Recensie

'From Sammy with love' is musicalachtig verteltheater met een persoonlijk tintje

Freek Bartels (links) en Stanley Burleson spelen om en om Sammy Davis Jr. Beeld ANP
Freek Bartels (links) en Stanley Burleson spelen om en om Sammy Davis Jr.Beeld ANP

Musical
From Sammy with love
Jonna Norderskiöld, Jörgen Raymann
★★★★☆

De twee keer twintig minuten per avond dat Sammy Davis Jr. in Las Vegas op het toneel stond was zijn kleur geen probleem. Het witte publiek genoot van zijn zang, zijn performance en zijn tapdance-skills. Maar na afloop moest hij 'net als het afval' met de andere zwarte medewerkers door de achterdeur vertrekken.

De intieme musical 'From Sammy with love' vertelt het levensverhaal van Sammy Davis Jr.(1925-1990). Het is een succesproductie uit Zweden, geschreven en geregisseerd door Jonna Norderskiöld, die ook de Nederlandse versie regisseerde. De vertaling en bewerking werd gedaan door Jörgen Raymann.

De regie oogt heel afgemeten en weinig spontaan, maar het tempo ligt prettig hoog. Stanley Burleson en Freek Bartels spelen om en om Sammy Davis onder het motto: wie de bolhoed draagt is Sammy. De ander speelt bijrollen. En zo horen we, keurig chronologisch, hoe zijn leven, met nogal wat obstakels, verliep. Van het verdwijnen van zijn moeder toen hij peuter was, en het auto-ongeluk waarbij hij een oog verloor, tot de vele pijnlijke racistische buitensluitingen.

Geweigerd en getreiterd

Zo werd hij geweigerd in clubs, getreiterd en mishandeld in het leger, en ook door het huwelijk met zijn blanke vrouw stuitte hij op veel weerstand. Daarnaast zien we zijn groeiende succes als performer, mede dankzij vriend Frank Sinatra die al vroeg Davis' talent herkende.

Qua vorm is de voorstelling nauwelijks een musical te noemen. Het is eerder eenvoudig verteltheater waarin Burleson en Bartels stukjes vertellen, afgewisseld met veel aanstekelijke jazzy/American Songbook nummers zoals 'I've gotta be me', 'Yes I can' en 'What kind of fool am I'.

Ze worden begeleid door een heel prettig combo dat ook onder de gesproken teksten een subtiele muziekscore speelt. Beide mannen zingen prachtig, al is de subtiele swing van Burleson passender dan de soms wel erg virtuoze musicalachtige uithalen van Bartels. En allebei tapdansen ze geweldig energiek, technisch volmaakt en spatgelijk. Bartels krijgt voor zijn tapsolo, waarin hij de woede van Davis uit zijn voeten stampt terecht een open doekje.

Doordat beide acteurs ook vertellen over hun eigen, relatief kleine, ervaringen met buitensluiting, in verband met hun afkomst - Burleson is half Surinaams, Bartels half Moluks -, en hun homoseksualiteit, krijgt de voorstelling een persoonlijk tintje, waardoor het meer wordt dan een simpele ode aan Davis.

Indrukwekkend is ook het integere eind, waarbij het slotwoord aan Davis zelf is. Ere wie ere toekomt.

Tournee t/m 23 februari 2018

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden