FRAU ANTJE 'Eigenlijk heb ik alles mee, m'n haren, m'n ogen . . .'

Greetje Schilperoort-van de Kamp (27) reist regelmatig af naar Duitsland om daar als 'Frau Antje' Nederlandse kaas te promoten. Met succes, want tegenwoordig eten de Duitsers meer Goudse, Leidse en Edammer dan de Nederlanders zelf. Maar liefst 44 procent van de totale kaasexport gaat naar onze oosterburen. Greetje, net terug uit Berlijn: "De lange blonde vlechten van Antje maken altijd de meeste indruk."

"Eigenlijk heb ik alles mee. Ik heb lang blond haar, blauwe ogen en ik zie eruit zoals mensen zich een Hollands kaasmeisje voorstellen. Zelfs mijn naam heb ik mee. Greetje, zo kan toch alleen maar een kaasmeisje heten. Ook voor Duitsland is het een perfecte naam. Gretchen aus Holland, daar kunnen die Duitsers zich iets bij voorstellen. Toch zou ik nooit zelf op het idee zijn gekomen dat de rol van Frau Antje me op het lijf is geschreven. Ik ben ook nooit van plan geweest om iets in het pr-vak te gaan doen. Na mijn middelbare school wilde ik de verpleging in. Uiteindelijk ben ik ziekenverzorgster geworden.

Dat ik ook nog wel iets anders zou kunnen, werd me bij toeval duidelijk. Tijdens een bezoek aan een discotheek kwamen mijn zus en ik in gesprek met iemand, die een mannequincursus had gevolgd. Dat leek ons ook wel leuk, zomaar voor de aardigheid. Ik kreeg wel eens opmerkingen over mijn slechte houding en daar wilde ik wel wat aan doen.

Poseren

Van het een kwam het ander. Via die cursus kwamen we in aanraking met mensen van een modellenbureau, die vroegen of wij zin hadden om af en toe te poseren voor reclamefoto's. Dat bureau was ook de tussenpersoon voor het Nederlands bureau voor de zuivelindustrie. Een jaar geleden, ik was net bevallen van mijn tweede dochtertje, vroegen ze of ik zin had om als Frau Antje op te treden voor het zuivelbureau in Duitsland. Vanwege mijn uitstraling vonden ze me een typisch Hollands kaasmeisje. Ik was meteen enthousiast. Regelmatig reisjes naar Duitsland, dat leek me wel wat.

Je wordt meteen in het diepe gegooid. Je krijgt van te voren geen opleiding of cursus. Ja, je moet natuurlijk wel de Duitse taal redelijk beheersen. Voor de rest valt volgens mij ook niet aan te leren hoe je je als Frau Antje moet gedragen. Dat moet je gewoon in je hebben. Van nature ben ik spontaan en goedlachs. Van verlegenheid heb ik nooit last. Ik begeef me graag onder de mensen en leg makkelijk contact.

Invalster

Tijdens m'n werk in het ziekenhuis heb ik ook wel geleerd om niet met een chagrijnig gezicht rond te lopen. Dat kun je niet maken tegenover de patienten. Ik werk ook nu nog regelmatig als invalster in twee ziekenhuizen. Dus eigenlijk hoef ik helemaal geen moeite te doen om de Frau Antje te zijn, zoals de Duitsers haar kennen. Ik ben gewoon mezelf, zoals mijn man, mijn twee dochtertjes en mijn familie en vrienden me kennen. Uiteraard ben ik niet de enige Frau Antje, dat zou fysiek onmogelijk zijn. Er zijn er nog een paar, onder wie mijn zusje Nannie. Maar vooral kinderen denken vaak dat jij de Frau Antje bent. En dat laat ik maar zo. Als er dan plotseling nog een paar Antjes opduiken met alle verwarring vandien, dan red ik me eruit door te zeggen dat Sinterklaas toch ook hulpjes heeft.

Vervelende reacties krijg ik eigenlijk nooit. Ja, een keer, op een beurs, maar dat waren Nederlanders. Nederlanders zijn hier denk ik te nuchter voor. Duitsers zijn veel meer gesteld op tradities, uniformen en klederdrachten. Mijn klompen, rode geitewollen sokken, witte hulletje en blonde vlechten vinden ze het einde. Ze willen ook altijd even aan mijn vlechten trekken om te kijken of ze wel echt zijn. Ik heb daar geen problemen mee.

Eerlijk gezegd vind ik het prachtig om zo in het middelpunt van de belangstelling te staan. Daar kan ik echt van genieten, des te meer omdat ik weet dat ik de volgende dag in Nederland weer anoniem over straat kan lopen als Greetje Schilperoort. Ook op mijn werk in het ziekenhuis weten de meesten niet dat ik ook nog Frau Antje ben.

Wat ik ook zo aantrekkelijk vind van dit werk is dat je regelmatig prominenten ontmoet. Zo heb ik deze week op de Grune Woche in Berlijn een babbeltje kunnen maken met de burgemeester van Berlijn, een ontzettend aardige man. Zo iemand ziet jou toch maar staan. Het leukste moment vond ik toen de burgemeester eigenhandig een brokje kaas in mijn mond stopte. Ook minister Bukman heb ik daar ontmoet.

Leuke attentie

Je voert weliswaar geen diepgravende gesprekken, maar je maakt die autoriteiten toch even van heel nabij mee. En wat me altijd opvalt is dat het meestal zulke gewone mensen zijn, die zich helemaal niet laten voorstaan op hun positie. Ik doe ook altijd mijn best om een leuke attentie mee te geven. Een mooi kaaspakketje bij voorbeeld of het kookboek So kocht Frau Antje.

Als Frau Antje moet je een prettige ongedwongen sfeer weten te scheppen. Ik geloof dat ik daar wel een talent voor heb. Toen ik deze week in Berlijn hoorde dat het zo goed gaat met de Nederlandse kaasexport naar Duitsland, deed me dat toch wel iets. Ik vind dat ik daar toch ook een heel klein steentje aan bijgedragen heb, zeker in het voormalige Oost-Duitsland. Ik ben inmiddels in verscheidene steden geweest en heb gemerkt dat Frau Antje daar mateloos populair is. De mensen blijken haar allemaal al te kennen van de televisie. Ze vinden het prachtig om haar nu ook in het echt te kunnen zien. Ik krijg zelfs brieven van bewonderaars, meestal schoolmeisjes.

Ik denk dat ik nog jaren met plezier het Frau Antje-kostuum zal dragen, zeker tot mijn 35ste. Ik zie mezelf niet meer op m'n veertigste de rol van kaasmeisje spelen, of ik moet er ongelooflijk jeugdig blijven uitzien.

Trucjes

Het uiterlijk is bij dit soort werk toch een belangrijk gegeven. Niet dat je beeldschoon moet zijn. De spontaniteit en hartelijke uitstraling van Antje geven de doorslag. Natuurlijk let ik op mijn uiterlijk. Ik ken ook alle trucjes om er zo voordelig mogelijk uit te zien. En ik weet hoe ik me voor de camera moet gedragen. Maar het beheerst mijn leven niet, wat dat betreft is een echt modellen-bestaan niet aan me besteed. Dan ben je continu in de weer met je uiterlijk. Dat vind ik een te leeg bestaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden