Fuglsang draait peloton een loer in Luik-Bastenaken-Luik

Jakob Fuglsang viert zijn overwinning in Luik-Bastenaken-Luik. Links zijn vrouw Loulou, die deze overwinning al voorspeld had. Beeld Belga

De Deen Jakob Fuglsang was zondag de slimste en sterkste in koers. Bijna zonder hulp van anderen won hij Luik-Bastenaken-Luik, na een knappe solo.

Vlak voor de start van La Doyenne, de koosnaam voor de gruwelijk zware wielerrit Luik-Bastenaken-Luik, vroeg een televisiereporter aan Jakob Fuglsang, de Deense renner van de Astana wielerploeg, of hij wellicht niet in het voordeel was als Noord-Europeaan in het koude, kletsnatte weer van deze zondag. Fuglsang, een correct pratende en goed uitziende topsporter wachtte even en zei: “Misschien weet U dat het al heel lang geleden is dat ik in Denemarken woonde.”

Fuglsang, die de aflevering 2019 met overtuiging won na een slimme solo, werd geboren in Geneve, woonde soms in Denemarken, maar ook en veel in diverse dorpjes in Italië, later in Luxemburg om tegenwoordig in het belastingstaatje Monaco een prima woonhuis te bezitten. Zonder dat wij dat in Nederland wellicht doorhebben, heeft deze renner een status van topper bereikt. En dat alles begon ooit in een kleine Nederlandse wielerploeg die “Heijdens-Ten Tusscher” heette. Fuglsang was eerst mountainbiker, scoorde goed, werd wereldkampioen bij de beloften, maar ontdekte dat er meer in hem zat dan het fietsen over boomstronken en in zandduinen.

Gepeperde kritiek

Via zijn landgenoot Bjarne Riis kwam hij het wegpeloton binnen, later stapte hij over naar Trek in Luxemburg. Daar werd hij in 2012 door de ploegdirectie uitgesloten voor het deelnemen aan wereldbekerwedstrijden. De toen nog jonge Deen (van 21 maart 1985) had gepeperde kritiek op het beleid van zijn ploegleider en ventileerde die op krachtig Deense (lees: directe) wijze in een boek dat in Denemarken veel gelezen werd.

Het gevolg was dat hij overstapte naar Astana, waar Aleksandr Vinokoerov de scepter zwaaide en de door de staat gevulde kas beheerde. Astana had toen een slechte naam vanwege de suspecte figuur Vinokoerov, het te veel voorkomen van gedrogeerde renners - alles rond die ploeg had een wee luchtje van ‘dat deugt niet’. Insiders vroegen zich af of zo’n op het oog nette jongen als Fuglsang, met zijn correcte kijk op het leven wel kon aarden in zo’n roversnest.

Maar Fuglsang kwam en ging niet meer weg. Al vanaf 2013 rijdt de Deen in het appelblauwzeegroen-kleurige shirt van een ploeg die nog altijd de sfeer van ‘hoe kan dat?’ met zich draagt - wantrouwen en bedrog verpakt in zwijgen.

Hoongelach en boegeroep

Opmerkelijk: diezelfde Vinoekorov won de LBL-uitvoering van 2010 en werd door het publiek in Ans (waar toen de finish lag) met hoongelach en boegeroep ontvangen. Twee jaar later won, in datzelfde Astana-shirt, onder leiding van Vinoekorov de redelijk onbekende Maksim Iglinski op tamelijk twijfelachtige wijze ook in Ans.  Kenners haalden hun schouders op. Het zou allemaal wel.

Zondag was het de beurt aan Fuglsang; een allrounder zonder sprintvermogen, maar wel een opvallende renner. Zijn gemanierdheid viel al jaren op, zijn huwelijk met het Deense supermodel LouLou die haar toekomst als topmodel opgaf om met hem in Monaco te gaan wonen, had Denemarken wakker geschud. Maar eigenlijk was Fuglsang al te lang uit zijn Denemarken weg om zich daar druk om te maken: hij was een weldenkende, ietwat verlegen, geestig voorkomende wereldburger.

Zondag, op het nieuwe parkoers van LBL, waar de lastige en slopende twee laatste bergjes weggehaald waren en waar niet meer in de armoedewijk van Ans een streep lag, maar middenin Luik arriveerde Fuglsang afgetekend solo: als eerste en beste. Tegenstanders als Valverde (afgestapt), Alaphilippe (geen benen), Woods (slechte timing) en alle anderen (niet bij machte de Deen zelfs maar te volgen) moesten toezien hoe de tweede Deen ooit (na Rolf Sörensen in 1993) de oudste bestaande wielerklassieker won. Beste Nederlander was Wout Poels (tiende). Een ander Nederlander, Robert Gesink liep bij een val een bekkenfractuur en een gebroken sleutelbeen op.

Uitslagen voorspeld

Na zijn ereplaatsen in de AGR (3e) en de Waalse Pijl (2e) van de afgelopen acht dagen paste deze overwinning fraai op Fuglsangs niet onaanzienlijke erelijst. Het grappige was dat mevrouw Fuglsang alle drie de uitslagen goed voorspeld had. “In het vervolg zal ik wat meer naar haar moeten luisteren,” zei de winnaar in het centrum van Luik, waar de verandering van het parkoers het gesprek van de dag was.

Dat en de koude en de vele regen - maar dat gebeurt nu eenmaal met deze koers die zo eens in de vijf jaar onder erbarmelijke omstandigheden wordt verreden. Over dat weer maakte Fuglsang, realist als hij was, zich geen zorgen. Hij zei: “Ja, het was flink koud en behoorlijk nat, maar wat moet je dan? Fietsen en warm proberen te blijven.”

De regen zorgde voor gladde wegen, ook in de finale toen de Deen bijna onderuit ging en een slapstickachtige manoeuvre moest maken om op de fiets te blijven. “Een goede stoot adrenaline,” oordeelde hij kalm en nuchter.

Als je zijn race-paspoort bestudeerde werd duidelijk dat Fuglsang dit jaar tot en met zondagavond 3885 kilometer in wedstrijdverband heeft afgelegd in (slechts) 25 wedstrijddagen. Hij kiest zijn programma met zorg en is, ondanks zijn bescheiden voorkomen, zeer zeker van zijn zaak, zonder daarover te snoeven. De manier waarop hij zondag, in zijn eentje en zonder echte hulp van anderen, het gehele peloton een loer draaide was imponerend.

Van Vleuten wint vrouwenkoers

Annemiek van Vleuten heeft Luik-Bastenaken-Luik op haar naam geschreven. De 36-jarige wielrenster van Mitchelton-Scott kwam solo aan in Luik en had een ruime voorsprong op haar achtervolgers. Floortje Mackaij werd op 1,39 minuut tweede, voor Demi Vollering.

Van Vleuten ontsnapte op de Côte de la Redoute en bouwde al snel een ruime marge op. Ondanks pogingen van achtervolgers als Lizzy Deignan en Elisa Longo-Borghini liep de Nederlandse alleen maar verder uit. Anna van der Breggen, de winnares van de vorige twee edities, eindigde in de groep als twaalfde.

Voor Van Vleuten is het de tweede zege van dit voorjaar. Ze won eerder Strade Bianche en eindigde als tweede in de Ronde van Vlaanderen, de Amstel Gold Race en de Waalse Pijl. “Na de Amstel Gold Race wist ik dat ik moest uitgaan van mijn eigen kracht”, zei Van Vleuten bij de NOS. “Onderaan La Redoute ben ik gewoon gegaan. Nog voor ik bij het steile stuk kwam, werd het stil. Ik keek om en er was niemand meer.”

Lees ook:

Mathieu van der Poel wint op spectaculaire wijze Amstel Gold Race

Mathieu van der Poel heeft op indrukwekkende wijze de 54e editie van de Amstel Gold Race gewonnen. De Nederlander van Corendon-Circus, wereldkampioen veldrijden en dit voorjaar al vaker stuntend op de weg, leek na een mislukte vroege aanval kansloos voor de winst. Maar in de slotkilometer achterhaalde hij met een groepje de Fransman Julian Alaphilippe en de Deen Jakob Fuglsang, van wie al werd aangenomen dat ze om de zege zouden sprinten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden