Froome is altijd een vlindervanger gebleven

Met beide voeten in de pedalen geklikt en met één hand op het dranghek, sta ik in de Zweedse morgenzon te wachten op het startschot. Nog vijf minuten, klinkt het door de speakers. Ik sta achteraan en kan vanaf mijn plek perfect over het peloton heen kijken. De tientallen koerstruitjes lichten op in de gouden ochtend.

Boven de wachtende vrouwen huppelt ineens een vlinder door de lucht. Zwart met oranje en wit. Een Admiraalvlinder, als ik me goed herinner uit de biologielessen van vroeger. Ik volg zijn zonnedansje met mijn ogen en denk aan Chris Froome. Van alles wat ik deze zomer over de Tour gelezen heb, is dit me het meest bijgebleven: Chris Froome verzamelde als kind vlinders.

Geen speelgoedvlinders, maar échte vlinders - een negentiende eeuwse hobby in een tijdperk waarin zijn leeftijdgenoten in de westerse wereld met Gameboys, Furby's en Tamagochi's speelden. Maar Chris groeide op in Kenia. Dan heb je als kind andere hobby's, blijkt.

Met een net ging hij achter de beestjes aan. Als hij er eentje gevangen had, nam hij hem mee naar de buurman, een van de beroemdste vlinderverzamelaars van Kenia. De buurman leerde hem de kunst van het conserveren: hij injecteerde het dode, stijve vlinderlijkje met warm water om 'm weer zacht te maken. Daarna legde Chris de vlinder op een stuk karton en spreidde de vleugeltjes zorgvuldig uit, om ze vervolgens heel voorzichtig vast te prikken. Een priegelwerkje, dat oneindig veel concentratie en toewijding vergde.

Hij had vast kousen tot de knie aan als hij met zijn vlindernet op pad ging. Een gesteven blouse om de schoudertjes en een pet op het hoofd. Een kind uit lang vervlogen tijden, weggelopen van een oude schoolprent. Het kind dat een man werd die in zijn taalgebruik klinkt als een Engelse aristocraat. Zelfs als iemand urine over hem heen gegooid heeft. Hij zal nooit schelden. Of uit zijn rol vallen. Beschaafdheid voor alles.

Hij is de vlindervanger die al zijn tegen de berg op fladderende concurrenten in zijn netten verstrikt, om ze liefdevol toe te voegen aan zijn verzameling. Uren kan hij staan kijken naar de opgeprikte Morpho Peleides Quintana en Dahira Rubiginosa Nibali. Prachtig zijn ze. Ze hangen naast zijn gele trui.

Zoals hij als jongetje altijd méér vlinders wilde, zo wil hij dat nu nog steeds. Dus gaat hij deze Vuelta weer op jacht. Vliegen de concurrenten niet zó in zijn net, dan haalt hij de trucjes uit zijn jongenstijd uit de kast. De methodes die hij altijd bewaarde voor de meest moeilijk te vangen exemplaren. Valstrikken van rottende bananen. Muggennetten. Hij zal ze hoe dan ook verrassen en verschalken. Maar wel voorzichtig. Want ze moeten heel blijven.

Ik schrik op als uit de speakers schalt dat we nog maar één minuut van het startschot in deze wereldbeker rondom Vårgårda verwijderd zijn. Ik speur de lucht af, maar de Admiraalvlinder is verdwenen. Het publiek telt terug naar nul, de ruggen voor mij komen in beweging en ik ook. Een werveling van kleuren, dansend op de pedalen, fladderend over heuvels en door dalen richting de meet die nu nog drieëneenhalf uur bij ons vandaan ligt.

Ze vergelijken wielrenners vaak met vlinders. Maar volgens mij kun je beter de vlindervanger zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden