Fransen laten Pegasus-brug wegroesten op de schroothoop

BENOUVILLE - Het is een triest gezicht. De fameuze Pegasus-brug, die in de nacht van 5 op 6 juni 1944 het eerste doelwit was van de geallieerde landing, ligt op de schroothoop. Op enkele honderden meters afstand van de nieuwe 'Pegasus-brug' over het kanaal van het Normandische Caen naar de zee ligt zij te verroesten. De nieuwe oeververbinding is een stuk groter en is verder een zo getrouw mogelijke kopie van de oude brug die vorig jaar november werd weggesleept. Maar ze mist natuurlijk de kogelgaten uit die heroïsche dagen.

Interdit au public staat er op het hek om de oude brug. Verboden toegang. Desondanks kunnen velen het niet laten de omheining via een gat door te gaan om het in twee delen onttakelde museumstuk te bewonderen. Precies zeven minuten over twaalf in die bewuste nacht, vijftig jaar geleden, landden de Britse zweefvliegtuigen zo geruisloos mogelijk bij Bénouville. Een Flying Coffin (vliegende koffer) kwam vlak bij de brug terecht. LE: Binnen een kwartier hadden de Britse commando's onder leiding van de roemruchte majoor John Howard de brug veroverd en van de door de Duitsers geplaatste explosieven ontdaan. De brug was, evenals de iets verder over de Orne gelegen oeververbinding, van groot strategisch belang. De geallieerde landingstroepen hadden zo de weg vrij het land binnen te trekken. LE: Het ernaast gelegen café van George Gondrée werd daarop ingenomen en staat sindsdien bekend als 'het eerste bevrijde huis van Frankrijk', zo staat op de voorgevel geschreven. Darryl Zannuck's film 'The Longest Day', de verfilming van de geallieerde invasie in Normandië, heeft de brug nog meer bekendheid gegeven. Wie kent niet de scènes met John Howard en de doedelzakspeler Bill Millin die 'Blue bonnets over the border' speelt, terwijl hij onder vijandelijk vuur over de brug loopt. De brug heeft zijn naam te danken aan het embleem van de Britse commando's van de zesde Airborn-divisie, waarop het gevleugelde Pegasuspaardje staat afgebeeld. LE: “Het is een schande dat zij de brug zo kort voor de vijftigjarige herdenking hebben weggehaald”, zegt Arlette Gondrée, de dochter van de toenmalige eigenaar en nu zelf uitbaatster van het café/annex museum. “Ik geef toe dat de brug aan vervanging toe was en niet meer aan de veiligheidseisen voldeed, maar met hetzelfde gemak hadden zij haar na de herdenking kunnen vervangen.” Nu zijn er tribunes naast haar huis geplaatst en wordt de nieuwe Pegasus en haar etablissement betrokken bij een 'Son et lumière', een geluids- en licht-show voor de duizenden toeristen die Normandië de komende maanden zullen bezoeken. LE: Vanuit haar café is madame Gondrée, die zelf bij de bevrijding een kind van zes was, een campagne begonnen om de oude brug in ere te herstellen. Volgens haar is het nu vrijwel zeker dat het gevaarte naar Engeland wordt overgebracht en daar in het oorlogsmuseum van Doxford wordt tentoongesteld. “Dan wordt er in ieder geval goed voor gezorgd. De Fransen hebben geen gevoel voor geschiedenis en laten haar toch maar wegrotten,” zegt de pittige Arlette Gondrée. Tijdens het gesprek in haar café dat letterlijk behangen is met allerlei foto's van de 'liberators', wordt Gondrée begroet door twee oude bekenden, Canadese parachutisten van weleer. Een innige omhelzing volgt. LE: De bevrijders van toen zijn nog steeds de vrienden van nu. Geschenken worden uitgewisseld, verhalen van toen in herinnering gebracht. “Dit huis is ons verleden, het heeft grote waarde voor ons. Arlette staat voor ons synoniem met vriendschap. Wij allen, wij soldaten hebben een 'love-affair' met haar en haar familie”, zegt Norman Wilton, een van de Canadezen, die destijds als twintigjarige jongeling in het nachtelijk duister bij de kustplaats Cabourg werd gedropt. LE: In Britse kranten gaat het verhaal dat mevrouw Gondrée enkele maanden geleden persoonlijk de inmiddels 81-jarige John Howard haar café heeft uitgezet en dat de bejaarde veteraan tot tranen toe geroerd was door deze gebeurtenis. Gondrée reageert nieuwsgierig. “O, heeft u daar in Nederland ook al over gehoord. Van die tranen is beslist niets waar. Dat heeft de Britse pers verzonnen”, zegt ze stellig. LE: “Ik ben nog steeds gek op hem. John Howard is hier een vaste gast. Maar hij heeft een fout begaan. Vorig jaar vroeg de Duitse televisie toestemming om de beroemde Howard hier in huis te filmen. En u ziet de bordjes, hier mag niet gefotografeerd worden. Bovendien heb ik mijn moeder met de hand op mijn hart beloofd dat hier nooit en te nimmer een Duitser, een boche (mof), een voet

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden