Fransen en de olympische beweging hebben elkaar niet lief zoals de Fransen zichzelf liefhebben.

In het land van de grote (sportieve) verliezers, in Frankrijk dus, begint heel langzaam het bloed in de aderen terug te stromen.

Mart Smeets

Zelden zag ik mensen zo geheel terneergeslagen na een beslissing die uit het verre Singapore kwam en die ' uitsluitend' ging om het mogen organiseren van een groot sportfeest. Uitsluitend?

De Fransen zijn altijd dramatisch in hun manier van verliezen geweest. Het lijkt er haast op of dit volk het snijdend zure gevoel van verlies niet aankan.

Oud-kampioen Jean-Claude Killy, de man die bijna hoogstpersoonlijk de Olympische Winterspelen van 1992 in Albertville binnenhaalde, gaf gisteren een mooi inkijkje in zijn gevoelens. In de sportkrant 'l Equipe zei hij onder andere: ” Wij hebben het beeld van egoïsten te zijn bij andere volkeren”” Ik begreep wat hij met die woorden bedoelde.

De Fransen waren zo (bijna) zeker van hun zaak dat 2012 voor hen en voor niemand anders was, dat het voor vele volgers op een zekere vorm van overschatting ging lijken.

Killy twijfelt over dat facet, maar weet dat de Fransen met iets van hanige zekerheid de laatste maanden gewerkt hebben. Ze speelden, als het ware met een voorsprong, maar zagen niet in dat de Engelsen, onder leiding van de tanige ex-hardloper Sebastian Coe, in de laatste weken nog een paar tandjes bij konden zetten.

Killy gaf Coe alle eer mee, maar wat had Parijs aan topsporters ingezet op het moment dat London met een peloton sterren (David Beckham, Denise Lewis, Steven Redgrave, Jonathan Edwards, Colin Jackson en Daley Thompson) aankwam, een groep waar de sportieve wereld bijna niet omheen kwam?

Killy doorzag na de nederlaag de tactische zet van de Britten pas in zijn gehele grootheid. Hij begreep dat de Britten hun echte winnaars hadden ingezet, niet alleen om hun gezicht te tonen, maar om werkelijk mee te werken aan een project dat ver boven het begrip belangrijk uitsteeg.

De Fransen zitten nu met een rekening van 49 miljoen euro en een boek waar 600 pagina's voortreffelijke plannen in te vinden zijn. Er zijn stadions getekend, zwembaden en roeicentra opgericht, er bestaan al olympische wielerbanen, er is een totaal plan om de Fransen in zeven jaar klaar te stomen naar olympische hoogten.

De vraag is nu wat de Fransen met die plannen gaan doen? Worden de plannen weggegooid, de bouwtekeningen opgeborgen, de dromen verscheurd?

Ook Killy wist daar geen antwoord op. De man die in zijn tijd niet kon verliezen op de skipistes bedacht dat het goed voor het Franse volk zou zijn om allerlei organisaties van grote kampioenschappen op zich te gaan nemen.

Hij dacht daarbij: als we maar niet met IOC-leden van doen hebben, want dat stond voor hem duidelijk vast: Frankrijk en de olympische beweging hebben elkaar niet lief zoals de Fransen zichzelf liefhebben.

Wellicht dat die vorm van tevredenheid, die sommigen wel eens arrogantie noemen, de Fransen de stijve das omgedaan hebben

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden