Recensie

Future Islands laat verdriet en hoop hand in hand gaan

Future Islands - The Far Field (4AD)Beeld Trouw

Future Islands
The Far Field (4AD)
****

Het kan gek lopen: jarenlang werk je keihard in de luwte, overtuigd van je eigen kwaliteit, zonder ooit echt een groot publiek te bereiken. Plots lukt dat wel, alleen maar vanwege een gek dansje bij een televisieoptreden waarna het internet helemaal losging. 

Het overkwam Future Islands. Inmiddels is het trio uit Baltimore toe aan hun vijfde album, en, hoe stom ook, daar is nu eenmaal meer aandacht voor dan wanneer zanger Samuel T. Herring níét dat memorabele dansje bij David Letterman had gedaan. Het is een goed verhaal, zeker, maar het zou hun muziek eigenlijk niet mogen overschaduwen. Die is daar namelijk veel te goed voor, bewijzen ze opnieuw met ‘The Far Field’. 

Niet dat de band een origineel of afwisselend klankpalet heeft, Future Islands past zo naast Editors, Interpol en New Order. Het is smeuïge jaren tachtigmuziek, met een ronkend basje boven weidse synthlandschappen en staccato drums, met gedragen zang die vol inspeelt op hartzeer. Precies dat laatste doet zanger Herring met zijn opvallende articulatie heel erg goed. 

Bovendien heeft de band een stel prachtnummers, waarop verdriet en hoop hand in hand gaan. Opvallend is het geslaagde duet ‘Shadows’ met de veertig jaar oudere Debbie Harry, en met de single ‘Ran’ hebben ze een zekere festivalhit te pakken. Soms draaft Herring wat door in alle somberte, maar er kleeft een opbeurend randje aan de weltschmerz. Zoals hij zingt op ‘Through the Roses’: samen komen we er wel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden