Review

Gabriels lust met een golfbal

Peter Gabriel heeft een trage muzikale stofwisseling. Tussen zijn vorige album 'Us' en zijn huidige 'Up' zit maar liefst tien jaar. Voor iemand die zijn fans zo lang laat wachten op verse muziek en een bijbehorende wereldtournee, maakte Gabriel zich er in Ahoy' iets te vaak met een jantje-van-leiden vanaf.

Maar als hij dan eindelijk weer eens de wereld rondreist, staat de 53-jarige Brit - ooit de voorman van symfoformatie Genesis en thans warm pleitbezorger van wereldmuziek - immer garant voor spektakel. Zijn 'Secret world'-tournee van tien jaar terug was voor die tijd een ongehoord visueel spektakel, qua omvang slechts vergelijkbaar met een Pink Floyd-concert.

Ditmaal hield hij het snoepgoed voor het oog wat bescheidener en wilde hij vooral dicht bij zijn fans staan door middel van een rond podium in het midden van de zaal. Toch leefde hij zich af en toe uit als een kind (zijn wereldtoer heet niet voor niets 'Growing up') en reed hij rondjes op een fiets of stuiterde over het podium in een gigantische doorzichtige golfbal. Het meeste plezier zal hij wel hebben beleefd aan 'Downside up': dat nummer zong hij vastgegespt aan een omhooggetakelde constructie, rondjes lopend terwijl hij op z'n kop hing.

Dergelijke fratsen moesten meer dan eens zwakke momenten in de set verbloemen. Dat heeft deels te maken met het karakter van zijn meest recente album. Daarop weigert Gabriel concessies te doen om een breder publiek aan te boren dan zijn vaste fanschare. Hoewel prijzenswaardig heeft dat tevens geresulteerd in een moeizaam toegankelijke en erg donkere plaat, die als een oester uit alle macht probeert de schoonheid die erin besloten ligt verborgen te houden.

Liedjes als 'Signal to noise', 'Growing up', 'Sky blue' en 'The Barry Williams Show' (een nogal flets doorslagje van het onverwoestbare 'Sledgehammer') kwamen daardoor maar moeizaam tot leven. Opvallend was dat Gabriel de nogal plichtmatige keyboardballade 'Father and son' als slotstuk koos, terwijl hij publieksfavorieten als 'Steam' en 'Don't give up' achterwege liet.

Het oudere materiaal als 'Digging in the dirt', 'Red rain' en 'In your eyes' klonk exact hetzelfde als tijdens zijn vorige tournee. Een muzikaal grootmeester als Gabriel had toch wel een stapje extra kunnen zetten om zijn fans te plezieren door dergelijke liedjes te voorzien van afwijkende arrangementen.

Peter Gabriel stelt zeer hoge eisen aan zichzelf en aan zijn band. De muzikanten die hij had meegenomen speelden stuk voor stuk feilloos. En Gabrield zelf maakte al snel duidelijk dat de sleet absoluut nog niet op zijn stembanden zit. Toch kon dat niet het gevoel wegnemen dat hij er zich, ondanks zijn enorme dosis creativiteit, iets te makkelijk vanaf maakte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden