Gahan en Gore’s zwanenzang kruipt nog steeds onder de huid

Vlnr: Martin Gore, Dave Gahan en Andrew Fletcher. (Trouw) Beeld ©deanchalkley

De meningen waren bij voorbaat al flink verdeeld toen Depeche Mode aankondigde een nieuwe plaat te zullen uitbrengen. De band die zich eind jaren tachtig, begin jaren negentig tot een van de meest vooruitstrevende bands mocht rekenen, heeft in zijn bijna dertigjarig bestaan diverse hoogte- en dieptepunten gekend.

En dat niet alleen op muzikaal gebied. Daar waar een U2 zich bij een nieuwe release steevast kan klaarmaken op louter loftuitingen – al dan niet terecht – wacht Depeche Mode op een diepe denkrimpel bij het horen van de eerste tonen van ’Sounds of The Universe’.

Kan er sprake zijn van een muzikale dertigersdip, waarbij grote vragen als ’Is dit alles?’ overheersen? Hebben zanger Dave Gahan, muzikaal brein Martin Gore en toetsenist Andrew Fletcher het nog in zich om aan te tonen dat zij, en niet U2, gelden als ’het grote voorbeeld’ voor de nieuwe generatie? Of zijn we intussen klaar met de in zwart leer gestoken synth pop sissies die al bijna dertig jaar hun donkere zwanenzang laten horen?

’Sounds of the Universe’ is verreweg geen ’Music For The Masses’ (1987), noch een alom bejubeld ’Violator’ (1990) of het succesvolle comebackalbum ’Ultra’ (1997). Het komt niet eens in de buurt van ’Songs Of Faith and Devotion’ (1993), dat wordt gezien als een van de beste albums van de Britse groep. Dat zijn voorbije tijden, een nieuw decennium is aangebroken en we hebben intussen ook de albums ’Exciter’ (2001) en ’Playing The Angel’ (2005) in de platenkast staan.

Het veertiende studioalbum lijkt in eerste instantie een wat stuurloos geheel waarbij de band teruggrijpt naar hun oude synthesizer greatest-tijd en het meer organische geluid uit de latere jaren. Maar geeft dat die ijzersterke combinatie die je zou verwachten?

Helaas. ’Sounds Of The Universe’ mist een zekere lef om als meesterwerk betiteld te worden. Maar na een paar luisterbeurten begint de plaat te groeien. Met name de single ’Wrong’ blijft in je hoofd doorbeuken, evenals het prachtige, serene nummer ’Peace’ en het mistroostige ’Jezebel’. De tandem Gore en Gahan blijkt nog steeds in staat om onder de huid te gaan zitten. Het kenmerkende donkere Depeche Mode geluid is er niet met de haren bij getrokken, maar juist voorzien van een nieuwe, dubbele laag.

’Sounds of the Universe’ mag dan niet het langverwachte meesterwerk zijn, een tegenvaller is hij absoluut niet. Dertigersdip? Nee, het gaat meer om tevreden zijn met wat je hebt. En zolang het Depeche Mode lukt om bij iedere release iedereen op de kast te krijgen, kunnen we wel concluderen dat de band anno 2009 nog steeds actueel is. Hot misschien niet meer, maar wel erg happening. (AvL)

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden