunt te verwachten; het gaat ook meer over liefde dan over politiek. De film vertelt het verhaal van de halfzusjes Sarith en Mini-Mini, dochters van dezelfde suikerplantagehouder, alleen de een van zijn vrouw en de ander van zijn slavin. De meisjes groeien samen op. De witte krengerige Sarith (Gaite Jansen) verveelt zich te pletter en snakt naar nieuwe mannen en nieuwe jurken. Haar toegewijde lijfslavin Mini-Mini (Yootha Wong-Loi-Sing) gaat gebukt onder haar wrede en wispelturige meesteres maar blijft er naar streven om het haar naar de zin te maken.

De film werd bij gebrek aan Surinaamse suikerplantages in Zuid-Afrika opgenomen, maar met de historische detaillering zit het wel snor. De slavinnen lopen met ontbloot bovenlijf, de slavenhouders ogen witjes en zweterig onder de vele lagen kleding. Lastiger is de taal, de teksten in het Sranantongo klinken literair, terwijl Gaite Jansen en Benja Bruijning zo uit 'Alles is familie' zouden kunnen zijn overgelopen.

Problematischer is dat Van de Velde met zijn Downton Abbey-achtige romantisering het drama van de slavernij gladstrijkt. Zijn idee was meer 'Gone with the wind' dan 'Django Unchained', zei hij. Het lukt Gaite Jansen alleen niet om van Sarith net zo'n meeslepend, fijn kreng te maken als Scarlett O'Hara was, wat meer aan het schematische script ligt dan aan Jansen. Ze spreekt zelfs, heel symbolisch, letterlijk excuses uit in een late inkeer die erg uit de lucht komt vallen. Het geeft je het onbevredigende gevoel dat je niet veel wijzer bent geworden, niet over de slavernij, niet over deze karakters.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden