Fransen hebben zetje in rug nodig

De vergelijking is niet te vermijden. Wereldkampioen Frankrijk en favoriet Nederland. Op één avond, in twee verschillende stadions. De ploeterende Fransen hielden Spanje eronder (2-1), maar verloren het op punten van de briljante Oranjeklanten. Voor wat zo'n momentopname waard is.

Eric Hornstra

Na de show van Nederland tegen Joegoslavië viel de clash tussen de titanen in Brugge aanvankelijk tegen. Voornemens komen niet altijd uit. Frankrijk -gestart als favoriet- hoopte tegen de trage Spanjaarden de explosiviteit van Thierry Henry uit te buiten. Een misrekening. Henry kon zich in het eerste halfuur niet onderscheiden, zoals ook Djorkaeff, Vieira, Deschamps en zelfs Zidane vergeefs naar een paar centimeter ruimte zochten.

Op het dichtgetimmerde middenveld vielen geen zaken te doen. En dus gaven andere details de doorslag. De eerste plusjes waren voor Spanje, dat de wereldkampioen op wilskracht de baas was. De frele Franse artisticiteit woog daar niet tegenop.

De Spanjaarden streden zoals vooraf mocht worden verwacht. Gehaaid in de kleine ruimte en jagend zodra de tegenstander in balbezit was. Model voor de Spaanse vinnigheid stond linksbuiten Pedro Munitis, die met zijn schijnbewegingen de lange Lilian Thuram tureluurs maakte. Het was bepaald geen galabal. Ook aan Franse kant moest het gevaar in eerste instantie van de hardste knokker komen. Dugarry sleurde van zijlijn tot zijlijn en liep reeds na twintig minuten met tampons in beide neusgaten, het gevolg van een botsing met Salgado.

In de 32ste minuut kwam Frankrijk dan toch los. Dat het een doelpunt zou worden uit een dode situatie lag in de lijn der verwachtingen. Djorkaeff werd geschept door Aranzabal en Zidane ontfermde zich over de vrije trap. Doelman Canizares dacht in de juiste hoek te zitten, maar kwam toch enkele centimeters tekort op de boogbal.

De wereldkampioenen hadden dat zetje in de rug nodig om op gang te komen. Collina oordeelde echter anders. Nog geen zes minuten na de openingsgoal had Spanje het gat weer gedicht, door toedoen van de Italiaanse arbiter. Collina is een veelbesproken man. In Tsjechië hoeft hij zijn vakantie niet meer te boeken, nadat hij een sierlijke val van Ronald de Boer beloonde met een strafschop. Gisteren was het andermaal raak. Munitis slalomde om Thuram heen en reageerde op het lichte beencontact van de verdediger als door een bom getroffen. Het is de oude discussie. Een overtreding is een overtreding, maar hoe zwaar moet zo'n foutieve ingreep wegen, wanneer de aanvaller in de gevarenzone maar eén doel voor ogen heeft? Munitis wilde maar wat graag naar het gras, zoals Hagi dat een dag eerder tegen de Italianen probeerde. De één (Hagi) mag hoogstpersoonlijk vertrekken, de ander (Munitis) krijgt een beloning.

De gelijkmaker van Mendieta, hoe dubieus ook tot stand gekomen, was verdiend. Maar Frankrijk liet zich toch het meest inspireren door die onverwachte wending. Zidane kwam los, de actieradius van Djorkaeff nam toe en Vieira stak vaker over. Het was de Arsenal-speler die de 2-1 inleidde. Hij wurmde zich met zijn machtige lijf vlak voor rust tussen een bosje Spanjaarden door en vond rechts Djorkaeff. Djorkaeff de grillige, de man van momenten, de speler die bij de aanhang zo weinig krediet heeft. Gisteren vulde hij de Franse droom in, met een schot in de korte hoek.

De tweede helft was vlakker. De verwachte competentiestrijd tussen Zidane en Raul bleef uit. Zidane had goede momenten, zonder een echt stempel op de aanvalsacties te drukken. Voor Raul was de avond helemaal een ramp. Tegen de goed anticiperende Fransen bleef hij helemaal onzichtbaar. Tot dat ene moment, in de negentigste minuut. Abelardo was doorgegaan tot de achterlijn en voelde de hand van Barthez. Weer volgde de val, weer wees Collina naar de stip. Liet het geval voor de rust nog ruimte voor twijfel, ditmaal was het absurditeit in het kwadraat. Raul had de verlenging op zijn schoen, maar de benen haperden. Het cadeau van Collina werd niet uitgepakt.

Frankrijk ontmoet nu in de halve finale een oude bekende. In 1984 speelden Portugal en Frankrijk een beladen duel in Marseille. Het was de halve finale van het EK en de Fransen raakten in de noodzakelijke verlenging (1-1) op achterstand. Door toedoen van Domergue en Platini sleepte de thuisploeg een finaleplaats voor de poorten van de hel weg. In die eindstrijd was het toevalligerwijs de tegenstander van gisteren die met 2-0 tenonder ging.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden